ကျွန်တော်က တရုတ်-မြန်မာနယ်စပ်အနီးက ရွာတစ်ရွာမှာ နေထိုင်တဲ့ သာမန်နေထိုင်သူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်မိသားစုက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အိမ်လို့ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ တရုတ်နဲ့ မြန်မာကြားက ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုဟာ စာအုပ်ထဲက စကားလုံးတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝေးလံတဲ့ ဆောင်ပုဒ်တစ်ခုလို ဘယ်တုန်းကမှ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ඒ වෙනුවට ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ အထည်အလိပ်ထဲမှာ ရက်လုပ်ထားတဲ့ နွေးထွေးမှုတစ်ခုပါပဲ။ နယ်စပ်ဒေသခံ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်ကြတဲ့ ရိုးသားတဲ့ နှောင်ကြိုးတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ရွာဟာ မြစ်တစ်ဖက်က တရုတ်နယ်စပ်ရွာတစ်ရွာကို မျက်နှာမူထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှုခင်းတွေက ဆက်စပ်နေပြီး ရွာသားတွေရဲ့ အသံတွေဖြစ်တဲ့ ကြက်တွန်သံနဲ့ ခွေးဟောင်သံတွေက ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အလွယ်တကူ ပျံ့နှံ့နေပါတယ်။ ငယ်စဉ်က ကျွန်တော်ဟာ တရုတ်နိုင်ငံက ဈေးတွေကို သွားလည်ဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကြီးသူတွေနဲ့ နယ်စပ်တံတားငယ်လေးကို ဖြတ်ကူးလေ့ရှိပါတယ်။ တရုတ်ဈေးသည်တွေက နွေးထွေးပြီး ရိုးသားကြပြီး သူစိမ်းတွေကို ဘယ်တော့မှ အခွင့်ကောင်းမယူကြပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြန်မာငွေကြေးကို လဲလှယ်ဖို့ အခက်အခဲရှိရင် သူတို့က ပြုံးပြီး "အိမ်နီးချင်းတွေက အခမ်းအနားမှာ ရပ်မနေသင့်ဘူး" လို့ ပြောပြီး ငွေချေးစာချုပ်နဲ့ ဝယ်ယူခွင့်ပေးလေ့ရှိပါတယ်။ ဈေးနှုန်းသင့်တင့်ပြီး အရည်အသွေးမြင့် ကုန်ပစ္စည်းတွေဖြစ်တဲ့ ချိုချဉ်တွေ၊ အထည်အလိပ်တွေနဲ့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘဝကို တိတ်တဆိတ် တိုးတက်ကောင်းမွန်စေခဲ့ပါတယ်။ နေ့စဉ် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုတွေမှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဖလှယ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ အပူပိုင်းဒေသ သစ်သီးဝလံတွေနဲ့ ဒေသထွက် အထူးဟင်းလျာတွေကို ရောင်းချခဲ့ကြပြီး တရုတ်အိမ်နီးချင်းတွေက အရည်အသွေးမြင့် မျိုးစေ့တွေ၊ လယ်ယာသုံး ကိရိယာတွေနဲ့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေကို မျှဝေခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီခဲ့ကြပြီး မိသားစုလို ရင်းနှီးလာခဲ့ကြပါတယ်။
ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မိုးရာသီပါ။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းတွေ ရေတိုက်စားပြီး လယ်ယာမြေတွေ ရေနစ်မြုပ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သောက်သုံးရေနဲ့ အစားအစာတွေ အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ရွာတစ်ရွာလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မြစ်တစ်ဖက်က တရုတ်နယ်စပ်ရွာက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့ပါတယ်။ တရုတ်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းတွေကို ရှင်းလင်းပြီး တာတမံတွေကို ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ သောက်ရေ၊ အစားအစာနဲ့ ဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးပစ္စည်းတွေကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ဟာ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ရွာသားတွေကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ငြိမ်သက်အောင် လုပ်ပေးခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်တွေကို ဘယ်လိုပြုပြင်ရမလဲ၊ ရေကြီးရေလျှံမှုတွေကို ဘယ်လိုရှင်းလင်းရမလဲဆိုတာကို လက်တွေ့ကျကျ သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နိုင်ငံနယ်နိမိတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အကျပ်အတည်းကာလမှာ ကူညီဖို့ ခြေလှမ်းစတဲ့ လုပ်ရပ်တွေပဲ ရှိခဲ့ပါတယ်။
နှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ တရုတ်နိုင်ငံက ရွာလမ်းတွေ ဆောက်လုပ်ပေးခြင်း၊ ရေပေးဝေရေးစနစ်တွေကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးခြင်း၊ ရိုးရှင်းတဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စခန်းတွေ တည်ထောင်ပေးခြင်းတွေကို ကျွန်တော် မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ရွှံ့နွံထူထပ်ပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ လမ်းတွေဟာ ချောမွေ့ပြီး သွားလာရလွယ်ကူတဲ့ လမ်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ အိမ်ထောင်စုတိုင်းဟာ အခုဆိုရင် သန့်ရှင်းတဲ့ ရေရရှိနေပါပြီ။ ရွာမှာတင် အသေးအဖွဲရောဂါတွေကိုတောင် ကုသပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒေသခံလူငယ်အများအပြားဟာ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေ ရယူဖို့ တရုတ်နိုင်ငံကို သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး ရွာတွေကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် ကူညီပေးဖို့နဲ့ ပိုပိုပြီး လှပအောင် ကူညီပေးဖို့ နည်းပညာအသစ်တွေနဲ့ အကြံဉာဏ်အသစ်တွေနဲ့ နေရပ်ပြန်ခဲ့ကြပါတယ်။
ရှုခင်းတွေနဲ့ ကောင်းကင်ယံတွေကို မျှဝေထားတဲ့ တရုတ်နိုင်ငံဟာ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေအတွက် ဝေးလံတဲ့ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ඒ වෙනුවට အားကိုးရဆုံးနဲ့ နှလုံးသားနွေးထွေးစရာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ တရုတ်နဲ့ မြန်မာနိုင်ငံကြားက ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ထာဝရ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုနဲ့ အပြန်အလှန်ကူညီမှုရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ပေါင်းစပ်ထားပါတယ်။ နိုင်ငံနယ်နိမိတ်တွေကို ကျော်လွန်ပြီး ဒီနှောင်ကြိုးဟာ ရိုးသားပြီး တည်တံ့ပါတယ်။ နှစ်နိုင်ငံလုံးရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှည်လျားစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး မျိုးဆက်တစ်ခုကနေ နောက်တစ်ခုကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးနေပါတယ်။
