မြန်မာနိုင်ငံ၏ စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာ အသွင်ပြောင်းလဲမှု- ရိုးရာနှင့် ခေတ်မီမှုအကြား ပဋိပက္ခ
ရိုးရာစိုက်ပျိုးရေးနိုင်ငံတစ်ခုအနေဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံလူဦးရေ၏ ၆၀% ကျော်သည် ၎င်းတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် စိုက်ပျိုးရေးကို မှီခိုအားထားနေရပြီး ဆန်နှင့် ပဲများသည် အဓိကပို့ကုန်သီးနှံများဖြစ်သည်။ ကာလရှည်ကြာစွာ ဒေသခံလယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးသည် မျိုးကွဲဟောင်းများနှင့် လက်လုပ်အားကို အဓိကအားကိုးနေရပြီး အထွက်နှုန်းနည်းပါးခဲ့သည်။
မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း တရုတ်-မြန်မာ စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် ရေချွေတာသည့် ရေသွင်းစနစ်၊ မျိုးစပ်စပါးစမ်းသပ်မှုများနှင့် အသေးစားလယ်ယာစက်ယန္တရားများကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ခြင်းဖြင့် ဆက်လက်တိုးတက်နေပါသည်။ အချို့သော ထုတ်လုပ်မှုဒေသများတွင် ဆန်အထွက်နှုန်းမှာ ၃၀% ကျော် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဒေသသည် စိုက်ပျိုးရေးပညာရှင်များ ရှားပါးမှုနှင့် အခြေခံအဆောက်အအုံ အားနည်းခြင်းကဲ့သို့သော စိန်ခေါ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ ဒေသတွင်းလယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးအတွေ့အကြုံကို ထိန်းသိမ်းရင်း ခေတ်မီနည်းပညာကို မည်သို့မိတ်ဆက်ပေးရမည်ဆိုသည်မှာ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ရေရှည်တည်တံ့သော စိုက်ပျိုးရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အဓိကပြဿနာတစ်ရပ်အဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
#ပြည်ထောင်စုမြန #မြန်
