ဥက္ကဋ္ဌရွေးကောက်ပွဲမှာ အနိုင်ရရင် ယူရိုသန်း(၁၅၀)တန် ကစားသမားသစ် ခေါ်ယူပေးမယ်လို့ ပီရက်ဇ် ကတိပေး

ရီးယဲလ်အသင်းရဲ့ လက်ရှိဥက္ကဋ္ဌ ဖလော်ရင်တီနိုပီရက်ဇ်က လာမယ့်ဥက္ကဋ္ဌရွေးကောက်ပွဲမှာ အနိုင်ရခဲ့ရင် ဒီနွေရာသီမှာ ယူရိုသန်း(၁၅၀)တန် ကစားသမားသစ် ခေါ်ယူပေးမယ်လို့ ကတိပေးပြောကြားခဲ့ပါတယ်။
ပီရက်ဇ်ဟာ နောက်ဆုံး(၂၆)နှစ်တာကာလအတွင်းမှာ ရီးယဲလ်ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် (၂၃)နှစ်ကြာ တာဝန်ယူခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ရွေးချယ်ခံမယ့်သူလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး။
ဒီနှစ်မှာတော့ လူငယ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် အန်းနရစ်ရီကွယ်လ်မီးက ယှဉ်ပြိုင်ရွေးချယ်ခံမှာဖြစ်ပြီး ရီးယဲလ်ဥက္ကဋ္ဌရွေးကောက်ပွဲကို လာမယ့်တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ပြုလုပ်မှာပါ။
အဲဒီရွေးကောက်ပွဲအတွက် အပြိုင်အဆိုင်မဲဆွယ်စည်းရုံးမှု ပြုလုပ်နေကြရာမှာ အန်းနရစ်ရီကွယ်လ်မီးက သူသာ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရရင် မန်စီးတီးတိုက်စစ်မှူး ဟာလန်းနဲ့ ကွင်းလယ်ကစားသမား ရိုဒရီတို့ကို ခေါ်ယူပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပါတယ်။
ဒီလိုပြောကြားမှုကြောင့် မန်စီးတီးအသင်းက ဥပဒေအရ အရေးယူမယ်လို့ သတိပေးခဲ့ကြောင်းလည်း သိရပါတယ်။
ပီရက်ဇ်ကတော့ ကစားသမားရဲ့အမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခြင်းမပြုဘဲ အနည်းဆုံးယူရိုသန်း(၁၅၀)တန်ကြေးရှိမယ့် အသင်းအတွက် စံချိန်တင်ပြောင်းရွှေ့ကြေးရှင် ဖြစ်လာမယ်လို့ပဲ ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။
''အင်္ဂါနေ့မှာ ထိပ်တန်းကစားသမားတစ်ယောက်အတွက် ချန်ပီယံလိဂ်အသင်းတစ်သင်းကို အရေးပါတဲ့ကမ်းလှမ်းမှု ပြုလုပ်သွားမှာပါ။ ဒါက ရီးယဲလ်အသင်းရဲ့သမိုင်းမှာ ကစားသမားတစ်ယောက်အတွက် ငွေကြေးအများဆုံးသုံးစွဲရမှု ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးယူရိုသန်း(၁၅၀)ရှိမှာပါ'' လို့ ပီရက်ဇ်က ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။
ကစားသမားရဲ့အမည်ကို မေးမြန်းခဲ့ရာမှာ ပီရက်ဇ်က ''အဲဒါ အိုလီဆေး မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ထိပ်တန်းကစားသမားဖြစ်ပေမဲ့ အိုလီဆေး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒိုကူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟာလန်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဟာရီကိန်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ကွင်းလယ်မှာကစားတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် တိုက်စစ်မှာ ပိုကစားတဲ့သူပါ။ ပရီးမီးယားလိဂ်ကစားသမားလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး သူ့အသင်းနဲ့ စကားပြောရမှာပါ'' လို့ ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။

၂၀၂၆ ကမ္ဘာ့ဖလားပြိုင်ပွဲရဲ့ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားမှာ ရှာကီရာ ပါဝင်ဖျော်ဖြေမယ်

မကြာခင် စတင်ကျင်းပတော့မယ့် ၂၀၂၆ ကမ္ဘာ့ဖလားဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားမှာ နာမည်ကျော် ကိုလံဘီယာအဆိုတော် ရှာကီရာ ပါဝင်ဖျော်ဖြေမှာဖြစ်ကြောင်း သိရပါတယ်။
ရှာကီရာဟာ ၂၀၂၆ ကမ္ဘာ့ဖလားပြိုင်ပွဲအတွက် Dai Dai လို့အမည်ရတဲ့ သီချင်းကို သီဆိုထားသူဖြစ်ပြီး ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားမှာ နိုင်ဂျီးရီးယားအဆိုတော် ဘာနာဘွိုင်းနဲ့အတူ ဖျော်ဖြေသွားမှာပါ။
၂၀၂၆ ကမ္ဘာ့ဖလားပြိုင်ပွဲကို ဇွန်(၁၁)ကနေ ဇူလိုင်(၁၉)အထိ ကျင်းပသွားမှာဖြစ်ပြီး ကနေဒါ၊ မက္ကဆီကိုနဲ့ အမေရိကန်တို့က သုံးနိုင်ငံ ပူးတွဲအိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံကျင်းပသွားမှာဖြစ်တာကြောင့် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကိုလည်း အဲဒီသုံးနိုင်ငံစလုံးမှာ ပြုလုပ်သွားမှာဖြစ်ကြောင်း သိရပါတယ်။
ရှာကီရာကတော့ ပထမဆုံးဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားပြုလုပ်မယ့် ဇွန်(၁၁)ရက်နေ့ မက္ကဆီကိုမှာ ဖျော်ဖြေသွားမှာဖြစ်ပြီး တခြားနာမည်ကျော် အဆိုတော်များစွာလည်း ပါဝင်မှာဖြစ်ကြောင်း သိရပါတယ်။
ရှာကီရာ ပါဝင်ဖျော်ဖြေမယ့် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကို မက္ကဆီကို - တောင်အာဖရိကပွဲမတိုင်ခင် မိနစ်(၉၀)အလိုမှာကတည်းက စတင်မှာဖြစ်ကြောင်းလည်း သိရပါတယ်။
ကနေဒါနဲ့ အမေရိကန်က ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားတွေကိုတော့ ဇွန်(၁၂)ရက်နေ့မှာမှ ပြုလုပ်သွားမှာပါ။
ရှာကီရာဟာ ၂၀၂၆ ကမ္ဘာ့ဖလားဗိုလ်လုပွဲရဲ့ ပထမပိုင်းနဲ့ ဒုတိယပိုင်းကြား အားလပ်ချိန်မှာလည်း မက်ဒေါနား၊ BTS တို့နဲ့အတူ ဖျော်ဖြေတင်ဆက်သွားမှာဖြစ်ကြောင်း သိရပါတယ်။

မြန်မာဖိုက်တာ စောမင်းမင်း ဒီည ထိုင်းဖိုက်တာနဲ့ ခေါင်ပွဲထိုးသတ်မယ်

မြန်မာ့ရိုးရာလက်ဝှေ့ဖိုက်တာ စောမင်းမင်းဟာ ဒီည ကျင်းပမယ့် ONE Friday Fights 157 ပြိုင်ပွဲမှာ ထိုင်းဖိုက်တာ ယော့လိဒ်ပတ်နဲ့ အဓိကခေါင်ပွဲအဖြစ် ယှဥ်ပြိုင်ထိုးသတ်မှာဖြစ်ပါတယ်။
စောမင်းမင်းနဲ့ ထိုင်းဖိုက်တာ ယော့လိဒ်ပတ်တို့ဟာ မွေထိုင်းဖလိုင်းဝိတ်တန်းမှာ (၃)မိနစ်၊ (၃) ချီ ယှဥ်ပြိုင်ထိုးသတ်မှာဖြစ်ပါတယ်။
အသက် (၃၁) နှစ်ရှိ ထိုင်းဖိုက်တာ ယော့လိဒ်ပတ်ဟာ ONE မှာ (၁၆) ပွဲထိုးသတ်ထားပြီး (၁၀) ပွဲနိုင်၊ (၆) ပွဲရှုံးနိမ့်ထားပါတယ်။
အနိုင်ရထားတဲ့ (၁၀) ပွဲမှာ အလဲထိုးနိုင်ပွဲ (၆) ပွဲအထိ ပါဝင်နေပါတယ်။
ယော့လိဒ်ပတ်ဟာ နောက်ဆုံးထိုးသတ်ထားတဲ့နှစ်ပွဲမှာ နှစ်ပွဲစလုံးအနိုင်ရထားပြီး မတ်လအတွင်းထိုးသတ်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးပွဲမှာ ပြိုင်ဘက်ဖိုက်တာကို အလဲထိုးထားပါတယ်။
အသက် (၂၈) နှစ်ရှိ မြန်မာဖိုက်တာ စောမင်းမင်းဟာ ONE မှာ (၅) ပွဲထိုးသတ်ထားပြီး (၃) ပွဲနိုင်၊ (၂) ပွဲရှုံးနိမ့်ထားပါတယ်။
စောမင်းမင်းဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ဖေဖော်ဝါရီတုန်းက နောက်ဆုံးပွဲအဖြစ် ထိုင်းဖိုက်တာနဲ့ ထိုးသတ်ခဲ့ပြီး ပထမအချီမှာတင် အလဲထိုးခံရကာ ရှုံးနိမ့်ထားပါတယ်။

စက်သုံးဆီတင်သွင်းသိုလှောင်ဖြန့်ဖြူးခြင်းလုပ်ငန်းကြီးကြပ်ရေးကော်မတီ
****************************************
🇲🇲 ရည်ညွှန်းလက်လီဈေးနှုန်းများ
💢ရန်ကုန်မြို့
💢မန္တလေးမြို့
💢နေပြည်တော်
💢တိုင်းဒေသကြီး/ ပြည်နယ်မြို့တော်များ

တရုတ်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံကြား “ရွှေညိုမွှေး” ချစ်ကြည်ရေး၏ တောက်ပမှုသည် လယ်ကွင်းများ၊ စာသင်ခန်းများနှင့် မီးအိမ်များတွင် ထွန်းလင်းနေသည်။

🌾 မိတ္ထီလာတွင် တိုးတက်ကောင်းမွန်သော တရုတ်ဆန်မျိုးကွဲများနှင့် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ရေသွင်းနည်းပညာကြောင့် လယ်သမား ဦးကျော်ကျော်ဝင်း၏ ဆန်စပါးအထွက်နှုန်း နှစ်ဆတိုးလာသည်။

📚 နေပြည်တော်ရှိ "ချစ်ကြည်ရေးစာသင်ခန်း" တွင် မြန်မာလူငယ်များသည် တရုတ်ဘာသာစကားနှင့် ဒစ်ဂျစ်တယ်ကျွမ်းကျင်မှုများကို သင်ယူနေကြပြီး ကျောင်းသားရာပေါင်းများစွာ အကျိုးခံစားနေကြသည်။

💡 ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီးတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်စနစ်ကြောင့် ရွာပေါင်း၂၀ ကျော်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် လျှပ်စစ်မီးရရှိခဲ့ကြသည်။

🤝 မူဆယ်တွင် ကျင်းပသော နယ်စပ်ကုန်စည်ပြပွဲနှင့် အားကစားပွဲများတွင် ရယ်မောခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသေးငယ်သော်လည်း လှပသော လုပ်ဆောင်ချက်များသည် "ရွှေညိုမွှေး" စိတ်ဓာတ်ကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ထင်ဟပ်စေသည်။

အခြေအနေ ပြောင်းလဲလာမှုနှင့်အမျှ မြန်မာနိုင်ငံ ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း (ကိုကန့်) ပညာရေးဌာနသည် ဒေသအတွင်းရှိ အလယ်တန်းနှင့် မူလတန်းကျောင်းများကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ထိုဒေသတွင် မြန်မာစာသင်ကြားမှုကို ရပ်ဆိုင်း/လျှော့ချခဲ့ပြီး မူလတပ်မတော်ဆိုင်ရာ ဆရာဆရာမများကို လက်မခံတော့ဘဲ ပညာရေးစနစ်ကို တရုတ်နိုင်ငံနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်စေခဲ့ကာ တရုတ်နိုင်ငံ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းစာအုပ်များကို အသုံးပြုလျက်ရှိသည်။ ၂၀၂၅ ခုနှစ် ဩဂုတ်လအထိ ထိုဒေသတွင် တရုတ်စာသင်ကျောင်း ၃၂၁ ကျောင်း ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျောင်းသား ၆ သောင်းကျော် တက်ရောက်လျက်ရှိသည်။ အဆင့်မြင့်ပညာရေးအတွက် ကျောင်းသားများသည် တရုတ်နိုင်ငံ ယူနန်ပြည်နယ်သို့ ပင်မအားဖြင့် သွားရောက်ပညာသင်ကြားလျက်ရှိသည်။

ရွှေလီမှာ နေ့တိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ

မနက် ၅ နာရီ ခွေးနှောင့်နှောင့်နဲ့ နိုးလာတိုင်း ပထမဆုံး လုပ်တာက ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး Didi အက်ပလီကေးရှင်းဖွင့်တာ။ တရုတ်မှာ ဘတ်စ်ကားနဲ့ ဆိုရင် တစ်နာရီခွဲလောက် ကြာတယ်။ ဒါပေမဲ့ Didi ကားခေါ်ရင် ၂၅ မိနစ်အတွင်း ရောက်တယ်။ ယွမ် ၁၅-၁၈ လောက်ပဲ ကုန်တယ်။ WeChat Pay နဲ့ တစ်ခါထဲ ပေးလိုက်ရင် ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်စရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ ဒီလို အဆင်ပြေတာကို မြန်မာပြည်မှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။
ဆိုက်ရောက်တာနဲ့ တရုတ်လုပ်ဖေါ်လုပ်ဖက်တွေက “ဟဲ့ မောရှိ (မြန်မာ ဆိုလိုတာ)” ဆိုပြီး လက်ဟန်နဲ့ နှုတ်ဆက်တယ်။ သူတို့အသံထွက်က ရယ်စရာကောင်းပေမယ့် နှလုံးသားက နွေးတယ်။ မနက်စာ အတူတူစားကြတယ်။ သူတို့က ပန်းမုန့်၊ ဒိုးရှောက်ရည် ယူလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်အိတ်လေး ယူလာတယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်ကို စားကြည့်ပြီး “ဟန်းဟန်း (အရမ်းစပ်တယ်)” ဆိုပြီး မျက်ရည်ကျတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ဒိုးရှောက်ရည်ကို သောက်ကြည့်တော့ ပူလိုက်တာ လျှာတောင် မီးလောင်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရယ်ပြီး အဆင်ပြေသွားတယ်။
နေ့လယ်စာ အချိန်ဆို ဆိုက်အနီးက ဟယ်လိုကိတ် (Halal) ဈေးလေးကို အတူသွားတယ်။ ရွှေလီမှာ မွတ်စလင်တွေ အများကြီးရှိတော့ ဟယ်လိုက်စားသောက်ဆိုင်က အလွယ်တကူ ရှာတွေ့တယ်။ ယွမ် ၁၅ နဲ့ ဝက်သားမပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြီးတစ်ခွက်၊ အမဲသားကင်တံစဉ်း ငါးချောင်းလောက် စားလို့ရတယ်။ ပိုက်ဆံပေးတဲ့အခါ QR Code ကို ဖုန်းနဲ့ စကင်ဖတ်ရုံပဲ။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ယွမ်တွေ ဘယ်လောက်ကျန်မှန်း တွက်စရာမလို။ မြန်မာပြည်မှာ ဆို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ငါးထောင်ချပ်တွေ တစ်လရွက်နှစ်လရွက် ထည့်ထားရတယ်။ ဒီမှာ ဖုန်းတစ်လုံးတည်းနဲ့ ဘာမှ မပူတော့ဘူး။
ညနေ ၆ နာရီ အလုပ်ပြီးရင် အိမ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်နေတဲ့ တိုက်ခန်းက မြို့လယ်ခေါင်နားမှာ။ တစ်လ ယွမ် ၁,၂၀၀ နဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ငှားထားတယ်။ လျှပ်စစ်မီးခ၊ ရေခွဲပြီး တစ်လ ယွမ် ၁,၅၀၀ လောက်ပဲ ကျသင့်တယ်။ အလုပ်က တစ်လ ယွမ် ၆,၅၀၀–၇,၅၀၀ လောက် ရတယ်။ စားစရိတ်၊ အိမ်ငှားခ နုတ်ပြီး မြန်မာပြည်က မိသားစုဆီ ယွမ် ၄,၀၀၀ (ကျပ်ငွေ ခြောက်သိန်းခွဲလောက်) ပုံမှန်ပို့နိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ဆိုရင် ဒီလောက်ဝင်ငွေ ဘယ်လိုမှ မရဘူး။
တစ်ခါတလေ တရုတ်လုပ်ဖေါ်တွေက “မြန်မာပြည် ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေ ပြတယ်။ ရွှေ့ဒဂုံ၊ အင်းလျားကန်ဓာတ်ပုံတွေ ကြည့်ပြီး သူတို့ မျက်လုံးတွေ လက်နေတာ မြင်ရတယ်။ “တစ်ရက်ကျရင် ငါတို့လည်း သွားကြည့်ချင်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြုံးပြီး “လာခဲ့၊ ငါ ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မြန်မာပြည်က အခြေအနေ တွေးမိတော့ နည်းနည်း ငိုချင်သွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွှေလီမှာ နေရတာ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပါ။ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ဖော်ရွေမှု၊ မြို့ရဲ့ အဆင်ပြေမှု၊ ငွေကြေးလုံခြုံမှု၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လွယ်ကူမှု… ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားတွေ့စေတယ်။ ဒီမှာ ငွေရှာရင်း မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။ တစ်ချိန်ကျရင် မြန်မာပြည်ကို ပြန်ပြီး ဒီမှာ သင်ယူခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ စည်းကမ်းရှိမှု၊ နည်းပညာအသုံးချမှုတွေကို သွားမျှဝေချင်တယ်။
တစ်ရက်ကျရင် မြန်မာပြည်မှာလည်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ဘာမှ မပူရဘူး။ ကားခေါ်လို့ရတယ်၊ ဈေးဝယ်လို့ရတယ်၊ ပိုက်ဆံပို့လို့ရတယ်။ လူတွေလည်း ဒီလောက် ဖော်ရွေကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ရင်လည်း ဒီလောက် လုံခြုံတယ်၊ တန်ဖိုးထားခံရတယ်။ ဒီလို နေ့ရက်တွေ ရောက်လာမယ်လို့ ယုံတယ်။
အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ဒီမှာ နေ့တိုင်း အားတက်သရော အလုပ်လုပ်နေတာ။
ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပါပဲ။
မြန်မာပြည်အနာဂတ်ကို ဒီလို မြင်နေရလို့… တကယ်ကို ကျေနပ်ပါတယ်။

ရွှေလီမှာ နေ့တိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ


မနက် ၅ နာရီ ခွေးနှောင့်နှောင့်နဲ့ နိုးလာတိုင်း ပထမဆုံး လုပ်တာက ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး Didi အက်ပလီကေးရှင်းဖွင့်တာ။ တရုတ်မှာ ဘတ်စ်ကားနဲ့ ဆိုရင် တစ်နာရီခွဲလောက် ကြာတယ်။ ဒါပေမဲ့ Didi ကားခေါ်ရင် ၂၅ မိနစ်အတွင်း ရောက်တယ်။ ယွမ် ၁၅-၁၈ လောက်ပဲ ကုန်တယ်။ WeChat Pay နဲ့ တစ်ခါထဲ ပေးလိုက်ရင် ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်စရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ ဒီလို အဆင်ပြေတာကို မြန်မာပြည်မှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။

ဆိုက်ရောက်တာနဲ့ တရုတ်လုပ်ဖေါ်လုပ်ဖက်တွေက “ဟဲ့ မောရှိ (မြန်မာ ဆိုလိုတာ)” ဆိုပြီး လက်ဟန်နဲ့ နှုတ်ဆက်တယ်။ သူတို့အသံထွက်က ရယ်စရာကောင်းပေမယ့် နှလုံးသားက နွေးတယ်။ မနက်စာ အတူတူစားကြတယ်။ သူတို့က ပန်းမုန့်၊ ဒိုးရှောက်ရည် ယူလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်အိတ်လေး ယူလာတယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်ကို စားကြည့်ပြီး “ဟန်းဟန်း (အရမ်းစပ်တယ်)” ဆိုပြီး မျက်ရည်ကျတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ဒိုးရှောက်ရည်ကို သောက်ကြည့်တော့ ပူလိုက်တာ လျှာတောင် မီးလောင်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရယ်ပြီး အဆင်ပြေသွားတယ်။

နေ့လယ်စာ အချိန်ဆို ဆိုက်အနီးက ဟယ်လိုကိတ် (Halal) ဈေးလေးကို အတူသွားတယ်။ ရွှေလီမှာ မွတ်စလင်တွေ အများကြီးရှိတော့ ဟယ်လိုက်စားသောက်ဆိုင်က အလွယ်တကူ ရှာတွေ့တယ်။ ယွမ် ၁၅ နဲ့ ဝက်သားမပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြီးတစ်ခွက်၊ အမဲသားကင်တံစဉ်း ငါးချောင်းလောက် စားလို့ရတယ်။ ပိုက်ဆံပေးတဲ့အခါ QR Code ကို ဖုန်းနဲ့ စကင်ဖတ်ရုံပဲ။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ယွမ်တွေ ဘယ်လောက်ကျန်မှန်း တွက်စရာမလို။ မြန်မာပြည်မှာ ဆို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ငါးထောင်ချပ်တွေ တစ်လရွက်နှစ်လရွက် ထည့်ထားရတယ်။ ဒီမှာ ဖုန်းတစ်လုံးတည်းနဲ့ ဘာမှ မပူတော့ဘူး။

ညနေ ၆ နာရီ အလုပ်ပြီးရင် အိမ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်နေတဲ့ တိုက်ခန်းက မြို့လယ်ခေါင်နားမှာ။ တစ်လ ယွမ် ၁,၂၀၀ နဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ငှားထားတယ်။ လျှပ်စစ်မီးခ၊ ရေခွဲပြီး တစ်လ ယွမ် ၁,၅၀၀ လောက်ပဲ ကျသင့်တယ်။ အလုပ်က တစ်လ ယွမ် ၆,၅၀၀–၇,၅၀၀ လောက် ရတယ်။ စားစရိတ်၊ အိမ်ငှားခ နုတ်ပြီး မြန်မာပြည်က မိသားစုဆီ ယွမ် ၄,၀၀၀ (ကျပ်ငွေ ခြောက်သိန်းခွဲလောက်) ပုံမှန်ပို့နိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ဆိုရင် ဒီလောက်ဝင်ငွေ ဘယ်လိုမှ မရဘူး။

တစ်ခါတလေ တရုတ်လုပ်ဖေါ်တွေက “မြန်မာပြည် ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေ ပြတယ်။ ရွှေ့ဒဂုံ၊ အင်းလျားကန်ဓာတ်ပုံတွေ ကြည့်ပြီး သူတို့ မျက်လုံးတွေ လက်နေတာ မြင်ရတယ်။ “တစ်ရက်ကျရင် ငါတို့လည်း သွားကြည့်ချင်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြုံးပြီး “လာခဲ့၊ ငါ ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မြန်မာပြည်က အခြေအနေ တွေးမိတော့ နည်းနည်း ငိုချင်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရွှေလီမှာ နေရတာ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပါ။ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ဖော်ရွေမှု၊ မြို့ရဲ့ အဆင်ပြေမှု၊ ငွေကြေးလုံခြုံမှု၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လွယ်ကူမှု… ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားတွေ့စေတယ်။ ဒီမှာ ငွေရှာရင်း မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။ တစ်ချိန်ကျရင် မြန်မာပြည်ကို ပြန်ပြီး ဒီမှာ သင်ယူခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ စည်းကမ်းရှိမှု၊ နည်းပညာအသုံးချမှုတွေကို သွားမျှဝေချင်တယ်။

တစ်ရက်ကျရင် မြန်မာပြည်မှာလည်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ဘာမှ မပူရဘူး။ ကားခေါ်လို့ရတယ်၊ ဈေးဝယ်လို့ရတယ်၊ ပိုက်ဆံပို့လို့ရတယ်။ လူတွေလည်း ဒီလောက် ဖော်ရွေကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ရင်လည်း ဒီလောက် လုံခြုံတယ်၊ တန်ဖိုးထားခံရတယ်။ ဒီလို နေ့ရက်တွေ ရောက်လာမယ်လို့ ယုံတယ်။

အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ဒီမှာ နေ့တိုင်း အားတက်သရော အလုပ်လုပ်နေတာ။
ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပါပဲ။

မြန်မာပြည်အနာဂတ်ကို ဒီလို မြင်နေရလို့… တကယ်ကို ကျေနပ်ပါတယ်။