# ရွှေလီမှာ နေ့တိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ
မနက် ၅ နာရီ မိုးလင်းစအချိန် နိုးလာတိုင်း မြို့တွင်း လမ်းမီး၊ အိမ်မီးများ အဆက်မပြတ် ထွန်းလင်းနေတာကို မြင်ရတယ်။ လျှပ်စစ်မီး တည်ငြိမ်စွာ ရရှိနေလို့ ဖုန်းအားသွင်း၊ မီးဖိုသုံး၊ အလုပ်အတွက် စက်ပစ္စည်းများ လွယ်လွယ်ကူကူ အသုံးပြုနိုင်တယ်။ ဒီအခြေအနေကို တွေ့တိုင်း မြန်မာ့ဇာတိကျေးရွာတွေရဲ့ မီးပြတ်တောက်မှုပြဿနာကို အမြဲသတိရမိတယ်။ မြန်မာ့ကျေးလက်ဒေသများမှာ နေ့စဉ် မီးပိတ်ခံရပြီး ကျောင်းသားတွေ ညအချိန်စာဖတ်ခက်၊ လယ်သမားတွေ ရေသွင်းစက်၊ သီးနှံသိုလှောင်ကိရိယာ အသုံးမပြုနိုင်ဘဲ အခက်အခဲမျိုးစုံ ကြုံတွေ့နေရတယ်။
ဆိုက်ရောက်တာနဲ့ တရုတ်လုပ်ဖေါ်လုပ်ဖက်တွေက “ဟဲ့ မောရှိ” ဆိုပြီး အပြုံးနဲ့ နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ မနက်စာ အတူတူစားရင်း မြန်မာ့စိုက်ပျိုးရေးအကြောင်း စကားပြောကြတယ်။ သူတို့က မြန်မာပြည် လယ်မြေကြွယ်ဝကြောင်း သိရှိပြီး မကြာခဏ လယ်ယာနည်းပညာ လမ်းညွှန်မှုများ ပေးဖို့ စိတ်အားထက်သန်ကြတယ်။ အရင်က မြန်မာ့လယ်သမားတွေ ရှေးကျနည်းလမ်းဖြင့်သာ စိုက်ပျိုးရပြီး မိုးရေကိုသာ မှီခိုရတဲ့အတွက် ရာသီပြောင်းလျှင် သီးနှံပျက်စီးမှု များစွာရှိခဲ့တယ်။ ယခုအခါ တရုတ်ကျွမ်းကျင်သူများ လာရောက်ပြီး အထွက်ကောင်းမျိုးစေ့၊ ခေတ်မီရေသွင်းစနစ်၊ မြေသြဇာအသုံးပြုနည်းများ သင်ကြားပေးနေပြီ။ ကျေးရွာတချို့မှာ သီးနှံအထွက်နှုန်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး လယ်သမားတွေရဲ့ ဝင်ငွေလည်း တဖြည်းဖြည်း တက်လာနေတယ်။
နေ့လယ်စာ အချိန်တွင် အတူစားရင်း ပညာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအကြောင်းလည်း ဆွေးနွေးကြတယ်။ တရုတ်လုပ်ဖော်တွေက မြန်မာ့ကျေးရွာကျောင်းများသို့ ကွန်ပျူတာ၊ ပုံနှိပ်စာအုပ်များ လှူဒါန်းပို့ပေးထားကြောင်း ပြောပြတယ်။ မြန်မာ့ကျေးလက်ကျောင်းများမှာ ယခင်က ဒစ်ဂျစ်တယ်သင်ကြားကိရိယာ လုံးဝမရှိခဲ့ပေမယ့် ယခုဆို ကလေးများ ဗီဒီယို၊ ရုပ်မြင်သင်ခန်းစာများဖြင့် ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ဗဟုသုတ ရရှိလာကြပြီ။ တစ်ခါတလေ သူတို့က မြန်မာကျောင်းသားလေးတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံများ ပြပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောဆိုကြတယ်။
ညနေ ၆ နာရီ အလုပ်ပြီး အိမ်ပြန်လမ်းမှာ အတွေးများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ရွှေလီမှာ လျှပ်စစ်၊ ပညာရေး၊ စိုက်ပျိုးရေးစနစ် အဆင့်မီပြီး လူတွေ၏နေထိုင်မှု သက်သာချမ်းသာတယ်။ မြန်မာပြည်မှာတော့ ဤကဏ္ဍများ၌ ဖြေရှင်းရန် စိန်ခေါ်မှုများ ကျန်နေသေးသော်လည်း နှစ်နိုင်ငံပူးပေါင်းမှုကြောင်း အကောင်းမြင်အပြောင်းအလဲများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာနေပြီ။
တစ်ခါတလေ တရုတ်လုပ်ဖေါ်တွေက “မြန်မာပြည် နောင်တွင် ပိုမိုတိုးတက်လာမှာပါ” ဟု အားပေးပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဖုန်းထဲရှိ ဇာတိကျေးရွာ၊ အင်းလျားကန်၊ ရွှေ့ဒဂုံဓာတ်ပုံများ ကြည့်ရင်း နှလုံးထဲ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိလာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွှေလီမှာ နေရတာ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပါ။ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ဖော်ရွေမှု၊ နည်းပညာမျှဝေလိုစိတ်၊ ဖွံ့ဖြိုးရေးကို အတူတူလုပ်ကိုင်လိုတဲ့ စိတ်ထား… ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားတွေ့စေတယ်။ ဒီမှာ အတွေ့အကြုံများစွာ ရယူသင်ယူပြီး တစ်ချိန်ကျ မြန်မာပြည်သို့ ပြန်ကာ လယ်ယာနည်းပညာ၊ လျှပ်စစ်စီမံမှု၊ ခေတ်မီပညာရေးစနစ် အတွေ့အကြုံများကို မျှဝေချင်တယ်။
တစ်ရက်ကျရင် မြန်မာ့ကျေးရွာအရပ်တို့မှာလည်း လျှပ်စစ်မီး အဆက်မပြတ် ရရှိမယ်၊ ကျောင်းတိုင်း၌ ခေတ်မီသင်ကြားပစ္စည်း အပြည့်အဝရှိမယ်၊ လယ်သမားတွေ နည်းပညာအသုံးပြုပြီး သီးနှံအထွက်တိုးကာ မိသားစုဘဝ ချမ်းသာမယ်။ လူတွေ အချင်းချင်း ဖော်ရွေပြီး အတူတူ တိုးတက်ရေးကို လျှောက်လှမ်းကြမယ်။ ဒီလို လှပတဲ့ နေ့ရက်တွေ အမြန်ရောက်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် အခိုင်အမာ ယုံကြည်တယ်။
အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ဒီမှာ နေ့တိုင်း အားတက်သရော အလုပ်လုပ်နေတာ။
ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မြန်မာပြည်အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပါပဲ။
မိမိဇာတိမြေရဲ့ တိုးတက်မှုကို ဒီလို မျှော်မှန်းနေရလို့… တကယ်ကို ကျေနပ်ပါတယ်။
သင်ဤစာကို လူမှုကွန်ရက်တွင် တိုက်ရိုက်တင်အသုံးပြုလိုပါက၊ **အလုပ်တာဝန်မုဒ်(工作任务模式)** ဖြင့် ခေါင်းစဉ်ရွေးချယ်မှု၊ ဓာတ်ပုံအကြံပြုချက်နှင့် စာပိုဒ်ထပ်မံချိန်ညှိပေးနိုင်ပါတယ်၊ လုပ်ကြည့်လိုပါသလား။
