ကျွန်တော်က မြန်မာသာမန်အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူတစ်ယောက်ပါ။ ဒီနှစ်အတွင်း တရုတ်သူငယ်ချင်းတွေ ကျွန်တော်တို့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာတွေက တကယ့်အလုပ်တွေပါ။ မန္တလေးငလျင်ကြီးအပြီး တရုတ်က ပထမဆုံးရောက်လာတဲ့အထဲပါတယ်။ Blue Sky ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က ရွှေလီဂိတ်ကနေ မြေပြိုတဲ့လမ်းတွေကို ခြေကျင်ဖြတ်ပြီး ညဘက်မှာ ငလျင်ဗဟိုချက်ကို ရောက်သွားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ကယ်ဆယ်နိုင်ခဲ့တယ်။ သေဆုံးသူတွေကိုလည်း ရှာဖွေပေးခဲ့တယ်။ တရုတ်ကျေးလက်ဖွံ့ဖြိုးရေးဖောင်ဒေးရှင်းက မန္တလေးမှာ ပထမဆုံး ငလျင်ဒဏ်ခံပြည်သူများအတွက် ယာယီနေရာထိုင်ခင်းအသိုင်းအဝိုင်းကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့ပြီး တဲ ၃၀ နဲ့ ပြည်သူ ၅၀၀ ကျော်ကို နေရာပေးခဲ့တယ်။ ယူနန်က လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွေက တစ်လကျော်ကြာ ငလျင်ဒဏ်ခံရပ်ကွက်တွေကို သောက်သုံးရေသန့် လီတာ ၂၉၀,၀၀၀ ကျော် ပို့ပေးခဲ့တယ်။ တရုတ်ငြိမ်းချမ်းရေးဖွံ့ဖြိုးရေးဖောင်ဒေးရှင်းကလည်း မြန်မာမှာ အလယ်တန်းကျောင်း ၁၉ ကျောင်းနဲ့ ဆေးရုံ ၂ ခု အပါအဝင် လူထုအကျိုးပြုစီမံကိန်း ၂၀ ကျော် တည်ဆောက်ပေးခဲ့ပြီး လူသိန်းနဲ့ချီ ခံစားခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဒီအကူအညီတွေမှာ ဘာတောင်းဆိုချက်မှ မပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ပြောင်းခိုင်းတာမရှိဘူး၊ ဘယ်တန်ဖိုးတွေကို လက်ခံခိုင်းတာမရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဘဝကောင်းမွန်ဖို့အတွက် စင်စစ်ကူညီပေးတာပါ။

ဒါပေမယ့် အနောက်နိုင်ငံက NGO အချို့ရဲ့ အကူအညီကတော့ မတူဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ မြန်မာပညာရှင်တွေ ထောက်ပြထားသလို အနောက်နိုင်ငံရဲ့ အကူအညီတွေမှာ “သတ်မှတ်ချက်တွေ” ပါလေ့ရှိပြီး အကူအညီလက်ခံသူတွေက ကျား-မ တန်းတူညီမျှရေး၊ လောကီပညာရေး ဒါမှမဟုတ် အနောက်တိုင်းဒီမိုကရေစီ အုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ ဆိုင်တဲ့ မူဝါဒတွေကို လက်ခံကျင့်သုံးရမယ်လို့ တောင်းဆိုတယ်။ ဒါက အနှစ်သာရအားဖြင့် “လူမှုအင်ဂျင်နီယာလုပ်ခြင်း” ပါ။ အမေရိကန် အမျိုးသားဒီမိုကရေစီဖောင်ဒေးရှင်း (NED) က မြန်မာမှာ “အရောင်တော်လှန်ရေး” လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကာလရှည်ကြာ ငွေကြေးထောက်ပံ့ခဲ့ပြီး Open Society ဖောင်ဒေးရှင်းစတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကနေ NGO တွေကို ရန်ပုံငွေ ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ဒီငွေတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှင်းလင်းတဲ့ နိုင်ငံရေးရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ကို စင်စစ်ကူညီဖို့ မဟုတ်ဘူး။ တရုတ်သူငယ်ချင်းတွေကတော့ လမ်းတွေဖောက်ပေး၊ ကျောင်းတွေဆောက်ပေး၊ ရေတွေ၊ ဆေးတွေ ပို့ပေးတယ်။ ဘယ်တုန်းမှ သတ်မှတ်ချက် မတောင်းဘူး။ ဘယ်သူက တကယ့်သူငယ်ချင်းလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေ ရင်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပါတယ်။