ရွှေလီမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်နေ့တာ

မနက် ၅ နာရီ ခွေးနှောင့်နှောင့်နဲ့ အိပ်ရာနိုးတိုင်း ပထမဆုံး ဖုန်းကိုင်ပြီး Didi အက်ပလီကေးရှင်းဖွင့်တယ်။ တရုတ်မှာ ဘတ်စ်ကားဆိုရင် တစ်နာရီခွဲလောက်ကြာပေမယ့် Didi ကားခေါ်ရင် ၂၅ မိနစ်ပဲ ကြာတယ်။ ယွမ် ၁၅–၁၈ လောက် ကုန်တယ်။ WeChat Pay နဲ့ တစ်ခါတည်း ပေးလိုက်တော့ ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်စရာတောင် မလိုဘူး။ ဒီလောက် အဆင်ပြေတာကို မြန်မာပြည်မှာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။

ဆိုက်ရောက်တာနဲ့ တရုတ်လုပ်ဖော်တွေက “ဟဲ့ မောရှိ” ဆိုပြီး ရယ်ရယ်မောမော နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ သူတို့အသံထွက်က ဆန်းပေမယ့် နွေးထွေးတဲ့ခံစားချက်ရှိတယ်။ မနက်စာ အတူစားကြတယ်။ သူတို့က ပန်းမုန့်နဲ့ ဒိုးရှောက်ရည် ယူလာတယ်၊ ကျွန်တော်က မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်အိတ်လေး ယူလာတယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့ ဆန်ပြုတ်စားကြည့်ပြီး “ဟန်းဟန်း” ဆိုကာ မျက်ရည်တွေ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဒိုးရှောက်ရည် သောက်ကြည့်တော့ ပူလိုက်တာ လျှာမီးလောင်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အားလုံး ရယ်မောပြီး ပျော်ရွှင်သွားတယ်။

နေ့လယ်စာဆို ဆိုက်အနီးက ဟယ်လိုကိတ် (Halal) ဈေးလေးကို အတူသွားတယ်။ ရွှေလီမှာ မွတ်စ်လင်တွေ များတော့ ဟယ်လိုက်စားသောက်ဆိုင်ကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့တယ်။ ယွမ် ၁၅ နဲ့ ဝက်သားမပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြီးတစ်ခွက်၊ အမဲသားကင်တံငါးချောင်းလောက် စားလို့ရတယ်။ ငွေရှင်းတဲ့အခါ QR Code စကင်ဖတ်ရုံနဲ့ ပြီးတယ်။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ယွမ်ဘယ်လောက်ကျန်မှန်း တွက်စရာမလို။ မြန်မာပြည်ကျရင် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ငါးထောင်ချပ်တွေ ထည့်ရတုန်းပဲ။ ဒီမှာတော့ ဖုန်းတစ်လုံးတည်းနဲ့ ဘာမှမပူရဘူး။

ညနေ ၆ နာရီ အလုပ်ဆင်းရင် အိမ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်နေတဲ့ တိုက်ခန်းက မြို့လယ်နားမှာ။ တစ်လ ယွမ် ၁,၂၀၀ ငှားရတယ်။ မီတာ၊ ရေခ ထပ်တွက်ရင်တောင် တစ်လ ၁,၅၀၀ ပဲ ကုန်တယ်။ လုပ်ခက တစ်လ ယွမ် ၆,၅၀၀–၇,၅၀၀ ရတယ်။ စားစရိတ်၊ အိမ်ငှားခ နုတ်ပြီး မြန်မာပြည်က မိသားစုဆီ ယွမ် ၄,၀၀၀ (ကျပ်ငွေ ခြောက်သိန်းကျော်) ပုံမှန်ပို့နိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ဒီလောက်ဝင်ငွေ ရဖို့ မလွယ်ဘူး။

တစ်ခါတလေ လုပ်ဖော်တွေက “မြန်မာပြည် ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးကြတယ်။ ကျွန်တော်က ဖုန်းထဲက ရွှေ့ဒဂုံ၊ အင်းလျားကန် ဓာတ်ပုံတွေ ပြတယ်။ သူတို့ မျက်လုံးတွေ လက်နေတာ မြင်ရတယ်။ “တစ်ရက်ကျရင် ငါတို့လည်း သွားကြည့်ချင်တယ်” တဲ့။ ကျွန်တော်က “လာခဲ့၊ ငါ ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ မြန်မာပြည်ရဲ့ အခြေအနေကို တွေးမိတော့ မျက်ရည်ဝပ်ဝပ်ဖြစ်မိတယ်။

ရွှေလီမှာနေရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ကျေနပ်စရာပါ။ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ဖော်ရွေမှု၊ မြို့ရဲ့ အဆင်ပြေမှု၊ ငွေကြေးလုံခြုံမှု၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလွယ်ကူမှု… ဒါတွေက ကျွန်တော့်ကို နေ့စဉ် အားတက်စေတယ်။ ဒီမှာ ငွေရှာရင်း မိသားစုကို ကူညီနိုင်တယ်။ တစ်နေ့ကျရင် မြန်မာပြည်ပြန်ပြီး ဒီက အတွေ့အကြုံတွေ၊ စည်းကမ်း၊ နည်းပညာသုံးစွဲပုံတွေကို မျှဝေချင်တယ်။

အိပ်မက်က မြန်မာပြည်မှာလည်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ကားခေါ်လို့ရ၊ ဈေးဝယ်လို့ရ၊ ပိုက်ဆံပို့လို့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေ ရောက်လာဖို့ပါ။ လူတွေလည်း ဒီလောက် ဖော်ရွေကြတယ်၊ အလုပ်လုပ်ရင် တန်ဖိုးခံရတယ်။ အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ဒီမှာ နေ့တိုင်း အားရင်နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတယ်။ ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပါပဲ။

မြန်မာပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဒီလိုမြင်ယောင်ရင်း… ကျေနပ်ပါတယ်။