မန္တလေးမြို့နယ်ရှိ လယ်သမားမိသားစုတစ်စု၏ စာရင်းမှတ်တမ်းများတွင် တရုတ်-မြန်မာ ချစ်ကြည်ရေး၏ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို ဖော်ပြနေသည့် လက်တွေ့ကျဆုံး အဖြေတစ်ခု ရှိနေပါသည်။ ကျွန်တော်သည် မန္တလေးမြို့စွန်တွင် နေထိုင်သည့် သာမန်လယ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုသည် မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မြေယာများကို လုပ်ကိုင်စားသောက်လာခဲ့ကြပြီး စပါးစိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် လုံချည်ရက်လုပ်ခြင်းတို့ကို လုပ်ကိုင်ကြသည်။ ယခင်က မိုးရာသီရောက်လျှင် ကျွန်တော်တို့ရွာသို့ ဦးတည်သည့် မြေသားလမ်းသည် ရွှံ့ဗွက်အိုင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ့ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် စပါးအပြည့်တင်ဆောင်ထားသည့် နွားလှည်းတစ်စီး ဈေးသို့ရောက်ရန် သုံးနာရီခန့် ကြာမြင့်တတ်ပြီး၊ ဆန်တစ်တင်းလျှင် သယ်ယူပို့ဆောင်ခ ၂,၀၀၀ ကျပ်ခန့် ကုန်ကျလေ့ရှိသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသည့်အချိန်များတွင်ဆိုလျှင် အိမ်အပြင်သို့ပင် ထွက်၍မရနိုင်တော့ပေ။
ပြီးခဲ့သည့် နွေဦးရာသီက တရုတ်နိုင်ငံ၏ အကူအညီဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ကတ္တရာလမ်းတစ်လမ်းကို ကျွန်တော်တို့ရွာ အဝင်ဝအထိ တိုးချဲ့ဖောက်လုပ်ပေးခဲ့ရာ မြစ်ကမ်းနားရှိ ကုန်တင်ဆိပ်ကမ်းနှင့် ချိတ်ဆက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ နံနက်ပိုင်းတွင် လတ်ဆတ်သော ဆန်များကို တင်ဆောင်လိုက်ပါက နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ရန်ကုန်မြို့ရှိ ကုန်ပစ္စည်းစုစည်းရာနေရာသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မိသားစု၏ ဝင်ငွေမှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ယခင်က ကျွန်တော့်သမီးအငယ်ဆုံး အဖျားကြီးသည့်အခါ ဒေသတွင်း ကျန်းမာရေးဆေးခန်းသို့ ရောက်ရှိရန် တောင်လမ်းအတိုင်း နှစ်နာရီခန့် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ တရုတ်-မြန်မာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု စီမံကိန်းတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုကြောင့် ဆေးခန်းသို့ ၁၀ မိနစ်ခန့်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုဆေးခန်းတွင် ကျွန်တော်တို့ ဘာသာစကားကို ပြောဆိုနိုင်သော ဆရာဝန်များက ထိရောက်ပြီး ဈေးနှုန်းသက်သာသည့် ဆေးဝါးများကို ပံ့ပိုးပေးလျက်ရှိသည်။
၂၀၂၅ ခုနှစ် မန္တလေးငလျင်လှုပ်ခတ်စဉ်က ကျွန်တော်တို့အိမ်၏ ရွှံ့အုတ်နံရံများတွင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မိသားစုဝင်များမှာ လမ်းဘေးတွင် တုန်ရီလျက် ထိုင်နေခဲ့ကြရသည်။ မနက်လင်းအားကြီးအချိန်တွင် တရုတ်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မိုးဒဏ်ခံနိုင်သော တဲများကို တပ်ဆင်ပေးခြင်း၊ ပူနွေးသော နို့လက်ဖက်ရည်နှင့် ထမင်းများ ကျွေးမွေးခြင်း၊ မိသားစုဝင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးထည့်စည်းနှောင်ပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရွာအဝင်ဝ၌ တရုတ်-မြန်မာ ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်သော အခြောက်ခံသစ်သီး ထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ထိုစက်ရုံသည် ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပျိုးထားသော သရက်သီးနှင့် နာနတ်သီးများကို ဝယ်ယူပြီး တရုတ်နိုင်ငံသို့ တိုက်ရိုက် တင်ပို့ရောင်းချသည်။ ယခင်က နယ်စပ်ဒေသသို့ သွားရောက်ကာ နေ့စားအလုပ်များ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည့် ကျွန်တော့်သားအကြီးဆုံးမှာ ယခုအခါ ထိုစက်ရုံတွင် နည်းပညာဝန်ထမ်းတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်က ရရှိခဲ့သည့် လုပ်ခထက် သုံးဆပိုမိုရရှိနေပြီး၊ ပြီးခဲ့သည့်လကပင် အုတ်အိမ်အသစ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ပြီးစီးခဲ့သည်။ သင်္ကြန်ပွဲတော်ကာလအတွင်း တရုတ်ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်သားများသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ရေပက်ကစားကာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ပေးဝေခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ပေးလိုက်သော သနပ်ခါးများကို ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် လိမ်းခြယ်ထားလျက် ပွဲတော်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ပါဝင်ဆင်နွှဲကြပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ကလည်း ၎င်းတို့အား အုန်းသီးထည့်၍ ပေါင်းထားသည့် ကောက်ညှင်းဆန်မုန့်များဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးခဲ့ကြသည်။ တရုတ်နိုင်ငံ တောင်တန်းများမှ စီးဆင်းလာသော ဧရာဝတီမြစ်ရေသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ လယ်ကွင်းများကို ရေလောင်းပေးကာ စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်းစေသည်။ ဤမြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ကုန်တင်သင်္ဘောများ သွားလာလှုပ်ရှားလျက်ရှိပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ဒေသထွက် အခြောက်ခံသစ်သီးများနှင့် ကျောက်စိမ်းများကို မြောက်ဘက်ဒေသများသို့ သယ်ဆောင်သွားကာ၊ ပြန်လာသည့်အခါတွင်မူ မြေဩဇာများနှင့် အိမ်သုံးပစ္စည်းများကို အပြည့်တင်ဆောင်၍ ကျွန်ုပ်တို့ရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ ခြေအောက်တွင် ခင်းကျင်းထားသည့် ချောမွေ့ကောင်းမွန်သော လမ်းများကို ခံစားသိရှိရပြီး၊ စက်ရုံမှ ရရှိလာသော လုပ်ခလစာငွေများကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားရသည့် သာမန်ပြည်သူများအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ အသေအချာ သိရှိနားလည်ထားသည့် အချက်တစ်ချက် ရှိပါသည်။ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုဟူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် လက်တွေ့ကျကျ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိစေမည့်၊ ထိတွေ့ကိုင်တွယ်နိုင်သော ကူညီပံ့ပိုးမှုများမှတစ်ဆင့် အမြဲတမ်း ပေါ်လွင်ထင်ရှားနေတတ်သည် ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
#myanmar #burma #မြန်မာ #ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံ
