မြန်မာနိုင်ငံတွင် စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာများ အဆင့်မြှင့်တင်ရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ဦးတည်ချက်
လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးသည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေး၏ ဒေါက်တိုင်လုပ်ငန်းဖြစ်ပြီး လူဦးရေ၏ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်သည် ၎င်းတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းများအတွက် မှီခိုအားထားနေရပါသည်။ ဆန်၊ ပဲ၊ နှမ်း၊ ရော်ဘာနှင့် ကြံတို့သည် အဓိက သီးနှံဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံသည် အထူးကောင်းမွန်သော သဘာဝအခြေအနေများဖြစ်သည့် မြေသြဇာကောင်းသောမြေ၊ နေရောင်ခြည်နှင့် အပူဓာတ် ပေါများပြီး ထူထပ်သောရေစနစ်— စိုက်ပျိုးနိုင်သောမြေများ ပေါများသောကြောင့် အရန်မြေများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သို့သော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အခြေခံအုတ်မြစ်၊ နည်းပညာအဆင့်နှင့် အခြေခံအဆောက်အအုံများ ပံ့ပိုးပေးခြင်းစသည့် အချက်များကြောင့် ကန့်သတ်ထားသော လယ်ယာထွက်ကုန် တစ်ခုလုံးသည် ရိုးရာနည်းလမ်းများပေါ်တွင် အဓိကအခြေခံထားဆဲဖြစ်သည်။ လက်ရှိမြန်မာနိုင်ငံ၏ စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အခြေအနေအား ဆန်းစစ်ခြင်း၊ လက်ရှိပြဿနာများကို ဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်ချက်များကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းသည် စိုက်ပျိုးရေးခေတ်မီစေရန်အတွက် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာအသုံးချမှု လက်ရှိအခြေအနေ၊
(က) မိရိုးဖလာ စိုက်ပျိုးနည်းစနစ်များ လွှမ်းမိုးနေဆဲ
မြန်မာနိုင်ငံရှိ ကျေးလက်ဒေသအများစုတွင် မိရိုးဖလာ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးနည်းလမ်းများကို နှစ်ရာနှင့်ချီ၍ ဆက်လက်ကျင့်သုံးနေပါသည်။ မျိုးစေ့ကြဲခြင်း၊ စိုက်ပျိုးခြင်း၊ ရိတ်သိမ်းခြင်း၊ ခြွေလှေ့ခြင်းစသည့် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများသည် လူနှင့်တိရစ္ဆာန်တို့၏ စွမ်းအားကို မှီခိုအားထားလျက် ရှိပြီး နွားများသည် လယ်များတွင် ပါဝါ၏ အဓိကရင်းမြစ်ဖြစ်ပြီး အသေးစား လယ်ယာသုံး စက်ယန္တရားများ၏ မွေးစားနှုန်းမှာ အလွန်နည်းပါးပါသည်။ အဓိက စပါးထွက်ရှိရာ ဒေသများတွင် လယ်သမားများသည် လက်ဖြင့် မျိုးစေ့ကြဲခြင်းနှင့် လက်ဖြင့် အစားထိုး စိုက်ပျိုးနည်းများကို အသုံးပြုဆဲဖြစ်ပြီး လယ်ကွင်းစီမံခန့်ခွဲမှုသည် အတွေ့အကြုံအပေါ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေရပြီး စံချိန်စံညွှန်းပြည့်မီသော လည်ပတ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်များ ကင်းမဲ့နေပါသည်။
သီးနှံရွေးချယ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဒေသခံတောင်သူများမှာ သမားရိုးကျ မျိုးဟောင်းများကို ကာလရှည်ကြာ ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။ ဤမျိုးကွဲများသည် အလွန်လိုက်လျောညီထွေရှိပြီး စိုက်ပျိုးမှုနည်းသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် အထွက်နှုန်းနည်းခြင်း၊ ပိုးမွှားနှင့်ရောဂါများကို ခံနိုင်ရည်အားနည်းခြင်းနှင့် အရည်အသွေးမညီခြင်းတို့ကို ခံစားရလေ့ရှိသည်။ လယ်ယာမြေသြဇာကို အဓိကအားဖြင့် ဓာတုမြေဩဇာနှင့် သိပ္ပံနည်းကျအသုံးပြုမှုနည်းသောနည်းများဖြင့် လယ်မြေမြေဩဇာပေါ်တွင်သာ အဓိကအားကိုးပါသည်။ ပိုးသတ်ဆေးအများစုကို ရိုးရှင်းသောဖြန်းဖြန်းအသုံးပြု၍ ပိုးသတ်ဆေးဖျန်းခြင်းမှ ကာကွယ်ခြင်းကို အလေးပေးကာ ထုတ်လုပ်မှုထိရောက်မှု နည်းပါးစေသည်။
(ii) လယ်ယာထွက်ကုန်များအတွက် ပင်မနည်းပညာကို နောက်သို့ပြန်၍ ပြုပြင်ခြင်း။
မြန်မာ့လယ်ယာထွက်ကုန် ပြုပြင်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းသည် အားနည်းနေပြီး နည်းပညာကို အဓိက ပြုပြင်သည့် အဆင့်တွင် စုစည်းထားသည်။ ကောက်ပဲသီးနှံများကို ရိုးရှင်းသော အခြောက်ခံခြင်းနှင့် လက်ဖြင့် ထုထည်ပြုလုပ်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ ပဲစင်းငုံနှင့် ဆီထွက်သီးနှံများကို အခြေခံအားဖြင့် နှိပ်ခြင်းနှင့် စီခြင်းတို့ဖြင့် အဓိကလုပ်ဆောင်ကြသည်။ ရော်ဘာနှင့် ကြံကဲ့သို့သော ငွေသားသီးနှံများကို အခြေခံ လုပ်ငန်းစဉ်များဖြင့်သာ ဆောင်ရွက်ကြသည်။ အခြောက်ခံခြင်း၊ အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် အဆင့်မြင့် ပြုပြင်ခြင်းနည်းပညာများ နည်းပါးခြင်းကြောင့် စိုက်ပျိုးရေးထွက်ကုန်များသည် ပေါင်းထည့်တန်ဖိုး အလွန်နည်းပြီး သိုလှောင်မှု သိသိသာသာ ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားနေကြရသည်။ အစေ့အဆန်များ၊ သစ်သီးဝလံများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အမြောက်အမြားသည် သိုလှောင်မှုနှင့် ထိန်းသိမ်းမှုနည်းပညာများ မလုံလောက်ခြင်းကြောင့် မှိုတက်ကာ ပုပ်ပွလာကာ စိုက်ပျိုးရေးအမြတ်အစွန်းများကို ပိုမိုလျော့နည်းစေသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အိမ်နီးချင်း တရုတ်နိုင်ငံသည် ကြီးမားသောဒေတာ၊ အင်တာနက်၊ အရာဝတ္ထုများ၏ အင်တာနက်၊ ဉာဏ်ရည်တုနှင့် စိုက်ပျိုးရေးဖြင့် အဝေးမှ အာရုံခံခြင်းကဲ့သို့သော ဒစ်ဂျစ်တယ်နည်းပညာများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး စမတ်စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးပုံစံသစ်များနှင့် စိုက်ပျိုးရေးကဏ္ဍကို "အတွေ့အကြုံကို အားကိုးခြင်း" မှ "ဒေတာအားကိုးခြင်း" သို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိခဲ့သည်။
