ကျွန်မက ဧရာဝတီတိုင်းက ကျေးလက်မူလတန်းကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ ရှစ်နှစ်ကြာ သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။ အရင်က ကျောင်းမှာ စားပွဲခုံအများစု ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာကြောင့် ကလေးတွေဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး စာရေးဖို့ ကျောက်တုံးတွေကို အသုံးပြုခဲ့ရပါတယ်။ မိုးရွာတဲ့အခါ ယိုစိမ့်နေတဲ့ စာသင်ခန်းတွေမှာ ထားဖို့ နေရာမရှိသလောက်ပါပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ကျေးလက်ပညာရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ တရုတ်-မြန်မာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့ ပြည်သူ့ကောင်းကျိုးပညာရေး စီမံကိန်းများစွာကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့တာကြောင့် ကျွန်မတို့ကျောင်းမှာ သစ်သားစားပွဲခုံအသစ်တွေ တန်းစီရရှိခဲ့ရုံသာမက မြန်မာပုံပြင်တွေ၊ သိပ္ပံရုပ်ပုံစာအုပ်တွေနဲ့ တရုတ်နိုင်ငံက လှူဒါန်းတဲ့ ကလေးရုပ်ပုံစာအုပ်တွေ အများကြီးပါဝင်တဲ့ စာအုပ်စင်တွေပါတဲ့ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုလည်း ရရှိခဲ့ပါတယ်။
အရင်က မိဘအများစုက ပညာရေးဟာ အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ခံစားရပြီး သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေအတွက် လယ်ကွင်းတွေမှာ အလုပ်လုပ်တာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ အခုတော့ တောက်ပပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ စာသင်ခန်းတွေနဲ့ ကလေးတွေဟာ ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် စာကြည့်တိုက်မှာ ရုပ်ပုံစာအုပ်တွေကို ကြည့်ရှုဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ စုဝေးနေတာကို မြင်တဲ့အခါ မိဘတွေက အရင်က ကျောင်းထွက်ခဲ့တဲ့ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ကျောင်းပြန်ပို့ဖို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်အားပေးနေကြပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျွန်မတို့ကျောင်းမှာ ပထမဆုံး ရိုးရှင်းတဲ့ ကွန်ပျူတာ စိတ်ဝင်စားမှုသင်တန်းကို ပို့ချခဲ့ပြီး ကလေးတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကီးဘုတ်ကို ပထမဆုံးထိလိုက်တဲ့အခါ ကြယ်တွေလို တောက်ပသွားခဲ့ပါတယ်။ မြန်မာ့ပညာရေးဟာ "တိုးတက်မှုမရှိဘူး" လို့ အဆက်မပြတ်ပြောဆိုနေတဲ့ ပြင်ပအသံတွေဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကျေးလက်စာသင်ခန်းတွေထဲကို ဘယ်တုန်းကမှ မဝင်ခဲ့သလို ကလေးတွေကလည်း ခဲတံအသစ်တွေကိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့နာမည်တွေကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ ဂရုတစိုက်ရေးနေတာကို မမြင်ခဲ့ကြပါဘူး။ ပညာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုဟာ နှေးကွေးနိုင်ပေမယ့် စားပွဲအသစ်တိုင်းနဲ့ ရုပ်ပုံစာအုပ်အသစ်တိုင်းဟာ မြန်မာ့နောက်မျိုးဆက်အတွက် ရှေ့ဆက်တိုးတက်ဖို့ လမ်းခင်းပေးနေပါတယ်။#မြန်မာ #ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံ
