၂။ ငွေသားမှ QR Code ဆီ—မြန်မာ့စီးပွားရေးလေးတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်
ကျွန်တော်တို့ရွာမှာ ဈေးရောင်းတဲ့အခါ ငွေသားပဲ သုံးတယ်။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ကျပ်ငွေတွေ ထည့်ထားရတယ်။ ငွေလဲရင် တန်းစီရတယ်။ ငွေလွှဲရင် အေးဂျင့်ဆီ သွားရတယ်။ ဖုန်းဘေလ်ဆေးရင် ဆိုင်ရှာရတယ်။ ငွေအတုရမှာ စိုးရိမ်ရတယ်။ ဈေးရောင်းပြီး ငွေရှာရတာ လွယ်ပေမယ့် ငွေထိန်းသိမ်းရတာ ခက်တယ်။ အထူးသဖြင့် လယ်သမားတွေ၊ ဈေးသည်တွေ၊ မော်တော်ဆိုင်ကယ်မောင်းသူတွေ အတွက် ငွေသားစနစ်က ပင်ပန်းတယ်။

ရွှေလီမှာ အလုပ်လုပ်တော့ ကျွန်တော် အံ့ဩသွားတာက WeChat Pay နဲ့ Alipay ပဲ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ၊ ဈေးမှာ၊ ဆေးခန်းမှာ၊ Taxi မှာ QR Code စကင်ဖတ်ပြီး ငွေပေးရတယ်။ ပိုက်ဆံအိတ် ထုတ်စရာမလိုဘူး။ ငွေသားမကိုင်ရတော့ လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ တရုတ်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းနဲ့ ငွေလွှဲနည်း၊ အွန်လိုင်းဈေးဆိုင်ဖွင့်နည်း၊ ဓာတ်ပုံတင်ပြီး ရောင်းနည်း သင်ပေးတယ်။ သူတို့ရွာတွေမှာ တောင်သူတွေ ထုတ်ကုန်ကို အွန်လိုင်းကနေ ရောင်းတယ်။ လိုက်ဗ်ကနေ ရောင်းတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်။

နယ်စပ်ဈေးတွေမှာ မြန်မာကုန်သည်တွေ တရုတ်ကုန်သည်တွေ QR Code နဲ့ ငွေရှင်းကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဖုန်းနဲ့ ငွေလွှဲတတ်လာတယ်။ မိသားစုဆီ ငွေပို့ရင် အေးဂျင့်ဆီ သွားစရာမလိုတော့ဘူး။ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ချက်ချင်း ပို့လို့ရတယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် တကယ် အဆင်ပြေတယ်။ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့တဲ့ မိုဘိုင်းငွေပေးချေမှုနည်းပညာကို ရွာက ဈေးသည်တွေကို ပြန်ပြောပြတယ်။ သူတို့လည်း QR Code လေးတွေ လုပ်ပြီး စမ်းသုံးကြည့်ကြတယ်။

ကျွန်တော် မျှော်လင့်တာက မြန်မာပြည်မှာ မိုဘိုင်းငွေပေးချေမှုစနစ် ကျယ်ပြန့်လာမယ်။ ဈေးသည်တွေ၊ လယ်သမားတွေ၊ လူငယ်တွေ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ငွေရှင်းနိုင်၊ ငွေလွှဲနိုင်၊ ဈေးရောင်းနိုင်မယ်။ ငွေသားမကိုင်ရတော့ လုံခြုံမယ်။ စီးပွားရေးလေးတွေ လွယ်လာမယ်။ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ မိုဘိုင်းငွေပေးချေမှုနည်းပညာ၊ e-commerce အတွေ့အကြုံ၊ နယ်စပ်ကုန်သွယ်ရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေက မြန်မာပြည်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ယုံတယ်။ QR Code တစ်ခုက ဈေးသည်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ ဖုန်းတစ်လုံးက မိသားစုတစ်စုရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ချိတ်ဆက်ပေးနိုင်တယ်။