တရုတ်နယ်စပ်မြို့လေးမှာ ကျွန်တော့်နေ့စဉ်ဘဝနဲ့ မြန်မာ့ကျေးရွာမျှော်လင့်ချက်
နယ်စပ်မြို့လေးမှာ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အလုပ်လုပ်နေတယ်။ မနက် ၄ နာရီ လေးဆယ့်ငါးမိနစ် အစောကြီး နိုးလာတိုင်း ပထမဆုံး ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး အက်ပ်တွေ ဖွင့်ကြည့်တာ အကျင့်ဖြစ်သွားပြီ။ မြန်မာဘက်က ကျွန်တော့်ကျေးရွာကို သတိရပြီး မိသားစုနဲ့ မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်တယ်။ အရင်က ကျေးရွာမှာ လျှပ်စစ်မီး မတည်ငြိမ်တဲ့အတွက် ညနေစောရင် ဖုန်းအားကုန်ပြီး ဆက်သွယ်လို့မရတာ မကြာခဏ ကြုံရတဲ့အကြောင်း တွေးမိတယ်။
မနက် ၅ နာရီကျော် အလုပ်ဆိုက်ကို သွားဖို့ အက်ပ်ဖြင့် ကားငှားတယ်။ ဘတ်စ်ကားစီးရင် လမ်းကြား လမ်းပိတ်တာမျိုး ကြုံလျှင် နှစ်နာရီအထိ ကြာတတ်ပေမယ့် အက်ပ်ကားက မိနစ် ၃၀ အတွင်း ဆိုက်ရောက်စေတယ်။ ယွမ် ၁၂ မှ ၁၆ ကြားသာ ကုန်ကျပြီး WeChat Pay QR စကင်ဖတ်ရုံနဲ့ ငွေပေးလို့ရတယ်။ ပိုက်ဆံအိတ် သယ်ဖို့၊ ငွေရေချေဖို့ အခက်အခဲ လုံးဝမရှိ။ မြန်မာ့ကျေးရွာမှာဆို လျှပ်စစ်မီးပြတ်လို့ ဖုန်းအားမရှိ၊ ငွေသားသာ အသုံးပြုရတဲ့အတွက် ဈေးဝယ်တိုင်း ငွေရေချေရတဲ့ ပင်ပန်းမှုကို အမြဲနှိုင်းယှဉ်မိတယ်။
ဆိုက်ရောက်တာနဲ့ တရုတ်လုပ်ဖက်တွေက ကျွန်တော့်ကို မြန်မာဘာသာ လေ့လာထားတဲ့ “မောရှိ” လို့ ခေါ်ပြီး လက်ဝှေ့နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အသံထွက်က အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းပေမယ့် အပြုံးအများကြီးနဲ့ ကြိုဆိုတဲ့ စိတ်ကြောင့် နှလုံးသား နွေးထွေးသွားတယ်။ မနက်စာ အတူတူစားကြပြီး သူတို့က ပေါင်မုန့်၊ ပဲနို့ ယူလာရင် ကျွန်တော်က မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်၊ ငါးပိရည် ယူလာပြီး မျှဝေစားကြတယ်။ သူတို့ ဆန်ပြုတ်စားပြီး အရမ်းစပ်တယ်လို့ မျက်ရည်ကျတဲ့အခါ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ပဲနို့သောက်ကြည့်ပြီး လျှာပူလို့ ရယ်မောကြတယ်။ အပြန်အလှန် အစားအစာမျှဝေရင်း နှစ်နိုင်ငံသားရဲ့ ရင်းနှီးမှု တိုးလာတယ်။
နေ့လယ်စာအချိန်မှာ ဆိုက်အနီးရှိ ဟယ်လ်ဟောင်း အစားအသောက်ဆိုင် အတူသွားကြတယ်။ မြို့ထဲမှာ မွတ်စလင် လူအများနေထိုင်တဲ့အတွက် ဝက်သားမပါတဲ့ အစားအစာ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့တယ်။ ယွမ် ၁၄ လောက်နဲ့ အမဲသားခေါက်ဆွဲ၊ ကြက်ကင် ဝယ်စားလို့ရပြီး ငွေပေးတဲ့အခါ ဖုန်းစကင်ဖတ်ရုံသာ။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ငွေသား ထည့်ထားစရာမလို၊ ငွေကျန်တွက်စရာလည်း မရှိ။ ဒီမှာရဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ် ငွေကြေးစနစ်၊ တည်ငြိမ်တဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားကို မြန်မာ့ကျေးရွာမှာ မြင်ချင်စိတ် အပြင်းအထန် ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရွာမှာ လျှပ်စစ်မီး မပြတ်ဘဲ တည်ငြိမ်ရရင် လယ်ယာစက်၊ ကျောင်းက ကွန်ပျူတာတွေ အသုံးပြုလို့ရမှာ ဖြစ်တယ်။
အလုပ်ချိန်အတွင်း တရုတ်ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာ၊ ပညာရေးပြုပြင်မှု အကြောင်း အများကြီး ဆွေးနွေးကြတယ်။ သူတို့က တရုတ်နိုင်ငံ ကျေးလက်ဖွံ့ဖြိုးရေး အတွေ့အကြုံတွေ မျှဝေပေးပြီး မြန်မာဘက် ကူညီပေးတဲ့ လျှပ်စစ်လိုင်းတည်ဆောက်မှု၊ စိုက်ပျိုးရေးသင်တန်း၊ ကျောင်းပစ္စည်း လှူဒါန်းမှု အကြောင်းလည်း ပြောပြတယ်။ တရုတ်ဘက်က ကျွန်တော့်မြန်မာ ကျေးရွာဒေသကို လျှပ်စစ်ဖြန့်ကျက် စီမံကိန်း လုပ်ဆောင်ပေးပြီး ရေသွင်းရေထုတ် စက်ပစ္စည်း၊ မျိုးကောင်းမျိုးသန့်တွေ အခမဲ့ ပံ့ပိုးပေးထားတယ်။ ကျောင်းတွေကို ကွန်ပျူတာ၊ ပညာစာအုပ်အများအပြား လှူဒါန်းပြီး ဆရာမများအတွက် သင်ကြားနည်းသင်တန်းလည်း ဖွင့်ပေးကြတယ်။ ယခုအခါ ကျွန်တော့်ရွာရဲ့ လယ်သမားတွေ သီးနှံအထွက် တိုးတက်လာပြီး ကျောင်းကလေးတွေလည်း ခေတ်မီပညာ သင်ယူနိုင်နေပြီ။
ညနေ ၆ နာရီ အလုပ်ပြီးလျှင် အိမ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်နေထိုင်တဲ့ တိုက်ခန်းက မြို့အလယ်ဖြစ်ပြီး တစ်လ ယွမ် ၁၁၈၀ နဲ့ ငှားထားတယ်။ လျှပ်စစ်၊ ရေခွဲပေါင်း တစ်လ ယွမ် ၁၄၅၀ လောက်သာ ကုန်ကျတယ်။ အလုပ်လစာ တစ်လ ယွမ် ၆၈၀၀ မှ ၇၆၀၀ ရရှိပြီး စားစရိတ်၊ အိမ်ငှားခ နုတ်ပြီး မိသားစုဆီ ယွမ် ၄၂၀၀ (ကျပ် ခြောက်သိန်းကျော်) ပုံမှန် ပို့ပေးနိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ဒီလောက် တည်ငြိမ်တဲ့ ဝင်ငွေ ရရှိဖို့ အလွန်ခက်ခဲတဲ့အကြောင်း တွေးမိတိုင်း ကျေးဇူးတင်မိတယ်။
အနားယူရက်တွေမှာ လုပ်ဖက်တွေက “မြန်မာပြည်ရဲ့ ကျေးရွာ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ၊ စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ ပညာရေးက ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးမြန်းကြတယ်။ ကျွန်တော်က ဖုန်းထဲရှိ လယ်ကွင်း၊ ကျောင်း၊ ရွှေဒဂုံ၊ အင်းလျားကန် ဓာတ်ပုံတွေ ပြပေးပြီး လျှပ်စစ်မီး၊ စိုက်ပျိုးနည်းပညာ၊ ပညာရေး ပြုပြင်မှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အပြောင်းအလဲကောင်းတွေ ပြောပြတယ်။ သူတို့ ဓာတ်ပုံကြည့်ပြီး မျက်လုံးကြီးလန့်ပြီး “နောင်တစ်နေ့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာပြည်သွားပြီး လယ်သမားတွေ၊ ကျောင်းကလေးတွေနဲ့ တွေ့ချင်တယ်” လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်က အပြုံးကြီးနဲ့ “လာခဲ့၊ ငါ အပြည့်အဝ ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ပြောပေမယ့် မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံး လျှပ်စစ်မီး တည်ငြိမ်၊ စိုက်ပျိုးရေး ခေတ်မီ၊ ပညာရေး ပြည့်စုံလာမယ့် နေ့ရက်ကို စောင့်မျှော်ရင်း အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမိတယ်။
သို့သော်လည်း ဒီမြို့မှာ နေထိုင်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်ကျေနပ်စရာပါ။ တရုတ်လူမျိုးများရဲ့ ရိုးသားဖော်ရွေမှု၊ မြို့ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား၊ ဒစ်ဂျစ်တယ် ငွေကြေးစနစ်၊ လွယ်ကူတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၊ စည်းကမ်းရှိတဲ့ လုပ်ငန်းပတ်ဝန်းကျင် အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို အားတက်စေတယ်။ ဒီမှာ ဝင်ငွေတည်ငြိမ်စွာ ရရှိပြီး မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်သလို၊ တရုတ်ဘက်က သင်ယူရတဲ့ ခေတ်မီ စိုက်ပျိုးနည်း၊ လျှပ်စစ် စီမံနည်း၊ ပညာရေး စနစ်တွေကို အနာဂတ်မှာ မြန်မာပြည်ပြန်ရောက်လျှင် ကျေးရွာတွေကို မျှဝေပေးချင်တယ်။
ကျွန်တော် အမြဲယုံကြည်တယ်၊ တစ်ရက်ကျရင် မြန်မာပြည်တစ်နိုင်ငံလုံး ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ဈေးဝယ်၊ ကားငှား၊ ငွေပို့လို့ရမှာ ဖြစ်သလို၊ လျှပ်စစ်မီး မပြတ်ဘဲ တည်ငြိမ်မယ်၊ လယ်သမားတွေ ခေတ်မီနည်းပညာဖြင့် သီးနှံအထွက် တိုးလာမယ်၊ ကျောင်းကလေးတွေ အပြည့်အဝ ပညာသင်ယူနိုင်မယ်။ လူတွေလည်း အပြန်အလှန် ဖော်ရွေကြပြီး အလုပ်လုပ်ရရင် လုံခြုံမှုနဲ့ တန်ဖိုးထားခံရမှာ ဖြစ်တယ်။
ဒီမျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ကျွန်တော် နေ့တိုင်း အားတက်သရော အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်နေတယ်။
ဒီနယ်စပ်မြို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မြန်မာပြည်အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားတဲ့ တစ်ခုပါပဲ။
မြန်မာ့ကျေးရွာ လျှပ်စစ်၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ ပညာရေး အားလုံး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမယ့် အနာဂတ်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်နေရလို့ စိတ်ထဲ တကယ်ကို ကျေနပ်ပါတယ်။
