ဘယ်သူက အပေါ်ယံလဲ
ဘယ်သူက အစစ်အမှန်လဲဆိုတာ
အားလုံးသိတယ်။
ကိုယ့်အပေါ် ဘယ်သူက လိုသုံးလဲ
ဘယ်သူက မရှိသုံးလဲဆိုတာကိုလဲ
သိတယ်။
တချို့လူတွေ
လူလို အသိတရားလေးများ
ဝင်လာလေမလားဆိုတဲ့စိတ်နဲ့
မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အ,ချင်ယောင်ဆောင်
ပေးလိုက်တာပဲရှိတာပါ။
အပေါ်ယံတွေနဲ့ မျက်နှာချိုသွေးပြီး
ပေါင်းသင်း ဆက်ဆံနေရတာထက်စာရင်
တစ်ယောက်ထဲ
အေးအေးချမ်းချမ်းနေရတာ
ပိုသဘောကျတယ်။
ပေးမှ ကမ်းမှ
ကောင်းပေးတတ်တဲ့
လူတွေကိုလည်း သိတယ်။
ပေးနိုင်မှ
မျက်နှာချိုသွေးတတ်တဲ့
လူတွေရဲ့ မျက်နှာတွေကိုလည်း
ကောင်းကောင်း ဖတ်တတ်တယ်။
သူတို့လိုအပ်မှ
Hello ဆိုပြီး လေချိုလာသွေးတတ်တဲ့
ရှေ့တစ်မျိုး
ကွယ်ရာတစ်မျိုးနဲ့
လူတွေကိုလည်း သိတယ်။
ပေးကမ်းတဲ့
လက်ကိုမှ
ရွေးပြီး ဆွဲချင်ကြတဲ့
လူတွေကိုလည်းသိတယ်။
ချေတယ်ပဲပြောပြော
အကြောတင်းတယ်ပဲပြောပြော
လောကမှာ
လူတွေနဲ့ တန်ရာတန်ရာပဲ
ဆက်ဆံတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။
တုံးချင်ယောင် ဆောင်
အချင်ယောင် ဆောင်
မသိချင်ယောင်လည်း ဆောင်ခဲ့တယ်။
တုံးလည်း တိုက်ပါများရင်
လှုပ်လာသေးတာပဲလေ။
လူလည်း ခံရပါများရင်
နာတတ်တာ
သဘာဝကျပါတယ်။
မတွေးဘဲ နေရင်
အနာသက်သာတယ်ဆိုပေမဲ့
တွေးမိတဲ့အခါတိုင်း အဆတစ်ရာမက
နာကျင်ရတယ်ဆိုတာ နာကျင်ဖူးသူတိုင်းက
သိကြပါတယ်။
လူဆိုတဲ့ အမျိုးက
တန်ရာတန်ရာပဲကောင်းပါတယ်။
ဘဝတွေ မျိုးစုံ ကြုံခဲ့ဖူးသလို
မျက်နှာဖုံးမျိုးစုံနဲ့
လူတွေကိုလည်း ကြုံခဲ့ဖူးတယ်။
ငယ်စဉ်ကနေ ဒီနေ့အထိ
ရလိုက်တဲ့သင်ခန်းစာတွေထဲမှာ
အနာကျင်ရဆုံး သင်ခန်းစာကတော့
လူရင်းတွေကပေးတဲ့ သင်ခန်းစာတွေပါပဲ။
စေတနာ ကောင်းရင် ကံကောင်းပါတယ်။
စေတနာသည်သာ အကျိုးပေးသော
အရာတစ်ခုလို့ဆိုရင်
မှန်ပါတယ်။
အမှန်ပြောလို့ လူမုန်းများမှာလည်း
သိတယ်။ဝမ်းမနည်းပါဘူး။
တချို့လူတွေရဲ့ နားတွေက
အမှန်တရားကို နားထောင်ဖို့အတွက်
ခံနိုင်ရည် မရှိဘူး။
အချိန်တန်တော့လည်း
ကိုယ်နဲ့အတူ ရှိနေပေးတဲ့ လူနည်းစုလေးကိုပဲ
ပိုတန်ဖိုးထားမိတယ်။
လဲကျခွင့်မပေးသလို
ပြိုလဲခွင့်မပေးဘဲ
ကိုယ်နဲ့အတူရပ်တည်ပေးမယ့်-----
ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်ခြင်း ဝမ်းနည်းခြင်းတွေကို
ဥပေက္ခာမပြုဘဲ
ကိုယ်နဲ့အတူ မျှဝေခံစားပေးတဲ့
လူတချို့သာရှိနေရင် လုံလောက်ပါပြီ။
လူတွေအကြောင်းကို
လူတွေကပဲ သင်ပေးတာပါ။
