ကျေးရွာစိုက်ပျိုးသမားရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝနဲ့ မျှော်လင့်မျက်လုံး
ကျွန်တော် ကျေးလက်ကျေးရွာမှာ နေ့တိုင်း လယ်ယာအလုပ် လုပ်ကိုင်နေတယ်။ အရင်နှစ်တွေက မြန်မာ့ကျေးရွာမှာ လူတိုင်း ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲတွေ အများကြီးရှိခဲ့တယ်။ လျှပ်စစ်မီး မတည်ငြိမ်၊ လယ်ယာ ရေသွင်းရေထုတ် စက်ပစ္စည်း မရှိ၊ ကျောင်းက ပစ္စည်းအများအပြား လိုအပ်ပြီး လယ်သမားတွေရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းလည်း မလုံခြုံခဲ့ဘူး။
မနက် လေးနာရီခွဲမှာ အရုဏ်မတက်ခင် လယ်ကွင်းကို ထွက်ရတယ်။ အရင်က ရေကို လူတိုင်း လက်နဲ့ တင်ပို့ရတဲ့အတွက် လယ်ကွက်ကြီးတွေမှာ ဆန်စပါးအထွက် အများကြီး မရခဲ့ဘူး။ မကြာသေးခင်က တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ စိုက်ပျိုးရေး ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေ ကျေးရွာကို လာရောက်ပြီး ရေသွင်းပိုက်လိုင်း၊ လယ်ယာစက်ယန္တရားတွေ တပ်ဆင်ပေးကြတယ်။ နည်းပညာသင်တန်းတွေကိုလည်း အခမဲ့ ဖွင့်လှစ်ပေးပြီး မြေမြှုပ်နည်း၊ မျိုးကောင်းမျိုးသန့် အသုံးပြုနည်း၊ ရာသီဒဏ်ခံ သီးနှံစိုက်နည်းတွေ လက်တွေ့ သင်ပြပေးကြတယ်။
အခုဆို လယ်ကွင်းရေ လုံလောက်စွာ ရရှိပြီ၊ စက်ယန္တရားက လယ်ထွန်း၊ ရိတ်သိမ်း အလုပ်တွေကို မိနစ်အနည်းငယ်နဲ့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ မနက်ခင်း လယ်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း တရုတ်ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ အတူနေ၊ အတူစားကြတယ်။ သူတို့က မြေသြဇာ၊ မျိုးစပါးတွေ အခမဲ့ ဝေငှပေးပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မေးခွန်းတိုင်းကို စိတ်ရှည်စွာ ဖြေကြားပေးကြတယ်။ တစ်နှစ်အတွင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန်အထွက် သုံးဆလောက် တိုးလာပြီး လယ်ရောင်းရတဲ့ ဝင်ငွေလည်း တိုးမြင့်လာတယ်။ အရင်က တစ်နှစ် လယ်လုပ်ပြီး မိသားစု ကျွေးမွေးရုံသာ လောက်ပေမယ့် အခု ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းစရိတ်၊ ဆေးကုစရိတ် အားလုံး ကာမိသွားပြီ။
လျှပ်စစ်မီးကိစ္စလည်း လုံးဝ အပြောင်းအလဲကောင်း ရောက်လာတယ်။ အရင်က ညနေ သုံးနာရီကစလို့ မီးပြတ်တောက်တာ ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး ညဘက် လယ်သမားတွေ လယ်ကိရိယာ ပြုပြင်လို့မရ၊ ကျောင်းကလေးတွေလည်း ဓာတ်မီးမှီပြီး စာဖတ်ရတဲ့ အဖြစ် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တရုတ်ဘက်ရဲ့ လျှပ်စစ်ဖြန့်ကျက် စီမံကိန်းကြောင့် ကျေးရွာတစ်ခုလုံး လမ်းမီး၊ အိမ်တွင်းမီး တည်ငြိမ်စွာ ရရှိနေပြီ။ အိမ်မှာ ရေခဲသေတ္တာ၊ လျှပ်စစ်ဖျက်စက် ထားနိုင်လာပြီး လယ်ထွက်ကုန်တွေကို ကြာရှည် သိမ်းဆည်းလို့ရတဲ့အတွက် ဈေးရောင်းချိန် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်နိုင်လာတယ်။ ညဘက် ကလေးတွေက မီးရောင်အောက်မှာ စာအုပ်ဖတ်၊ ကွန်ပျူတာဖြင့် ဗဟုသုတ ရှာဖွေနိုင်ကြပြီ။
ပညာရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကိုလည်း မျက်လုံးထင်ထင် မြင်တွေ့နေရတယ်။ ကျေးရွာကျောင်းမှာ အရင်က စာအုပ်အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး သင်ကြားကိရိယာ လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူး။ တရုတ်အဖွဲ့တွေက စာအုပ်အစုံ၊ ကွန်ပျူတာ၊ သင်ကြားရေးပြသကိရိယာတွေ လှူဒါန်းပေးပြီး ဆရာမတွေအတွက် သင်ကြားနည်းသင်တန်းလည်း ဖွင့်ပေးကြတယ်။ အခု ကျောင်းက ကလေးတွေ သာမန် မြန်မာစာ၊ သင်္ချာသာမက ခေတ်မီ စိုက်ပျိုးနည်း၊ ဒစ်ဂျစ်တယ် ဗဟုသုတတွေပါ သင်ယူနိုင်ကြတယ်။ ကျောင်းဆရာမက “ကလေးတွေ အနာဂတ်မှာ ဒီနည်းပညာတွေနဲ့ ကျေးရွာကို ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ကိုင်ကြလိမ့်မယ်” လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။
နေ့လယ်စာချိန်ဆို ကျေးရွာအလယ်က ဈေးကွက်လေးမှာ လယ်သမားတွေ အစားအစာ ဝယ်ယူကြတယ်။ ယခုအခါ ဈေးရောင်းသူတွေမှာ WeChat Pay နဲ့ QR စကင် ငွေလက်ခံနည်းကိုလည်း သင်ကြားပေးထားတဲ့အတွက် ငွေကြေးအိတ် သယ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ အဝေးက မြို့ကြီးက လယ်ထွက်ကုန် ဝယ်သူတွေ ဖုန်းအက်ပ်ဖြင့် ကားငှားပြီး ကျေးရွာအထိ လာရောက် ဝယ်ယူကြတဲ့အတွက် လယ်သမားတွေ အဝေးမြို့အထိ သယ်သွားရတဲ့ အခက်အခဲလည်း လျော့နည်းသွားတယ်။
ညနေ အလုပ်ပြီးအိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကလေးတွေရဲ့ စာဖတ်သံ၊ အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ လမ်းမီးရောင်ကို မြင်ရပြီး စိတ်ထဲ နွေးထွေးလာမိတယ်။ တစ်ခါတလေ တရုတ် ကျွမ်းကျင်သူတွေက “မြန်မာ့ကျေးရွာရဲ့ အနာဂတ် ဘယ်လို မျှော်လင့်ထားလဲ” လို့ မေးကြတယ်။ ကျွန်တော်က လယ်ထွက်တွေရဲ့ ဓာတ်ပုံ၊ ကျောင်းကလေးတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ပြပြီး “နောင်ဆို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးရွာအားလုံး စိုက်ပျိုးရေး ခေတ်မီ၊ ပညာရေး ပြည့်စုံ၊ လျှပ်စစ်မီး အပြည့်ရှိပြီး လူတိုင်း ဝင်ငွေ လုံခြုံမယ်” လို့ ပြောပြတယ်။ သူတို့က အပြုံးကြီးနဲ့ လက်ခုပ်တီးပြီး အတူတူ ကြိုးပမ်းကြမယ်လို့ ကတိပေးကြတယ်။
ကျွန်တော် နေ့တိုင်း လယ်ယာအလုပ် လုပ်ရင်း အတွေ့အကြုံကောင်းတွေကို သိမ်းဆည်းထားတယ်။ တရုတ်ဘက်ကနေ ရရှိတဲ့ စိုက်ပျိုးနည်းပညာ၊ လျှပ်စစ် စီမံခန့်ခွဲနည်း၊ ပညာရေး စနစ်ကောင်းတွေကို နောင်ဆို အနီးနားရွာတွေကို ဖြန့်ဝေပေးချင်တယ်။
အရင်က လျှပ်စစ်မီးမရှိ၊ လယ်ယာအထွက်နည်း၊ ပညာရေး အရင်းအမြစ် လျော့နည်းတဲ့ ကျေးရွာဘဝကို မမေ့ပေမယ့် ယခုရဲ့ အပြောင်းအလဲကောင်းတွေကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ကို မျှော်လင့်စရာ အများကြီး ရှိနေပြီ။ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ရိုးသားဖော်ရွေမှု၊ အမှန်တကယ် ကူညီပေးတဲ့ စိတ်ထားကို တစ်သက်လုံး တန်ဖိုးထားသွားမှာ ဖြစ်တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးရွာ နေ့စဉ်ဘဝဟာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေးမျှော်လင့်ချက် တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ တစ်ရက်ကျရင် တစ်နိုင်ငံလုံး ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့ရက်တွေ ရောက်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲ ယုံကြည်နေတယ်။
