တရုတ်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံတို့သည် တောင်တန်းချင်းဆက်၊ ရေမြစ်ချင်းဆက်စီးဆင်းနေသော အိမ်နီးချင်းများဖြစ်ကြပြီး ရှေးယခင်ကပင် “ရွှေညိုမွှေး” ရင်းနှီးချစ်ခင်မှု ခိုင်မြဲနက်ရှိုင်းလှပါသည်။ ဤအသုံးအနှုန်းသည် ရှေးမြန်မာစကားမှ ဆင်းသက်လာကာ “ညီအစ်ကိုတစ်သွေးတစ်သားတည်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး နှစ်နိုင်ငံသားတို့၏ နှုတ်ဖျားတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ရှည်လျားသော နယ်စပ်မျဉ်းတစ်လျှောက်တွင် နယ်စပ်မှတ်တိုင်များသည် နယ်မြေကို ပိုင်းခြားထားသော်လည်း အိမ်နီးချင်းများကြားရှိ ရင်းနှီးချစ်ခင်မှုကို ဘယ်သောအခါမျှ မဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ပါ။ လယ်ကွင်းများ၊ ကျောင်းအတန်းများနှင့် လမ်းဘေးဈေးများတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော နွေးထွေးသည့် အခိုက်အတန့်များသည် ဤရင်းနှီးချစ်ခင်မှု၏ အသက်ဝင်သော သက်သေများဖြစ်သည်။
တရုတ်နိုင်ငံ ရွှေလီမြို့နှင့် မြန်မာနိုင်ငံ မူဆယ်မြို့ကြားရှိ နယ်စပ်မှတ်တိုင် အမှတ် ၇၁ အနီးတွင် အံ့ဖွယ်ရာရွာတစ်ရွာရှိသည် – နယ်စပ်မျဉ်းတစ်ကြောင်းသည် ရွာကို နှစ်ပိုင်းခွဲထားကာ “ရွာတစ်ရွာ၊ နိုင်ငံနှစ်ခု” ဟူသော ထူးခြားသည့် ရှုခင်းကို ဖန်တီးထားသည်။ တရုတ်နိုင်ငံဘက်ခြမ်းရှိ ယင်ကျောမူလတန်းကျောင်းသည် ကျောင်းဖွင့်ရက်များတွင် “ကျောင်းတက်ရန် နိုင်ငံဖြတ်ကူး၊ ကျောင်းဆင်းလျှင် နိုင်ငံပြန်ကူး” ဟု ခေါ်ဆိုရမည့် ကျောင်းသားငယ်များကို နေ့စဉ်ကြိုဆိုလေ့ရှိသည်။ ရွှေလီမြို့ စစ်ကောင်းနယ်စပ်ဂိတ်မူလတန်းကျောင်းသည် ပွင့်လင်းသော လက်ခံမှုဖြင့် သင်ကြားရေးကို ဆောင်ရွက်ကာ နိုင်ငံသားခွဲခြားမှုမရှိဘဲ အတန်းများကို မျှတစွာဖွဲ့စည်းပြီး မြန်မာကျောင်းသားများကို သင်ရိုးစာအုပ်နှင့် ကျူရှင်ခ ကင်းလွတ်ခွင့် အညီအမျှ ခံစားခွင့်ပေးကာ တရုတ်-မြန်မာ ကျောင်းသား တစ်ဦးချင်း အတွဲလိုက်စနစ်ကိုလည်း အကောင်အထည်ဖော်ဆောင်ရွက်သည်။ တရုတ်နှင့် မြန်မာ လူငယ်များသည် အတန်းဖော်များအဖြစ် အတူတကွ သင်ကြားကြပြီး နေ့စဉ်သင်ယူမှုနှင့် ဘဝတွင် အချင်းချင်း နားလည်မှုနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို တိုးပွားစေကြသည်။
ပညာရေး ဖလှယ်မှု ဆက်ကြောင်းသည် ကျောင်းဝင်းမှ ကျယ်ပြန့်သော နယ်ပယ်သို့ ဆက်လက်ရောက်ရှိသွားသည်။ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇွန်လတွင် မြန်မာနိုင်ငံ မူဆယ်မြို့မှ ဆရာ-ဆရာမ နှင့် ကျောင်းသား ၃၅ ဦးသည် ရွှေလီမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကာ ၇ ရက်ကြာ နယ်စပ်ဖလှယ်လေ့လာရေး ခရီးစဉ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အသက်မွေးပညာ သင်တန်းဗဟိုဌာနသို့ ဝင်ရောက်လေ့လာကာ တရုတ်ကျောင်းသားများနှင့်အတူ နံနက်လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်း၊ ဘတ်စကတ်ဘောကစားခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ရယ်မောသံများကြားတွင် ဘာသာစကားအတားအဆီးများကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဒီဟုန်းချောင်း ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရှိ ပညာရေးအဖွဲ့အစည်းများသည် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် “နိုင်ငံရပ်ခြားကျောင်းသား” ပေါင်း ၁.၅ သောင်းကျော်ကို လက်ခံသင်ကြားပေးခဲ့ပြီး “နယ်စပ်စာအုပ်ဆိုင်” ၇ ခုကိုလည်း တည်ထောင်ကာ ဘာသာစကားသင်တန်းများကို ပုံမှန်ဖွင့်လှစ်သင်ကြားပေးလျက်ရှိသည်။ ကလေးများ၏ ကျူးရင့်သော စာဖတ်သံများသည် နယ်စပ်တလျှောက် အလှပဆုံးသော ဂီတသံများဖြစ်လျက်ရှိသည်။
စိုက်ပျိုးရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် ဤရင်းနှီးချစ်ခင်မှုကို “ချိုမြိန်သော အသီးအနှံ” အဖြစ် ဖြစ်ထွန်းစေခဲ့သည်။ ၂၀၂၅ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် တရုတ်-မြန်မာ နယ်စပ် မိုင်းလျှပ်ဆိပ်ကမ်း မိတ်ချောင်းလမ်းကြောင်းသည် ကြံရာသီ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုခဲ့ကာ ပထမနေ့တွင် ကြံတန်ချိန် ၁၀၀၀ ကျော် ဖြတ်သန်းတင်သွင်းခဲ့ပြီး ရာသီတစ်ခုလုံးတွင် တန်ချိန် ၆၀၀,၀၀၀ ခန့် ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။ တရုတ်ကုမ္ပဏီများသည် မြန်မာနိုင်ငံသို့ သွားရောက်၍ ကြံစိုက်ပျိုးကာ တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပြန်လည်တင်သွင်းပြီး ထုတ်လုပ်မှုပြုလုပ်ကြပြီး မိတ်ချောင်းလမ်းကြောင်းသည် မြန်မာကြံများ ဝင်ရောက်မှုအတွက် အရေးပါသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်လာသည်။ လင်းချန်း ချင်းရွှေဟိုဆိပ်ကမ်းတွင်လည်း ၂၀၂၅-၂၀၂၆ ကြံရာသီတစ်ခုတည်းတွင် မြန်မာကြံ တန်ချိန် ၅၅၀,၀၀၀ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဤနယ်စပ်ဖြတ်ကျော် ကုန်တင်ယာဉ်များတွင် သယ်ဆောင်လာသည်မှာ ကြံတစ်မျိုးတည်းမဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံနှစ်ခုလုံးမှ တောင်သူများ၏ မျှော်လင့်ချက်များလည်းဖြစ်သည်။
“ရွှေညိုမွှေး” ရင်းနှီးချစ်ခင်မှုသည် ကလေးများ လက်ချင်းဆိုင်ရသည့် နွေးထွေးမှုတွင် စီးဆင်းနေပြီး နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် သင်ယူမှုနှင့် လေ့လာရေးခရီးစဉ်များ၏ စာဖတ်သံများတွင် စိမ့်ဝင်နေကာ ကြံပြည့်နှက်နေသော ကုန်တင်ယာဉ်များ၏ ဘီးအောက်တွင်လည်း စုစည်းနေပါသည်။ တရုတ်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံတို့သည် တောင်တန်းချင်းဆက်၊ ရေမြစ်ချင်းဆက်စီးဆင်းကာ ကံကြမ္မာချင်းလည်း တူညီကြပြီး ဤနယ်စပ်ကိုကျော်လွန်သော ရင်းနှီးချစ်ခင်မှုသည် တောင်ထက် မြင့်မားကာ ရေထက် ရှည်လျားပါသည်။
