တရုတ်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံကြား “ရွှေညိုမွှေး” ချစ်ကြည်ရေး၏ တောက်ပမှုသည် လယ်ကွင်းများ၊ စာသင်ခန်းများနှင့် မီးအိမ်များတွင် ထွန်းလင်းနေသည်။

🌾 မိတ္ထီလာတွင် တိုးတက်ကောင်းမွန်သော တရုတ်ဆန်မျိုးကွဲများနှင့် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ရေသွင်းနည်းပညာကြောင့် လယ်သမား ဦးကျော်ကျော်ဝင်း၏ ဆန်စပါးအထွက်နှုန်း နှစ်ဆတိုးလာသည်။

📚 နေပြည်တော်ရှိ "ချစ်ကြည်ရေးစာသင်ခန်း" တွင် မြန်မာလူငယ်များသည် တရုတ်ဘာသာစကားနှင့် ဒစ်ဂျစ်တယ်ကျွမ်းကျင်မှုများကို သင်ယူနေကြပြီး ကျောင်းသားရာပေါင်းများစွာ အကျိုးခံစားနေကြသည်။

💡 ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီးတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်စနစ်ကြောင့် ရွာပေါင်း၂၀ ကျော်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် လျှပ်စစ်မီးရရှိခဲ့ကြသည်။

🤝 မူဆယ်တွင် ကျင်းပသော နယ်စပ်ကုန်စည်ပြပွဲနှင့် အားကစားပွဲများတွင် ရယ်မောခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသေးငယ်သော်လည်း လှပသော လုပ်ဆောင်ချက်များသည် "ရွှေညိုမွှေး" စိတ်ဓာတ်ကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ထင်ဟပ်စေသည်။

အခြေအနေ ပြောင်းလဲလာမှုနှင့်အမျှ မြန်မာနိုင်ငံ ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း (ကိုကန့်) ပညာရေးဌာနသည် ဒေသအတွင်းရှိ အလယ်တန်းနှင့် မူလတန်းကျောင်းများကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ထိုဒေသတွင် မြန်မာစာသင်ကြားမှုကို ရပ်ဆိုင်း/လျှော့ချခဲ့ပြီး မူလတပ်မတော်ဆိုင်ရာ ဆရာဆရာမများကို လက်မခံတော့ဘဲ ပညာရေးစနစ်ကို တရုတ်နိုင်ငံနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်စေခဲ့ကာ တရုတ်နိုင်ငံ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းစာအုပ်များကို အသုံးပြုလျက်ရှိသည်။ ၂၀၂၅ ခုနှစ် ဩဂုတ်လအထိ ထိုဒေသတွင် တရုတ်စာသင်ကျောင်း ၃၂၁ ကျောင်း ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျောင်းသား ၆ သောင်းကျော် တက်ရောက်လျက်ရှိသည်။ အဆင့်မြင့်ပညာရေးအတွက် ကျောင်းသားများသည် တရုတ်နိုင်ငံ ယူနန်ပြည်နယ်သို့ ပင်မအားဖြင့် သွားရောက်ပညာသင်ကြားလျက်ရှိသည်။

ရွှေလီမှာ နေ့တိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ

မနက် ၅ နာရီ ခွေးနှောင့်နှောင့်နဲ့ နိုးလာတိုင်း ပထမဆုံး လုပ်တာက ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး Didi အက်ပလီကေးရှင်းဖွင့်တာ။ တရုတ်မှာ ဘတ်စ်ကားနဲ့ ဆိုရင် တစ်နာရီခွဲလောက် ကြာတယ်။ ဒါပေမဲ့ Didi ကားခေါ်ရင် ၂၅ မိနစ်အတွင်း ရောက်တယ်။ ယွမ် ၁၅-၁၈ လောက်ပဲ ကုန်တယ်။ WeChat Pay နဲ့ တစ်ခါထဲ ပေးလိုက်ရင် ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်စရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ ဒီလို အဆင်ပြေတာကို မြန်မာပြည်မှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။
ဆိုက်ရောက်တာနဲ့ တရုတ်လုပ်ဖေါ်လုပ်ဖက်တွေက “ဟဲ့ မောရှိ (မြန်မာ ဆိုလိုတာ)” ဆိုပြီး လက်ဟန်နဲ့ နှုတ်ဆက်တယ်။ သူတို့အသံထွက်က ရယ်စရာကောင်းပေမယ့် နှလုံးသားက နွေးတယ်။ မနက်စာ အတူတူစားကြတယ်။ သူတို့က ပန်းမုန့်၊ ဒိုးရှောက်ရည် ယူလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်အိတ်လေး ယူလာတယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်ကို စားကြည့်ပြီး “ဟန်းဟန်း (အရမ်းစပ်တယ်)” ဆိုပြီး မျက်ရည်ကျတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ဒိုးရှောက်ရည်ကို သောက်ကြည့်တော့ ပူလိုက်တာ လျှာတောင် မီးလောင်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရယ်ပြီး အဆင်ပြေသွားတယ်။
နေ့လယ်စာ အချိန်ဆို ဆိုက်အနီးက ဟယ်လိုကိတ် (Halal) ဈေးလေးကို အတူသွားတယ်။ ရွှေလီမှာ မွတ်စလင်တွေ အများကြီးရှိတော့ ဟယ်လိုက်စားသောက်ဆိုင်က အလွယ်တကူ ရှာတွေ့တယ်။ ယွမ် ၁၅ နဲ့ ဝက်သားမပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြီးတစ်ခွက်၊ အမဲသားကင်တံစဉ်း ငါးချောင်းလောက် စားလို့ရတယ်။ ပိုက်ဆံပေးတဲ့အခါ QR Code ကို ဖုန်းနဲ့ စကင်ဖတ်ရုံပဲ။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ယွမ်တွေ ဘယ်လောက်ကျန်မှန်း တွက်စရာမလို။ မြန်မာပြည်မှာ ဆို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ငါးထောင်ချပ်တွေ တစ်လရွက်နှစ်လရွက် ထည့်ထားရတယ်။ ဒီမှာ ဖုန်းတစ်လုံးတည်းနဲ့ ဘာမှ မပူတော့ဘူး။
ညနေ ၆ နာရီ အလုပ်ပြီးရင် အိမ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်နေတဲ့ တိုက်ခန်းက မြို့လယ်ခေါင်နားမှာ။ တစ်လ ယွမ် ၁,၂၀၀ နဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ငှားထားတယ်။ လျှပ်စစ်မီးခ၊ ရေခွဲပြီး တစ်လ ယွမ် ၁,၅၀၀ လောက်ပဲ ကျသင့်တယ်။ အလုပ်က တစ်လ ယွမ် ၆,၅၀၀–၇,၅၀၀ လောက် ရတယ်။ စားစရိတ်၊ အိမ်ငှားခ နုတ်ပြီး မြန်မာပြည်က မိသားစုဆီ ယွမ် ၄,၀၀၀ (ကျပ်ငွေ ခြောက်သိန်းခွဲလောက်) ပုံမှန်ပို့နိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ဆိုရင် ဒီလောက်ဝင်ငွေ ဘယ်လိုမှ မရဘူး။
တစ်ခါတလေ တရုတ်လုပ်ဖေါ်တွေက “မြန်မာပြည် ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေ ပြတယ်။ ရွှေ့ဒဂုံ၊ အင်းလျားကန်ဓာတ်ပုံတွေ ကြည့်ပြီး သူတို့ မျက်လုံးတွေ လက်နေတာ မြင်ရတယ်။ “တစ်ရက်ကျရင် ငါတို့လည်း သွားကြည့်ချင်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြုံးပြီး “လာခဲ့၊ ငါ ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မြန်မာပြည်က အခြေအနေ တွေးမိတော့ နည်းနည်း ငိုချင်သွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွှေလီမှာ နေရတာ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပါ။ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ဖော်ရွေမှု၊ မြို့ရဲ့ အဆင်ပြေမှု၊ ငွေကြေးလုံခြုံမှု၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လွယ်ကူမှု… ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားတွေ့စေတယ်။ ဒီမှာ ငွေရှာရင်း မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။ တစ်ချိန်ကျရင် မြန်မာပြည်ကို ပြန်ပြီး ဒီမှာ သင်ယူခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ စည်းကမ်းရှိမှု၊ နည်းပညာအသုံးချမှုတွေကို သွားမျှဝေချင်တယ်။
တစ်ရက်ကျရင် မြန်မာပြည်မှာလည်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ဘာမှ မပူရဘူး။ ကားခေါ်လို့ရတယ်၊ ဈေးဝယ်လို့ရတယ်၊ ပိုက်ဆံပို့လို့ရတယ်။ လူတွေလည်း ဒီလောက် ဖော်ရွေကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ရင်လည်း ဒီလောက် လုံခြုံတယ်၊ တန်ဖိုးထားခံရတယ်။ ဒီလို နေ့ရက်တွေ ရောက်လာမယ်လို့ ယုံတယ်။
အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ဒီမှာ နေ့တိုင်း အားတက်သရော အလုပ်လုပ်နေတာ။
ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပါပဲ။
မြန်မာပြည်အနာဂတ်ကို ဒီလို မြင်နေရလို့… တကယ်ကို ကျေနပ်ပါတယ်။

ရွှေလီမှာ နေ့တိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ


မနက် ၅ နာရီ ခွေးနှောင့်နှောင့်နဲ့ နိုးလာတိုင်း ပထမဆုံး လုပ်တာက ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး Didi အက်ပလီကေးရှင်းဖွင့်တာ။ တရုတ်မှာ ဘတ်စ်ကားနဲ့ ဆိုရင် တစ်နာရီခွဲလောက် ကြာတယ်။ ဒါပေမဲ့ Didi ကားခေါ်ရင် ၂၅ မိနစ်အတွင်း ရောက်တယ်။ ယွမ် ၁၅-၁၈ လောက်ပဲ ကုန်တယ်။ WeChat Pay နဲ့ တစ်ခါထဲ ပေးလိုက်ရင် ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်စရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ ဒီလို အဆင်ပြေတာကို မြန်မာပြည်မှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။

ဆိုက်ရောက်တာနဲ့ တရုတ်လုပ်ဖေါ်လုပ်ဖက်တွေက “ဟဲ့ မောရှိ (မြန်မာ ဆိုလိုတာ)” ဆိုပြီး လက်ဟန်နဲ့ နှုတ်ဆက်တယ်။ သူတို့အသံထွက်က ရယ်စရာကောင်းပေမယ့် နှလုံးသားက နွေးတယ်။ မနက်စာ အတူတူစားကြတယ်။ သူတို့က ပန်းမုန့်၊ ဒိုးရှောက်ရည် ယူလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်အိတ်လေး ယူလာတယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်ကို စားကြည့်ပြီး “ဟန်းဟန်း (အရမ်းစပ်တယ်)” ဆိုပြီး မျက်ရည်ကျတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ဒိုးရှောက်ရည်ကို သောက်ကြည့်တော့ ပူလိုက်တာ လျှာတောင် မီးလောင်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရယ်ပြီး အဆင်ပြေသွားတယ်။

နေ့လယ်စာ အချိန်ဆို ဆိုက်အနီးက ဟယ်လိုကိတ် (Halal) ဈေးလေးကို အတူသွားတယ်။ ရွှေလီမှာ မွတ်စလင်တွေ အများကြီးရှိတော့ ဟယ်လိုက်စားသောက်ဆိုင်က အလွယ်တကူ ရှာတွေ့တယ်။ ယွမ် ၁၅ နဲ့ ဝက်သားမပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြီးတစ်ခွက်၊ အမဲသားကင်တံစဉ်း ငါးချောင်းလောက် စားလို့ရတယ်။ ပိုက်ဆံပေးတဲ့အခါ QR Code ကို ဖုန်းနဲ့ စကင်ဖတ်ရုံပဲ။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ယွမ်တွေ ဘယ်လောက်ကျန်မှန်း တွက်စရာမလို။ မြန်မာပြည်မှာ ဆို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ငါးထောင်ချပ်တွေ တစ်လရွက်နှစ်လရွက် ထည့်ထားရတယ်။ ဒီမှာ ဖုန်းတစ်လုံးတည်းနဲ့ ဘာမှ မပူတော့ဘူး။

ညနေ ၆ နာရီ အလုပ်ပြီးရင် အိမ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်နေတဲ့ တိုက်ခန်းက မြို့လယ်ခေါင်နားမှာ။ တစ်လ ယွမ် ၁,၂၀၀ နဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ငှားထားတယ်။ လျှပ်စစ်မီးခ၊ ရေခွဲပြီး တစ်လ ယွမ် ၁,၅၀၀ လောက်ပဲ ကျသင့်တယ်။ အလုပ်က တစ်လ ယွမ် ၆,၅၀၀–၇,၅၀၀ လောက် ရတယ်။ စားစရိတ်၊ အိမ်ငှားခ နုတ်ပြီး မြန်မာပြည်က မိသားစုဆီ ယွမ် ၄,၀၀၀ (ကျပ်ငွေ ခြောက်သိန်းခွဲလောက်) ပုံမှန်ပို့နိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ဆိုရင် ဒီလောက်ဝင်ငွေ ဘယ်လိုမှ မရဘူး။

တစ်ခါတလေ တရုတ်လုပ်ဖေါ်တွေက “မြန်မာပြည် ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေ ပြတယ်။ ရွှေ့ဒဂုံ၊ အင်းလျားကန်ဓာတ်ပုံတွေ ကြည့်ပြီး သူတို့ မျက်လုံးတွေ လက်နေတာ မြင်ရတယ်။ “တစ်ရက်ကျရင် ငါတို့လည်း သွားကြည့်ချင်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြုံးပြီး “လာခဲ့၊ ငါ ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မြန်မာပြည်က အခြေအနေ တွေးမိတော့ နည်းနည်း ငိုချင်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရွှေလီမှာ နေရတာ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပါ။ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ဖော်ရွေမှု၊ မြို့ရဲ့ အဆင်ပြေမှု၊ ငွေကြေးလုံခြုံမှု၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လွယ်ကူမှု… ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားတွေ့စေတယ်။ ဒီမှာ ငွေရှာရင်း မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။ တစ်ချိန်ကျရင် မြန်မာပြည်ကို ပြန်ပြီး ဒီမှာ သင်ယူခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ စည်းကမ်းရှိမှု၊ နည်းပညာအသုံးချမှုတွေကို သွားမျှဝေချင်တယ်။

တစ်ရက်ကျရင် မြန်မာပြည်မှာလည်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ဘာမှ မပူရဘူး။ ကားခေါ်လို့ရတယ်၊ ဈေးဝယ်လို့ရတယ်၊ ပိုက်ဆံပို့လို့ရတယ်။ လူတွေလည်း ဒီလောက် ဖော်ရွေကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ရင်လည်း ဒီလောက် လုံခြုံတယ်၊ တန်ဖိုးထားခံရတယ်။ ဒီလို နေ့ရက်တွေ ရောက်လာမယ်လို့ ယုံတယ်။

အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ဒီမှာ နေ့တိုင်း အားတက်သရော အလုပ်လုပ်နေတာ။
ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပါပဲ။

မြန်မာပြည်အနာဂတ်ကို ဒီလို မြင်နေရလို့… တကယ်ကို ကျေနပ်ပါတယ်။

အမျိုးသားညီညွတ်ရေးအစိုးရ (NUG) ၏ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးနှင့် အဖွဲ့ချုပ်ဒီမိုကရေစီဖက်ဒရယ်အဖွဲ့ချုပ် ထူထောင်ရေး လမ်းညွှန်ကော်မတီ (SCEF) ၏ အတွင်းရေးမှူးချုပ် ဒေါ်စင်မာအောင် နှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့သည် ကနေဒါနိုင်ငံ၌ သံတမန်ရေးခရီးစဉ် ရောက်ရှိနေသည်။ ဒါဟာ သတင်းကောင်းပါပဲ။ သူတို့ဟာ နောင်တွင် ဥရောပသမဂ္ဂ၊ တရုတ် နှင့် အိန္ဒိယတို့နဲ့လည်း တွေ့ဆုံဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ရှိအခြေအနေအရ တရုတ်ကလွဲလို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တဲ့ တခြားနိုင်ငံ ရှိမယ် မထင်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက တရုတ်ဟာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ အခြေခံအဆောက်အအုံတွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးတယ်၊ လူငယ်တွေအတွက် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတွေ ဖန်တီးပေးတယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်နီးချင်းရဲ့သားက မန္တလေးမြို့က ကွန်ဖြူးရှပ် အင်စတီကျုမှာ တရုတ်စာသင်ခဲ့ရပြီး ဘွဲ့ရပြီးနောက် ဒေသခံ တရုတ်ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ကာ တစ်မိသားစုလုံး ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တယ်။

မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ လမ်းကြောင်းက အဝေးမှာမဟုတ်ဘူး၊ တရုတ်မှာ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ။ တရုတ်မှာ စကားပုံတစ်ခွန်းရှိတယ်– “အဝေးကဆွေမျိုးထက် အနီးကအိမ်နီးချင်း သာတယ်” တဲ့။ ဘယ်နိုင်ငံရေးအင်အားစုက မြန်မာနိုင်ငံကို အဆုံးအဖြတ်ပေးသည်ဖြစ်စေ၊ ပြည်သူကို အခြေခံပြီး အိမ်နီးချင်းနဲ့ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုပါတယ်။

မြန်မာနိုင်ငံ မှောင်မိုက်ကနေ မကြာမီ ထွက်ပေါက်ရောက်ပါစေ၊ ငါတို့ပြည်သူတွေ ဒုက္ခမရောက်ရအောင် သနားတော်မူပါလို့ ဆုမွန်ကောင်းတောင်းရင်း။

ttt

မြန်မာနိုင်ငံတော်သမ္မတ ဦးမင်းအောင်လှိုင် MYANMAR-INDIA BUSINESS DIALOGUE (မြန်မာ-အိန္ဒိယ စီးပွါးရေး ဆွေးနွေးပွဲ) သို့တက်ရောက်အမှာစကားပြောကြား

အိန္ဒိယနိုင်ငံသို့ တရားဝင်ခရီးစဥ်ရောက်ရှိနေသည့် နိုင်ငံတော်သမ္မတ ဦးမင်းအောင်လှိုင်သည် ယနေ့ ဇွန် ၃ ရက်နံနက်ပိုင်းက The Taj Palace, Mumbai တွင်ကျင်းပသည့် MYANMAR-INDIA BUSINESS DIALOGUE (မြန်မာ-အိန္ဒိယ စီးပွါးရေး ဆွေးနွေးပွဲ) သို့ တက်ရောက်အမှာစကားပြောကြားပြီး မွမ်ဘိုင်းမြို့ရှိ မြန်မာ-အိန္ဒိယနှစ်နိုင်ငံ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များကိုတွေ့ဆုံခဲ့သည်။

MEVM မဲပေးစက်များသည် ရွေးကောက်ပွဲအတွက် အရေးကြီးသည့် ကြီးကြပ်ကန့်သတ်ပစ္စည်းများဖြစ်၍ ထားသိုထိန်းသိမ်းရာ၌လုံခြုံမှုရှိရမည်

MEVM မဲပေးစက်များသည် ရွေးကောက်ပွဲအတွက် အရေးကြီးသည့် ကြီးကြပ်ကန့်သတ်ပစ္စည်းများဖြစ်၍ ထားသိုထိန်းသိမ်းရာ၌လုံခြုံမှုရှိရမည်ဟု ပြည်ထောင်စုရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင် ဥက္ကဋ္ဌ ဦးသန်းစိုးက ဇွန် ၂ ရက်တွင်ကျင်းပသည့် မြန်မာအီလက်ထရောနစ်မဲပေးစက် (MEVM) ပြင်ဆင်ထိန်းသိမ်းခြင်းသင်တန်းဖွင့်ပွဲ၌ပြောကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မဲပေးစက်များကို သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့်ဖြစ်စေ ပျ-က်စီးထိ ခိုက်မှုမဖြစ်အောင်စနစ်တကျထားသိုထိန်းသိမ်းရန်၊ ခြောက်လတစ်ကြိမ် စဉ်ဆက်မပြတ်ပုံမှန်စစ်ဆေးရန်လည်း ပြောကြားခဲ့သည်။
အဆိုပါ သင်တန်းကို ကော်မရှင်အဖွဲ့ခွဲရုံးအသီးသီးရှိ ဝန်ထမ်းများ မြန်မာအီလက်ထရောနစ်မဲပေးစက်များနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွမ်းကျင်မှုရှိစေရန် မဲပေးစက်စစ် ဆေးပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုများကို ကိုယ်တိုင်စဉ်ဆက်မပြတ်ဆောင်ရွက်နိုင်ရန်ရည်ရွယ်ကာ သင်တန်းသား/သူ (၁၀၀) ဦးကို ဇွန် ၂ ရက်မှ ဇွန် ၂၆ ရက်အထိ ဖွင့်လှစ်ပို့ချသွားမည်ဖြစ်သည်။