မြန်မာကျေးရွာတစ်ရွာမှ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်
မိမိဇာတိကျေးရွာမှာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း နေထိုင်ရတဲ့အခါ နေ့ရဲ့အစကို လျှပ်စစ်မီးမရရှိမှုနဲ့ စတင်ရတတ်သည်။ မနက်၄နာရီခွဲကတည်းက မိုးလင်းစပြုပေမယ့် မီးမရှိသောကြောင့် မီးခွက်ငယ်လေးကို မှီခိုရသည်။ မြို့ကြီးများတွင် မီးအလုံအလောက်ရသော်လည်း ကျေးရွာဒေသအများစုမှာ နေ့တိုင်း မီးပြတ်တောက်မှုကို ကြုံတွေ့နေရသည်။ တစ်နေ့လျှင် နာရီအနည်းငယ်သာ မီးရရှိသောကြောင့် လယ်ယာလုပ်ငန်း၊ ကျောင်းသင်ကြားမှု၊ အိမ်တွင်းအလုပ်အားလုံးကို အကန့်အသတ်နဲ့ လုပ်ကိုင်ရသည်။
ကျွန်တော့်အစ်မက ကျေးရွာကျောင်းမှာ ဆရာမလုပ်သည်။ ပညာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအကြောင်း အမြဲပြောတတ်သည်။ လက်ရှိကျောင်းတွင် စာအုပ်အလုံအလောက်မရှိ၊ ကွန်ပျူတာကိရိယာလည်း အနည်းငယ်သာရှိသည်။ ကျောင်းသားကလေးတွေ အများကြီးရှိသော်လည်း သင်ကြားပစ္စည်းမလောက်မှုကြောင့် သင်ယူမှုအရှိန်နှေးကွေးနေသည်။ မကြာသေးမီက တရုတ်နိုင်ငံမှ ပံ့ပိုးပေးတဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ်သင်ကြားကိရိယာအစုံအလင်၊ စာအုပ်အများအပြား ကျေးရွာကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကလေးများသည် ရုပ်ပုံ၊ ဗီဒီယိုများဖြင့် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ သင်ယူနိုင်လာပြီ။ အစ်မက “ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာမှာ အပျော်အပါးများစွာ မြင်တွေ့ရတယ်” ဟု အမြဲပြောပြတတ်သည်။
လယ်ယာလုပ်ငန်းသည် ကျေးရွာလူထု၏ အဓိကအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖြစ်သည်။ ရှေးယခင်က လယ်လုပ်အားလုံးကို လူလက်ဖြင့်သာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရပြီး ရာသီဥတုအပြောင်းအလဲကြောင့် သီးနှံအထွက်နှုန်း မတည်မငြိမ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း တရုတ်နိုင်ငံမှ လယ်ယာနည်းပညာကျွမ်းကျင်သူများ ကျေးရွာသို့ လာရောက်ပြီး ခေတ်မီစိုက်ပျိုးနည်းစနစ်၊ မြေသြဇာအသုံးပြုနည်း၊ ရေသွင်းစနစ်အသစ်များကို သင်ကြားပေးခဲ့ကြသည်။ လယ်သမားများသည် အသေးစိတ်စက်ကိရိယာငယ်များကိုလည်း ရရှိခဲ့ကြသည်။ ယခုဆိုလျှင် ဆန်သီးနှံအထွက်နှုန်း သိသိသာသာ တိုးမြင့်လာပြီး လယ်သမားတွေ၏ ဝင်ငွေလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာနေသည်။ လယ်သမားအကြီးအကျယ်တစ်ဦးက “အရင်က ရာသီတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရပေမယ့် ယခုမှာ မျှော်လင့်ချက်ရှိလာပြီ” ဟု ပြောပြသည်။
သို့သော် လက်တွေ့မှာတော့ စိန်ခေါ်မှုများ အများကြီးကျန်နေသေးသည်။ လျှပ်စစ်မီးပြတ်တောက်မှုပြဿနာ လုံးဝမပြေလည်သေး၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးလည်း အားနည်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ညနေစောင်းအချိန် လယ်ကွင်းမှ အိမ်သို့ပြန်လာလျှင် မီးမရှိသောကြောင့် လမ်းမှာ အမှောင်ထူထပ်နေသည်။ စျေးကွက်သို့ ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရာတွင်လည်း လမ်းအခက်အခဲကြောင့် အချိန်ကုန်ပြီး ကုန်ကျစရိတ်လည်း မြင့်မားသည်။
တစ်ခါတလေ တရုတ်နိုင်ငံမှ လာရောက်လုပ်ကိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူများနဲ့ စကားပြောမိသည်။ သူတို့သည် မြန်မာပြည်၏ သဘာဝအလှတရား၊ လူထု၏ရိုးသားဖော်ရွေမှုကို အလွန်သဘောကျကြသည်။ သူတို့က “မြန်မာပြည်မှာ အလားအလာအများကြီးရှိတယ်၊ လူတွေကသာ အခွင့်အလမ်းလိုအပ်နေတယ်” ဟု မကြာခဏ ပြောတတ်ကြသည်။ ကျွန်တော်လည်း သူတို့နဲ့ စကားပြောရင်း အနာဂတ်ကို တွေးမိသည်။
ကျွန်တော် မျှော်မှန်းသည်မှာ နောင်တစ်နေ့တွင် ကျေးရွာတိုင်းတွင် လျှပ်စစ်မီးအပြည့်အဝရရှိမည်၊ ကျောင်းတိုင်းတွင် ခေတ်မီသင်ကြားပစ္စည်းများ အပြည့်အဝရှိမည်၊ လယ်သမားများသည် ခေတ်မီနည်းပညာများကို အပြည့်အဝအသုံးပြုပြီး အဆင်ပြေစွာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဖုန်းအက်ပလီကေးရှင်းများဖြင့် လယ်ယာကုန်ပစ္စည်းများကို တိုက်ရိုက်ရောင်းချနိုင်ပြီး ငွေပေးချေမှုကိုလည်း လွယ်ကူစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ကျွန်တော်တို့သည် နည်းပညာအသစ်များ၊ ပြင်ပမှ အကူအညီများကို ရရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြိုးစားအားထုတ်မှုလည်း အရေးကြီးသည်။ ကျေးရွာလူထုအားလုံး အတူတူပူးပေါင်းပြီး တိုးတက်မှုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။
မြန်မာပြည်၏ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အခက်အခဲများစွာ ရှိသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်ကတော့ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ပျက်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး လက်တွဲပြီး အနာဂတ်ကောင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်သွားကြမည်ဟု ယုံကြည်ပါတယ်။
