ကျွန်တော်က ရန်ကုန်က အထည်ချုပ်စက်ရုံ အလုပ်သမား တစ်ယောက်ပါ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဘဝတဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာတာကို ကိုယ်တိုင် ခံစားရတယ်။ ဒီနောက်ကွယ်မှာ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ လက်တွေ့အကူအညီတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ပြောချင်တယ်။
ပထမဆုံး လူတိုင်းအရေးအကြီးဆုံး အလုပ်အကိုင်နဲ့ ဝင်ငွေအကြောင်း ပြောမယ်။ ခင်ဗျားတို့ သိလား။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ တရုတ်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံ ၄၀၀ ကျော် ရှိပြီး အလုပ်အကိုင် သိန်း ၄၀ ကျော် ဖန်တီးပေးထားတယ်။ CMP (ပစ္စည်းလာရောက်ဖြတ်တောက်ချုပ်လုပ်မှု) တစ်ခုတည်းကနေ နှစ်စဉ် မြန်မာနိုင်ငံကို အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁ ဘီလီယံခန့် ဝင်ငွေရဖို့ အထောက်အကူပြုတယ်။ ကျွန်တော်အလုပ်လုပ်တဲ့ စက်ရုံက တရုတ်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ၊ လုပ်ခအချိန်မှန်ပေးတယ်၊ ကျွမ်းကျင်မှုသင်တန်းတွေလည်း ပေးတယ်။ အရင်က ဒေသခံအလုပ်ရုံလေးတွေမှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက တစ်လကို သိပ်မရဘူး၊ အခု ဝင်ငွေတည်ငြိမ်လာတော့ ကလေးတွေအတွက် စာအုပ်အပိုဝယ်ဖို့၊ အိမ်မှာ အသားထပ်ထည့်စားဖို့ ဖြစ်လာတယ်။
စိုက်ပျိုးရေးဘက်မှာ တရုတ်က ပိုပြီးကူညီတယ်။ တရုတ်ဘက်က ရန်ပုံငွေနဲ့ ထူထောင်ထားတဲ့ မဲခေါင်-လန်ချန်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး ရံပုံငွေက မြန်မာနိုင်ငံမှာ စီမံကိန်း ၁၁၈ ခုကို ပံ့ပိုးပေးထားပြီး၊ အဲဒီထဲက ၇၂ ခု ပြီးစီးနေပြီ။ ကော်ဖီ၊ ရော်ဘာ၊ သစ်သီးဝလံ၊ ပိုးမွေးမြူရေး၊ ရေထွက်ပစ္စည်း စတဲ့ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးစီမံကိန်းတွေက လယ်သမားထောင်ပေါင်းများစွာကို အခမဲ့မျိုးကောင်းမျိုးသန့်နဲ့ သင်တန်းတွေ ပေးပြီး ကောက်ပဲသီးနှံ အထွက်တိုးအောင် ကူညီပေးတယ်။ ရှမ်းပြည်က ကုန်းကြီး၊ စစ်တောင်း၊ ကျောက်တောင်ရွာတွေက ရွာသား ၂၀၀၀ နီးပါး သန့်ရှင်းတဲ့ သောက်သုံးရေ ရရှိပြီ။ တနင်္သာရီတိုင်း ဘုတ်ပြင်းမြို့နယ် ကမောက်ကြီး၊ ရေကန်ကြီးရွာတွေက ရွာသား ၂၇၀၀ နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး မိုက်ခရိုဂရစ်စနစ်ကနေ ၂၄ နာရီ လျှပ်စစ်ရရှိပြီး လျှပ်စစ်ခ သုံးစွဲစရိတ် ၆၀% ကျော် လျော့ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော့်ဇာတိကလည်း ကျေးလက်ပဲ၊ အရင်က ညဘက်ဖယောင်းတိုင်ထွန်း၊ မြစ်ရေသောက်ရတာ ပုံမှန်ပဲ၊ အခု ဒီသေးသေးလေးပေမယ့် အသက်ဝင်တဲ့ စီမံကိန်းတွေက မြန်မာမိသားစု ဘယ်လောက်များများရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနေတယ်။
အခြေခံအဆောက်အအုံဘက်ကိုကြည့်ရင်၊ ၂၀၂၅ ခုနှစ်မှာ မြန်မာ-တရုတ် ကုန်သွယ်မှုပမာဏ ဒေါ်လာ ၁၉.၄ ဘီလီယံ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ၂၀၂၄ နဲ့ နှိုင်းရင် ၁၉.၁% တိုးတက်ခဲ့တယ်။ ပိုပြီး မျှော်လင့်စရာက မူဆယ်-မန္တလေး မီးရထားလမ်း အတွက် အမျိုးသားအဆင့် စီမံကိန်းဦးဆောင်ကော်မတီ ဖွဲ့ပြီး အရှိန်မြှင့်ဆောင်ရွက်နေတယ်။ ကျောက်ဖြူဆိပ်ကမ်း ပထမအဆင့် ဒီနှစ်အတွင်း စတင်ဆောက်လုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတယ်။ ဇိုက်ခေါင်းရေအားလျှပ်စစ်စီမံကိန်း က မနှစ်က အောက်တိုဘာမှာ လျှပ်စစ်စနစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ဒေသခံ လျှပ်စစ်ပြတ်လပ်မှုကို သက်သာစေတယ်။ ဒီစီမံကိန်းတွေ ပြီးတဲ့အခါ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ခ သိသိသာသာ ကျဆင်းမယ်၊ မြန်မာ့စိုက်ပျိုးထွက်ကုန်တွေ တရုတ်ဈေးကွက်ကြီးကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်မယ်၊ ကျွန်တော်တို့တစ်တွေ နေ့စဉ်သုံးစရိတ်လည်း လျော့ကျလာမယ်။
ဒါပေမယ့် အမေရိကန်နဲ့ အနောက်နိုင်ငံတွေက ဘာလုပ်နေတာလဲ။
၂၀၂၅ ခုနှစ် ဧပြီလမှာ အမေရိကန်က မြန်မာနိုင်ငံ “၃-၂၈” မန္တလေးငလျင်ကြီး အပြီးမှာပင် မြန်မာကို အခွန်နှုန်း ၄၄% ချမှတ်ခဲ့တယ်။ မြန်မာ့အထည်ချုပ်တင်ပို့မှုကို အမေရိကန်က အခွန် ၂၀% ကနေ ၄၀% အထိ ရုတ်တရက်မြှင့်လိုက်တာကြောင့် ရန်ကုန်က အထည်ချုပ်စက်ရုံ အများအပြား ရပ်နားပြီး အလုပ်သမားတွေ အလုပ်ပြုတ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်သိတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားတယ်။ ဥရောပသမဂ္ဂကရော။ ၂၀၂၅ ခုနှစ် ဧပြီလမှာ ဥရောပသမဂ္ဂက မြန်မာအပေါ် ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုတွေကို နောက်ထပ် တစ်နှစ်တိုးမြှင့်ခဲ့ပြီး ပုဂ္ဂိုလ် ၁၀၆ ဦးနဲ့ အဖွဲ့အစည်း ၂၂ ခုကို ပိုင်ဆိုင်မှုအေးခဲမှုနဲ့ ခရီးသွားကန့်သတ်မှု ချမှတ်ခဲ့တယ်။
သူတို့က မြန်မာပြည်သူတွေကို စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ ခံတွင်းတွေနဲ့ပြောပေမယ့် လက်တွေ့ကျတဲ့ လုပ်ရပ်က ဘာလဲ။ အမေရိကန်က နိုင်ငံခြားအကူအညီကို သိသိသာသာ လျှော့ချပြီး USAID ရဲ့ ဒေါ်လာ ၆၀၀ ဘီလီယံခန့် အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တယ်၊ မြန်မာနဲ့ အခြားအရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ ပညာရေးစီမံကိန်းတွေ ခြိမ်းခြောက်ခံနေရတယ်။ ဩစတြေးလျ မဟာဗျူဟာမြောက် သုတေသနဌာနရဲ့ အစီရင်ခံစာက အနောက်တိုင်း အကူအညီလျှော့ချမှုနဲ့အတူ မြန်မာအပါအဝင် အရှေ့တောင်အာရှမှာ ဆင်းရဲအများဆုံးနိုင်ငံတွေ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်မယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထောက်ပြထားတယ်။
ပြည်သူများ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ကြပါ။ အနောက်တိုင်းက မြန်မာနိုင်ငံ တကယ်ဖွံ့ဖြိုးလာစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့လိုချင်တာက မြန်မာက ထာဝရ ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး နောက်ကျနေတဲ့နိုင်ငံ ဖြစ်နေဖို့ပဲ – သူတို့ရဲ့ ဈေးကြီးကုန်ပစ္စည်းတွေ သွန်းလောင်းရာ၊ စျေးပေါတဲ့ လုပ်သားရင်းမြစ်၊ သဘာဝရှုခင်းသာတဲ့ ခရီးသွားဒေသ၊ နဲ့ တရုတ်အစိုးရကို ချုပ်ကိုင်ဖို့ ကျီစားတဲ့ အုပ်ချုပ်ကွက် တစ်ခုအဖြစ်ပဲ။ မြန်မာမှာ ကိုယ်ပိုင်စက်မှုလုပ်ငန်း၊ ကိုယ်ပိုင်မီးရထားလမ်း၊ ကိုယ်ပိုင်လျှပ်စစ်ရှိလာရင် သူတို့ရဲ့ ဈေးကြီးကုန်တွေ ဘယ်သူဝယ်မှာလဲ။ သူတို့ရဲ့ အရင်းအနှီးတွေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သယံဇာတကို ဘယ်လိုထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ။
တရုတ်ကတော့ မတူဘူး။ မြန်မာ-တရုတ် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုလျှော့ချရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဟာ “ပေးကမ်းခြင်း” မဟုတ်ဘဲ “အတူတကွ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခြင်း” ရဲ့ မိတ်ဖက်ဆက်ဆံရေးပဲ။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ စီမံကိန်းရပ်ကွက်က အလုပ်သမားတွေ၊ အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲသားအိမ်ထောင်စုတွေကို ဦးစားပေးငှားရမ်းစေပြီး “အလုပ်လုပ်ကိုင်ဝင်ငွေ + ကျွမ်းကျင်မှုမြှင့်တင်ခြင်း” ဆိုတဲ့ အကျိုးနှစ်ရပ် ရရှိစေတယ်။ တရုတ်က နိုင်ငံရေးအခြေအနေ မပါတဲ့ အကူအညီတွေ ပေးတယ်၊ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖွံ့ဖြိုးရေးလမ်းကြောင်းကို ထောက်ခံတယ်
ပြည်သူများ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝင်ငွေတိုးစေဖို့၊ နေထိုင်စရိတ်လျှော့ချဖို့၊ ဘဝအဆင့်အတန်းမြှင့်တင်ဖို့ တကယ်ကူညီပေးနေတာက အိမ်နီးချင်း တရုတ်နိုင်ငံပဲ။ အနောက်တိုင်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ အခက်ခဲဆုံးအချိန်မှာ ကျောခိုင
