သဘောလေးကိုပဲသိနေ
တရားအားမထုတ်ခင်မှာ တရားနာရတယ်။ စာဖတ်ရတယ်။ စဉ်းစားရတယ်။ တကယ် တရားအားထုတ်နေတဲ့အခါမှာ စာမဖတ်ရတော့ဘူး။ မစဉ်းစားရတော့ဘူး။
တရားအားထုတ်ခါစမှာ ဒါရုပ်လား နာမ်လား ဆိုတာတောင်မှ မစဉ်းစားစေချင်ဘူး။ သူ့ဟာသူ သတိ သမာဓိအားကောင်းလာတဲ့အခါမှာ သူ့သဘောကို သူဆောင်နေတဲ့ ရုပ်ကိုလည်း ရုပ်သဘောလို့ အလိုလိုသိလာမှာပါ။ ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါ မဟုတ်တဲ့သဘော၊ ပူမှုအေးမှု သဘော၊ လှုပ်ရှားမှု သဘော၊ သဘောကို သဘောအတိုင်းပဲ သိလာမှာပါ။
ဝေဒနာမှာလည်း ဒီလိုပဲ။ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ဝေဒနာကို သတိလေးနဲ့ ကပ်ပြီးတော့ ကြည့်နေဖို့ပဲလိုတယ်။ ဒီဝေဒနာထဲမှာ စိတ်ကို ထည့်ထားလိုက်ဖို့ပဲ။ ဝေဒနာထဲမှာ စိတ်ရောက်နေတဲ့အခါမှာ ဝေဒနာဟာ အခြေအနေကိုလိုက်ပြီးတော့ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ပြောင်းလဲနေတယ်ဆိုတာကို သူ့အလိုလို သိလာလိမ့်မယ်။
ပထမမှာတော့ ဒူးမှာနာတယ်၊ ခါးမှာနာတယ်လို့ ဒီလို ထင်တတ်တယ်။ သတိ,သမာဓိ အင်မတန်အားကောင်းလာတဲ့ အခါမှာ ဒူးဆိုတာတွေ ခါးဆိုတာတွေဟာ ပျောက်သွားတယ်။ နေရာလည်း မရှိတော့ဘူး။ ပုံသဏ္ဍန်လည်း မရှိတော့ဘူး။ နာတဲ့ သဘောလေးကိုပဲ သိနေတော့တယ်။
များသောအားဖြင့် ဝေဒနာလို့ပြောရင် ဒုက္ခဝေဒနာကိုပဲ စိတ်က ချက်ခြင်းရောက်သွားတတ်ကြတယ်။ ဒုက္ခဝေဒနာ မရှိတဲ့အခါမှာလည်းပဲ သုခဝေဒနာဖြစ်ဖြစ် ဥပေက္ခာဝေဒနာ ဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုကတော့ ရှိနေမယ်။ အဲဒီရှိနေတဲ့ ဝေဒနာသဘောကိုလည်း သေချာသတိလေးနဲ့ ကြည့်ပြီးတော့ သိနေပါ။
သဏ္ဍန် မရှိရဘူးနော်။ တကယ် ပရမတ်ကိုကြည့်တဲ့အခါမှာ ဘယ်နေရာဆိုတာလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဘယ်ပုံသဏ္ဍန်ဆိုတာလည်း မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီလို ပျောက်သွားတဲ့ အခါကျမှပဲ ပရမတ်ဖြစ်တဲ့ ဝေဒနာသဘောကို သိတယ်။
❒ သိနေတဲ့သဘောလေးကိုပြန်သိ
ဒီလိုနဲ့ပဲ ဆက်ပြီးတော့ ကြိုးစားသွားတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်တာတွေကိုလည်း သိနိုင်မြင်နိုင်တဲ့ သတိ သမာဓိ အားတွေ ရလာမှာပါ။ အဲဒီလိုရတဲ့အခါမှာ သိနေတဲ့သဘောလေးကိုလည်း ပြန်သိဖို့ အာရုံစိုက်ရမယ်နော်။ သိနေတဲ့သဘောလေးကို မသိသေးပဲနဲ့ မပြည့်စုံသေးဘူး။
ရုပ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်။ ဝေဒနာသဘောတွေ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာတွေကို သိတယ်။ အဲဒီသိနေတာကို ပြန်သိဖို့လိုတယ်။ သိနေတာကို ပြန်သိဖို့က ပိုပြီးသိမ်မွေ့တဲ့အတွက်ကြောင့် အစမှာ သူ့ကို ချက်ခြင်း မသိနိုင်သေးဘူး။
အစမှာ စိတ်မှာဖြစ်တာတွေကို ကြည့်ချင်လို့ရှိရင် စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့အတွေးကို အရင်ဆုံး စကြည့်ရတယ်။ အတွေးဟာ ပိုပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းတယ်။ ထင်ရှားတယ်။ တစ်ခုခုအကြောင်းကို တွေးတယ်ဆိုရင် စိတ်ထဲမှာ စကားလုံးလေးတွေ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ပေါ်ပေါ်သွားတာကို သေချာအာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်ရမယ်။ နားထောင်ရမယ်။
အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်ပါများလို့ရှိရင် အတွေးတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း နှေးသလို ဖြစ်သွားတယ်။ ကျဲသလို ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ခါတလေ အတွေးမရှိတာကို သတိထားမိလာမယ်။ အတွေး မရှိတော့တဲ့အခါမှာ စိတ်ထဲမှာ တိတ်နေတယ်။ အဲဒီ တိတ်နေတာကို နားထောင်ပါ။
တိတ်နေတယ်။ အေးချမ်းနေတယ်။ ပေါ့နေတယ်။ လေးလံတာ ပင်ပန်းတာ မရှိဘူး။ ကြည်နေတယ်၊ နောက်မနေဘူး။ စိတ်နောက်တယ်ဆိုတာ အတွေးတွေ များနေလို့ပါ။ ရှင်းနေ တယ်။ ရှုပ်မနေဘူး။ စိတ်ရှုပ်တယ်ဆိုတာလည်း အတွေးတွေ ရှုပ်တာပါ။ စိတ်ရှင်းချင်ရင် အတွေးတွေကို မြင်အောင် ကြည့်ပါ။ သေသေချာချာ မြင်ရင် အတွေးနည်းသွားမယ်။
တကယ် ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မြင်ရင် အတွေးရပ်သွားမယ်။ ရပ်သွားတာကို သိဖို့လိုတယ်။ အဲဒီအခါမှာ သိနေတယ် ဆိုတာကို သိနေပါ။ သိနေတာကို သိနေတယ်။ သတိအား ကောင်းလာတဲ့အခါ သိနေတာကို သိနေပြီးတော့ အချိန်ကြာကြာ နေလို့ရလာမယ်။
အတွေးတစ်ခုဝင်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း သိနိုင်မယ်။ အတွေးဟာ ငါလုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်မယ်။
အတွေးတွေကို ကြည့်နေတာလည်း တရားအားထုတ်နေတာပါပဲ။ အတွေးကို သိဖို့၊ အတွေးကို နားလည်ဖို့ သိပ်အရေးကြီးတယ်။
🖋️ ဆရာတော်ဦးဇောတိက (မဟာမြိုင်တောရ)
📖 မသိရင်ခက်မယ်
#ဓမ္မအသိဖြင့်အကျိုးရှိရှိနေမည်
