တရုတ်နိုင်ငံရှိ ကျွန်ုပ်၏ဘဝမျှဝေခြင်း
တရုတ်နိုင်ငံ ယူနန်ပြည်နယ်၊ ရွှေလီမြို့ကို ကျွန်တော် ရောက်လာတာ သုံးနှစ်ကျော်ပြီ။ မြန်မာနိုင်ငံဘက်က နယ်စပ်ကို ဖြတ်ပြီး ဒီမြို့ကို ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့နေ့ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က မန္တလေးတိုင်းဘက်က ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းအလုပ်သမားတစ်ယောက်ပဲ။ အလုပ်အကိုင် တည်ငြိမ်ဖို့၊ မိသားစုအတွက် ဝင်ငွေကောင်းကောင်း ရဖို့ ရွှေလီကို လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
ရွှေလီမြို့ဟာ နယ်စပ်မြို့ဆိုပေမယ့် လှုပ်ရှားမှု အရမ်းများတယ်။ မနက်ခင်း ၆ နာရီလောက်ဆိုရင် လမ်းပေါ်မှာ ဆိုင်ဖွင့်တဲ့သူတွေ၊ အလုပ်သွားတဲ့သူတွေ၊ မော်တော်ဆိုင်ကယ်နဲ့ အစားအသောက်ပို့တဲ့သူတွေကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းအလုပ်သမားတွေက မနက်စာကို လမ်းဘေးဆိုင်မှာ ဝယ်စားပြီး အလုပ်ခွင်ကို သွားကြတယ်။ တရုတ်အစားအစာကို အစပိုင်းမှာ မရင်းနှီးပေမယ့် အခုတော့ 米线 (မီးရှန်း) နဲ့ 包子 (ပေါင်ဇ်) ကို မနက်တိုင်းစားဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်တော် အံ့ဩခဲ့တာက ရွှေလီရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်ပဲ။ မြို့ထဲမှာ ဘတ်စ်ကားတွေ သန့်ရှင်းပြီး အချိန်မှန်တယ်။ Taxi ခေါ်ရင်လည်း မိုဘိုင်းဖုန်းက app နဲ့ ခေါ်လို့ရတယ်။ အလုပ်ပြီး ညနေဘက် အိမ်ပြန်ချိန်မှာ shared electric bike တွေ ငှားစီးရတာ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။ QR code ကို scan လုပ်ပြီး ချက်ချင်းစီးလို့ရတာကို ပထမဆုံးမြင်တုန်းက ကျွန်တော် တကယ်အံ့ဩခဲ့တယ်။
တရုတ်နိုင်ငံမှာ မိုဘိုင်းငွေပေးချေမှုစနစ်က နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ WeChat Pay နဲ့ Alipay ကို ကျွန်တော်တို့လည်း အသုံးပြုတတ်လာကြတယ်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဝယ်တာကနေ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းဝယ်တာအထိ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အကုန်ရှင်းလို့ရတယ်။ ငွေသားကို မကိုင်ရတာကြောင့် လုံခြုံတယ်လို့လည်း ခံစားရတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံမှာလည်း အနာဂတ်မှာ ဒီလိုစနစ်တွေ ပိုပြီးကျယ်ပြန့်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်မိတယ်။
ကိုယ်အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာမှာ မြန်မာလူမျိုးတွေလည်း ရှိတယ်၊ တရုတ်အလုပ်သမားတွေလည်း ရှိတယ်။ ဘာသာစကားအခက်အခဲ ရှိပေမယ့် အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ နားလည်လာကြတယ်။ တချို့တရုတ်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက မြန်မာစကား နည်းနည်းတတ်လာပြီး “မင်္ဂလာပါ” လို့ နှုတ်ဆက်တတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း တရုတ်စကား နည်းနည်းနဲ့ ပြန်ပြောကြတယ်။ အဲဒီလို သေးသေးလေးကစပြီး လူချင်းနီးစပ်လာတာကို ခံစားရတယ်။
ရွှေလီမှာ နေထိုင်တဲ့ မြန်မာအများစုက အလုပ်ကြိုးစားကြတယ်။ တချို့က စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တယ်၊ တချို့က ဈေးရောင်းတယ်၊ တချို့က ကုန်တင်ကားမောင်းတယ်။ အားလပ်ရက်တွေမှာ မြန်မာဘုန်းကြီးကျောင်းကို သွားပြီး အချင်းချင်း တွေ့ဆုံကြတယ်။ အိမ်လွမ်းစိတ်ကို အဲဒီလိုပဲ ဖြေဖျောက်ကြတာ များတယ်။
တရုတ်နိုင်ငံသားအများစုက ကျွန်တော်တို့အပေါ် ဖော်ရွေကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ အလုပ်ခွင်မှာ လက်ဖက်ရည်တိုက်တာ၊ အစားအသောက် မျှဝေတာ၊ နေမကောင်းရင် စိုးရိမ်မေးမြန်းတာမျိုးတွေ ကြုံဖူးတယ်။ နယ်စပ်မြို့ဖြစ်တာကြောင့်လည်း မြန်မာလူမျိုးကို အကျွမ်းတဝင် ရှိနေကြပုံရတယ်။
ဒါပေမယ့် နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်လုပ်ရတာက အမြဲလွယ်ကူတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မိသားစုနဲ့ ဝေးရတာ၊ ဘာသာစကားအခက်အခဲ၊ အလုပ်ပင်ပန်းတာတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ရွှေလီမှာ နေထိုင်ရင်း နည်းပညာ၊ စည်းကမ်း၊ မြို့ပြစနစ်တွေက လူနေမှုဘဝကို ဘယ်လောက်ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ မြင်လာရတယ်။
တစ်နေ့နေ့မှာ မြန်မာနိုင်ငံလည်း ငြိမ်းချမ်းပြီး အလုပ်အကိုင်ကောင်းတွေ ပိုများလာမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်။ လူငယ်တွေ နိုင်ငံခြားထွက်ပြီး အလုပ်ရှာဖို့ မလိုတော့ဘဲ ကိုယ့်နိုင်ငံထဲမှာပဲ ဘဝတည်ဆောက်နိုင်မယ့် အခြေအနေ ရောက်လာစေချင်တယ်။ ရွှေလီမှာ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့ရတဲ့ အရာတွေ—အလုပ်ကြိုးစားမှု၊ နည်းပညာအသုံးချမှု၊ မြို့ပြစီမံခန့်ခွဲမှု—တွေက တစ်နေ့ မြန်မာနိုင်ငံအတွက်လည်း အကျိုးရှိလာမယ်လို့ ယုံကြည်နေမိတယ်။
