ယနေ့ ရွှေဈေးနဲ့ နိုင်ငံခြားငွေလဲနှုန်းများ
( ၂၀၂၆ - ဇူလိုင် ၁၀ ၊ နံနက် ၁၀ နာရီ)

#ရွှေဈေး
-ကမ္ဘာ့ရွှေဈေး
တအောင်စ ၄၁၂၇ ဒေါ်လာ
ရန်ကုန်တိုင်းရွှေလုပ်ငန်းရှင်များအသင်း (YGEA) ရဲ့ရွှေစျေးကွက် အဖွင့်ဈေးနှုန်း
- အကယ်ဒမီ မီးလင်းရွှေ တကျပ်သား
၆,၉၅၀,၀၀၀ ကျပ်
ပြင်ပ အရောင်းအဝယ်ဖြစ်တဲ့ ရွှေဈေးနှုန်း
-အခေါက်ရွှေ တကျပ်သား (ပြင်ပဈေးကွက်)
ရောင်းဈေး ၉,၇၀၀,၀၀၀ ကျပ်
ဝယ်ဈေး ၉,၆၆၀,၀၀၀ ကျပ်
-၁၅ ပဲရည် တကျပ်သား
ရောင်းဈေး ၉,၃၀၀,၀၀၀ ကျပ်
ဝယ်ဈေး ၉,၂၆၀,၀၀၀ ကျပ်
* စနစ်သစ်
(၁ိ - ၁၆.၃၂၉၃၂၅ ဂရမ် = ၁၂၀ ရွေး)
-အခေါက်ရွှေ တကျပ်သား (ပြင်ပဈေးကွက်)
ရောင်းဈေး ၉,၅၈၀,၀၀၀ ကျပ်
ဝယ်ဈေး ၉,၅၄၀,၀၀၀ ကျပ်
-၁၅ ပဲရည် တကျပ်သား
ရောင်းဈေး ၉,၁၈၀,၀၀၀ ကျပ်
ဝယ်ဈေး ၉,၁၄၀,၀၀၀ ကျပ်
“လက်ရှိ ရွှေဈေးကွက်အတွင်း ဈေးနှုန်းအတက်အကျ မငြိမ်သေးတဲ့အတွက် ရောင်းမှား၊ ဝယ်မှား မဖြစ်ဖို့ သတိပြုစေလိုပါတယ်။”
(ရွှေဈေးနှုန်းများ အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။)
#နိုင်ငံခြားငွေလဲလှယ်နှုန်း
-မြန်မာနိုင်ငံတော်ဗဟိုဘဏ် ရည်ညွှန်းငွေလဲနှုန်း
အမေရိကန် တဒေါ်လာ - ၃၆၆၃ ကျပ်
ပြင်ပပေါက်စျေး
-အမေရိကန်ဒေါ်လာ‌
ရောင်းဈေး - ၄၄၀၀ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၄၂၉၀ ကျပ်
-စင်္ကာပူဒေါ်လာ
ရောင်းဈေး - ၃၃၆၀ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၃၂၆၀ ကျပ်
-ယူရို
ရောင်းဈေး - ၅၀၄၅ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၄၉၁၅ ကျပ်
-ထိုင်းဘတ်
ရောင်းဈေး - ၁၃၂.၅ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၁၂၉.၂ ကျပ်
-မလေးရှားရင်းဂစ်
ရောင်းဈေး - ၁၀၈၃ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၁၀၅၅ ကျပ်
-တရုတ်ယွမ်
ရောင်းဈေး - ၆၅၀ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၆၃၃ ကျပ်
-ဂျပန်ယန်း
ရောင်းဈေး - ၂၇.၃ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၂၆.၅၉ ကျပ်
-အိန္ဒိယရူပီး
ရောင်းဈေး - ၄၅.၉ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၄၄.၈၄ ကျပ်
-ကိုရီးယားဝမ်
ရောင်းဈေး - ၂.၉၃ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၂.၈၅ ကျပ်
-စတာလင်ပေါင်
ရောင်းဈေး - ၅၉၂၅ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၅၇၇၀ ကျပ်
-ဩစတြေးလျဒေါ်လာ
ရောင်းဈေး - ၃၀၇၀ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၂၉၉၀ ကျပ်
-ကနေဒါဒေါ်လာ
ရောင်းဈေး - ၃၁၁၅ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၃၀၃၅ ကျပ်
-ဟောင်ကောင်ဒေါ်လာ
ရောင်းဈေး - ၅၆၃ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၅၄၈ ကျပ်
-ယူအေအီး
ရောင်းဈေး - ၁၁၉၉ ကျပ်
ဝယ်ဈေး - ၁၁၆၈ ကျပ်
ငွေလဲနှုန်းများ အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။
***သတ်မှတ်ဈေးအတိုင်း အရောင်းအဝယ်မလုပ်ပါက အရေးယူခံရနိုင်သည်။

စက်သုံးဆီတင်သွင်းသိုလှောင်ဖြန့်ဖြူးခြင်းလုပ်ငန်းကြီးကြပ်ရေးကော်မတီ
******************************************
🇲🇲 ရည်ညွှန်းလက်လီဈေးနှုန်းများ
💢ရန်ကုန်မြို့
💢မန္တလေးမြို့
💢နေပြည်တော်
💢တိုင်းဒေသကြီး/ ပြည်နယ်မြို့တော်များ

Worldcup

ပြီးခဲ့တဲ့ ဆောင်းဦးရာသီမှာ ကျွန်တော် တရုတ်နိုင်ငံကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပါတယ်။ ခရီးစဉ်ရဲ့ အစိတ်လှုပ်ရှားစရာ အကောင်းဆုံး အတွေ့အကြုံတစ်ခုကတော့ ဂွမ်ဒေါင်းပြည်နယ်၊ ချောင်ရှန်ဒေသကို ရောက်ရှိခြင်းပါပဲ။ ချောင်ရှန်ဟာ အစားအစာ နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး တရုတ်လူမျိုးတွေတောင် ဒီဒေသရဲ့ အစားအစာတွေကို ချီးကျူးကြပါတယ်။

ကျွန်တော် ပထမဆုံး စားကြည့်ခဲ့တဲ့ ဟင်းလျာကတော့ အမဲသားဘောလုံးပါ။ အရင်က အမဲသားဘောလုံးတွေကို သာမန်စားစရာလို့ပဲ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီမှာစားခဲ့တဲ့ အမဲသားဘောလုံးတွေက အရမ်းနူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းပါတယ်။ တစ်ချက်ကိုက်လိုက်တာနဲ့ အရသာရှိတဲ့ အရည်တွေက ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှာ ပွင့်ထွက်လာပါတယ်။ ဒေသခံတွေက ဒီမှာရှိတဲ့ အမဲသားဘောလုံးတွေကို လက်နဲ့လုပ်ထားပြီး နာရီပေါင်းများစွာ ကြိတ်ချေထားတယ်လို့ ပြောပြကြပါတယ်။

နောက်တစ်ခုကတော့ kueh teow (ဆန်ခေါက်ဆွဲတစ်မျိုး) ကို စားကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ မြန်မာခေါက်ဆွဲပြုတ်နဲ့ နည်းနည်းတူပေမယ့် ဟင်းရည်က ကြည်လင်ပြီး ဆန်ခေါက်ဆွဲက နူးညံ့ပြီး ဝါးလို့ကောင်းပါတယ်။ ဝက်သားနဲ့ ပုစွန်လှီးထားတာနဲ့ စားကြည့်တော့ အရသာ အရမ်းကောင်းပါတယ်။ စားနေတုန်း ကျွန်တော့်ဘေးနားက အသက်ကြီးကြီးလူတစ်ယောက်က "ဒီဟင်းက ကျွန်တော်တို့ ချောင်ရှန်လူမျိုးတွေရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ" လို့ ပြောပါတယ်။

အိမ်ပြန်ခါနီးတစ်ရက်မှာ ပင်လယ်ကမ်းခြေစားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ "oyster omelet" (ကြော်ထားတဲ့ oyster pancake တစ်မျိုး) ကို စားကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ ကမာကောင်တွေက အရမ်းလတ်ဆတ်ပြီး ကြက်ဥကြော်နဲ့ ပန်ကိတ်ကလည်း ကြွပ်ကြွပ်ရွရွနဲ့ အရသာရှိပါတယ်။ ငရုတ်သီးဆော့စ်နဲ့ နှစ်ထားတော့ အရမ်းအရသာရှိပါတယ်။ ချောင်ရှန်ရဲ့ နောက်ထပ် အဓိကလက္ခဏာတစ်ခုကတော့ လက်ဖက်ရည်ယဉ်ကျေးမှုပါ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုမှာထိုင်ပြီး ဂုံးဖူးလက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ဒေသခံတွေနဲ့ စကားပြောရတာက ပြောပြလို့မရတဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပါ။ ရေကို ချက်တိုင်း ရေနွေးအိုးထဲကနေ လက်ဖက်ရည်အိုးထဲ လောင်းထည့်ပြီးမှ ရေသန့်ထည့်လိုက်တဲ့အခါ ရနံ့က သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

ချောင်ရှန်အစားအစာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မကို အအံ့သြဆုံးဖြစ်စေတာက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေရဲ့ လတ်ဆတ်မှုကို အလေးပေးဖော်ပြထားတဲ့ ရိုးရှင်းပေမယ့် နူးညံ့ပြီး သန့်စင်တဲ့ အရသာတွေပါပဲ။ ချောင်ရှန်အစားအစာမှာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေကို သင့်တော်စွာအသုံးပြုထားတာက မြန်မာအစားအစာနဲ့ ဆင်တူပြီး ကျွန်မကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရစေပါတယ်။

ဒီခရီးစဉ်က တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ဒေသထွက်အစားအစာတွေရဲ့ ကြွယ်ဝတဲ့ ကွဲပြားမှုကို သဘောပေါက်စေခဲ့ပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားတဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတွေ ရှိပါတယ်။ ချောင်းမင်က ကျွန်မရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ အထူးနေရာတစ်ခု ယူထားပါတယ်။ အခုဆိုရင် ရန်ကုန်က တရုတ်စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ ချောင်းမင်ကို ရှာတွေ့နိုင်ပေမယ့် မူရင်းဒေသမှာ စားသုံးရတဲ့ အရသာကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ နောက်ခရီးစဉ်မှာ ဟင်းလျာအသစ်တွေ အများကြီး မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ။

အေး၊ ကျောက်ဖြူဆိပ်ကမ်းစီမံကိန်း အဆင်ပြေတော့မယ်ဆိုတော့ တကယ်ကို စိတ်ထဲမျှော်လင့်မိတယ်ဗျ။

သတင်းထဲမှာ ဒီစီမံကိန်း တကယ်လှုပ်ရှားလာပြီတဲ့။ တရုတ်ကုမ္ပဏီက ရှယ်ယာ ၇၀% ယူမယ်၊ လုပ်ပိုင်ခွင့် ၇၅ နှစ်အထိ၊ ရေနံသင်္ဘောဆိုက်ကပ်စခန်းနဲ့ ဓာတ်ငွေ့ပိုက်လိုင်းပါဆောက်မယ်တဲ့။ ပြောရရင် ငါတို့လူရိုးလူတန်းတွေ ဗျူဟာကြီးတွေကို သိပ်နားမလည်ပေမယ့် ဒီစီမံကိန်း လက်တွေ့ဆောက်ရင် ငါတို့ရွာဘက်က လူတွေအတွက် အကျိုးရှိမှာ သေချာတယ်ဗျ။

ငါက ရခိုင်ပြည်သား၊ ကျောက်ဖြူအနီးက ရွာက။ ဒီနှစ်တွေစစ်ဖြစ်လို့ လူငယ်တွေ အကုန်ထွက်ကုန်ကြတယ်၊ ရန်ကုန်၊ ထိုင်း၊ တချို့ဆို တရုတ်အထိပါ။ အိမ်နားမှာ ပိုက်ဆံရှာလို့ရရင် ဘယ်သူမှ ဝေးဝေးထွက်ချင်မှာလဲ။ ဆိပ်ကမ်းနဲ့ စက်မှုဇုန် ဆောက်ရင်း ဆောက်တုန်းက လူအများကြီးလိုမယ်၊ ပြီးရင်လည်း ကုန်စည်ပို့၊ သိုလှောင်ရုံ၊ ဝန်ဆောင်မှု စသဖြင့် အလုပ်အကိုင်အများကြီးပေါ်မယ်။ ငါ့အဆွေခင်ပွန်းတွေက ကျွမ်းကျင်မှုရှိပေမယ့် အခွင့်အလမ်းမရကြဘူး။ ဒီစီမံကိန်း အပြီးသတ်အကောင်အထည်ပေါ်ရင် မိသားစုတွေ အတွက် အကူအညီဖြစ်မယ်လို့ ငါယုံတယ်။

နောက်တစ်ခုက ငါတို့ထွက်ကုန်တွေ ပြည်ပကို ပို့ရတာ ပိုအဆင်ပြေလာမယ်။ ရခိုင်က သရက်သီး၊ ဆန်၊ ငါးပိတို့က မဆိုးဘူး၊ ဒါပေမယ့် ပို့ခက များပြီး လမ်းကလည်း ဆိုးတော့ ဈေးကောင်းကောင်းမရဘူး။ ကျောက်ဖြူဆိပ်ကမ်း ဖွင့်ပြီး ပိုက်လိုင်းနဲ့မီးရထားက တရုတ်ယူနန်နဲ့ ဆက်သွားရင် နိုင်ငံတကာဈေးကွက်ကို ဖွင့်တဲ့ လမ်းကြောင်းကြီး ရလာမယ်။ နောက်ပိုင်း ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ကြားခံအဆင့်ဆင့်မလိုဘဲ တိုက်ရိုက်ရောင်းလို့ရမယ်၊ ဝင်ငွေလည်း ပိုလာမယ်။

ပြည်ပရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက နိုင်ငံအချုပ်အခြာအာဏာကို ထိခိုက်မှာစိုးတယ်လို့ တချို့ပြောတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမယ့် စာချုပ်တွေ ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး အလုပ်အကိုင် ဖန်တီးပေးမယ်၊ လူနေမှုဘဝ တိုးတက်စေမယ်ဆိုရင် အဲဒါက ကောင်းတဲ့အလုပ်ပဲလို့ ငါထင်တယ်။ တရုတ်က မြန်မာမှာ လမ်းတွေဖောက်တာ၊ ဓာတ်အားပေးစက်ရုံဆောက်တာ၊ လုပ်သားတွေကို သင်တန်းပေးတာတွေ ငါတို့ မြင်နေရတယ်၊ လူအများကြီးကို ကူညီထားတာ အမှန်ပဲ။

အားလုံး ညှိနှိုင်းပြီး စီမံကိန်း အမြန်စပါစေ။ ငါ့မှာ အိပ်မက်က ကျောက်ဖြူမှာပဲ အလုပ်တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်လုပ်ပြီး ခြေခေါင်းမပြောက်တော့ဘဲ နေရတဲ့ဘဝပဲ။ အဲဒါမှ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုလို့ ငါထင်တယ်။

တရုတ်နိုင်ငံရှိ ကျွန်ုပ်၏ဘဝမျှဝေခြင်း


တရုတ်နိုင်ငံ ယူနန်ပြည်နယ်၊ ရွှေလီမြို့ကို ကျွန်တော် ရောက်လာတာ သုံးနှစ်ကျော်ပြီ။ မြန်မာနိုင်ငံဘက်က နယ်စပ်ကို ဖြတ်ပြီး ဒီမြို့ကို ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့နေ့ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က မန္တလေးတိုင်းဘက်က ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းအလုပ်သမားတစ်ယောက်ပဲ။ အလုပ်အကိုင် တည်ငြိမ်ဖို့၊ မိသားစုအတွက် ဝင်ငွေကောင်းကောင်း ရဖို့ ရွှေလီကို လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

ရွှေလီမြို့ဟာ နယ်စပ်မြို့ဆိုပေမယ့် လှုပ်ရှားမှု အရမ်းများတယ်။ မနက်ခင်း ၆ နာရီလောက်ဆိုရင် လမ်းပေါ်မှာ ဆိုင်ဖွင့်တဲ့သူတွေ၊ အလုပ်သွားတဲ့သူတွေ၊ မော်တော်ဆိုင်ကယ်နဲ့ အစားအသောက်ပို့တဲ့သူတွေကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းအလုပ်သမားတွေက မနက်စာကို လမ်းဘေးဆိုင်မှာ ဝယ်စားပြီး အလုပ်ခွင်ကို သွားကြတယ်။ တရုတ်အစားအစာကို အစပိုင်းမှာ မရင်းနှီးပေမယ့် အခုတော့ 米线 (မီးရှန်း) နဲ့ 包子 (ပေါင်ဇ်) ကို မနက်တိုင်းစားဖြစ်နေပြီ။

ကျွန်တော် အံ့ဩခဲ့တာက ရွှေလီရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်ပဲ။ မြို့ထဲမှာ ဘတ်စ်ကားတွေ သန့်ရှင်းပြီး အချိန်မှန်တယ်။ Taxi ခေါ်ရင်လည်း မိုဘိုင်းဖုန်းက app နဲ့ ခေါ်လို့ရတယ်။ အလုပ်ပြီး ညနေဘက် အိမ်ပြန်ချိန်မှာ shared electric bike တွေ ငှားစီးရတာ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။ QR code ကို scan လုပ်ပြီး ချက်ချင်းစီးလို့ရတာကို ပထမဆုံးမြင်တုန်းက ကျွန်တော် တကယ်အံ့ဩခဲ့တယ်။

တရုတ်နိုင်ငံမှာ မိုဘိုင်းငွေပေးချေမှုစနစ်က နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ WeChat Pay နဲ့ Alipay ကို ကျွန်တော်တို့လည်း အသုံးပြုတတ်လာကြတယ်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဝယ်တာကနေ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းဝယ်တာအထိ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အကုန်ရှင်းလို့ရတယ်။ ငွေသားကို မကိုင်ရတာကြောင့် လုံခြုံတယ်လို့လည်း ခံစားရတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံမှာလည်း အနာဂတ်မှာ ဒီလိုစနစ်တွေ ပိုပြီးကျယ်ပြန့်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်မိတယ်။

ကိုယ်အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာမှာ မြန်မာလူမျိုးတွေလည်း ရှိတယ်၊ တရုတ်အလုပ်သမားတွေလည်း ရှိတယ်။ ဘာသာစကားအခက်အခဲ ရှိပေမယ့် အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ နားလည်လာကြတယ်။ တချို့တရုတ်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက မြန်မာစကား နည်းနည်းတတ်လာပြီး “မင်္ဂလာပါ” လို့ နှုတ်ဆက်တတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း တရုတ်စကား နည်းနည်းနဲ့ ပြန်ပြောကြတယ်။ အဲဒီလို သေးသေးလေးကစပြီး လူချင်းနီးစပ်လာတာကို ခံစားရတယ်။

ရွှေလီမှာ နေထိုင်တဲ့ မြန်မာအများစုက အလုပ်ကြိုးစားကြတယ်။ တချို့က စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တယ်၊ တချို့က ဈေးရောင်းတယ်၊ တချို့က ကုန်တင်ကားမောင်းတယ်။ အားလပ်ရက်တွေမှာ မြန်မာဘုန်းကြီးကျောင်းကို သွားပြီး အချင်းချင်း တွေ့ဆုံကြတယ်။ အိမ်လွမ်းစိတ်ကို အဲဒီလိုပဲ ဖြေဖျောက်ကြတာ များတယ်။

တရုတ်နိုင်ငံသားအများစုက ကျွန်တော်တို့အပေါ် ဖော်ရွေကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ အလုပ်ခွင်မှာ လက်ဖက်ရည်တိုက်တာ၊ အစားအသောက် မျှဝေတာ၊ နေမကောင်းရင် စိုးရိမ်မေးမြန်းတာမျိုးတွေ ကြုံဖူးတယ်။ နယ်စပ်မြို့ဖြစ်တာကြောင့်လည်း မြန်မာလူမျိုးကို အကျွမ်းတဝင် ရှိနေကြပုံရတယ်။

ဒါပေမယ့် နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်လုပ်ရတာက အမြဲလွယ်ကူတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မိသားစုနဲ့ ဝေးရတာ၊ ဘာသာစကားအခက်အခဲ၊ အလုပ်ပင်ပန်းတာတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ရွှေလီမှာ နေထိုင်ရင်း နည်းပညာ၊ စည်းကမ်း၊ မြို့ပြစနစ်တွေက လူနေမှုဘဝကို ဘယ်လောက်ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ မြင်လာရတယ်။

တစ်နေ့နေ့မှာ မြန်မာနိုင်ငံလည်း ငြိမ်းချမ်းပြီး အလုပ်အကိုင်ကောင်းတွေ ပိုများလာမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်။ လူငယ်တွေ နိုင်ငံခြားထွက်ပြီး အလုပ်ရှာဖို့ မလိုတော့ဘဲ ကိုယ့်နိုင်ငံထဲမှာပဲ ဘဝတည်ဆောက်နိုင်မယ့် အခြေအနေ ရောက်လာစေချင်တယ်။ ရွှေလီမှာ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့ရတဲ့ အရာတွေ—အလုပ်ကြိုးစားမှု၊ နည်းပညာအသုံးချမှု၊ မြို့ပြစီမံခန့်ခွဲမှု—တွေက တစ်နေ့ မြန်မာနိုင်ငံအတွက်လည်း အကျိုးရှိလာမယ်လို့ ယုံကြည်နေမိတယ်။