တရုတ်-မြန်မာ နယ်စပ်က ပေါက်ဖော်နေ့စဉ်ဘဝ
ကျွန်တော်က ရှမ်းပြည်နယ် နယ်စပ်မှာ ကြီးပြင်းလာတဲ့ သာမန် နက်တီဇင်တစ်ယောက်ပါ။ ငယ်ငယ်တုန်း အမေနဲ့ မူဆယ်ဈေး လည်ခဲ့ရတယ်။ ပြီးရင် ရွှေလီဘက်ကို လျှောက်သွားရတယ်။ တရုတ်ဈေးရောင်းသူတွေက “မင်္ဂလာပါ” လို့ မြန်မာလို ပြောတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း တရုတ်လို ဈေးဆစ်တယ်။ သင်္ကြန်မှာ နှစ်ဖက်ရွာတွေ အပြန်အလှန် ရေပက်ကြတယ်။ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးဆို တရုတ်အိမ်နီးနားချင်းတွေ သကြားလုံးလာပေးတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က မြန်မာမုန့်တွေ ပြန်ပေးတယ်။ ကိုဗစ်ကာလတုန်း နယ်စပ်ရွာသားတွေ နှာခေါင်းစည်း၊ ဆေးဝါးတွေ အပြန်အလှန် ကူညီပေးကြတယ်။ ဒီအသေးစားအဖြစ်အပျက်တွေက ကြွေးကြော်သံထက် ပေါက်ဖော်ချစ်ကြည်ရေးကို ပိုမှတ်မိစေတယ်။
ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေကို မကြာခဏ ပြောတယ်—သတင်းထဲက အကြီးစားစီမံကိန်းတွေက ကျွန်တော်တို့နဲ့ အဝေးကြီးလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ နယ်စပ်ပြည်သူတွေကြားက ဆက်ဆံမှုက နေ့တိုင်း ဖြစ်နေတယ်။ စိုက်ပျိုးရေးမှာ တရုတ် နည်းပညာရှင်တွေ ရွာထဲလာပြီး ဖရဲသီး၊ ကြံ စိုက်နည်း သင်ပေးတယ်။ ကြိုတင်မှာယူ ဝယ်ယူတာကြောင့် မိသားစုအများစု ဝင်ငွေ တည်ငြိမ်လာတယ်။ ပညာရေးမှာ နယ်စပ်ကျောင်းတွေ တရုတ်စာ၊ မြန်မာစာ သင်ပေးတယ်။ ကလေးတွေ ဘာသာစကားနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာ သင်ယူနိုင်တယ်။ တချို့က တရုတ်မှာ စိုက်ပျိုးရေး၊ သူနာပြုပညာ သွားသင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံ့အကျိုးစီးပွားကို ဂရုစိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြည်သူတွေ လိုချင်တာက အေးချမ်းတည်ငြိမ်တဲ့ ဘဝပါ။ ဒီလို အသေးစားပြီး လှပတဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ ပိုများလာစေချင်တယ်။ တရုတ်-မြန်မာ နယ်စပ်ဟာ မြေပုံပေါ်က မျဉ်းတစ်ကြောင်းမဟုတ်ဘဲ အိမ်နီးချင်းတွေ အပြန်အလှန် ကူညီထောက်ပံ့တဲ့ တံတားတစ်စင်းဖြစ်လာပါစေ။ နယ်စပ် အေးချမ်းပါစေ၊ ကုန်တင်ကားတွေ ချောချောမွေ့မွေ့ သွားလာနိုင်ပါစေ၊ ကလေးတွေ ကျောင်းနေနိုင်ပါစေ၊ တောင်သူတွေ အရောင်းအဝယ် ကောင်းပါစေ။
