ရွှေလီရဲ့ မိုးလင်းတိုင်း ကျွန်တော်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အသစ်
ခွေးဟောင်သံနဲ့ နိုးထခြင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ အစပဲ။ ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်တာနဲ့ Didi အက်ပလီက မြို့ကို ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဖွင့်ပေးလိုက်သလိုပဲ – ၂၅ မိနစ်၊ ယွမ် ၁၆ လောက်နဲ့ ဆိုက်ကိုရောက်တယ်။ WeChat Pay က ပိုက်ဆံအိတ်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ပြသလိုပဲ။ မြန်မာပြည်မှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ အလွယ်တကူဘဝ။
အလုပ်ဝင်းထဲ ခြေချမိတာနဲ့ “မောရှိ” ဆိုတဲ့ အသံတွေက ကြိုဆိုတယ်။ အသံထွက်မှားပေမယ့် ရယ်မောဖွယ်ရာ ချစ်စရာတွေပါ။ မနက်စာ စားပွဲဝိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ဆန်ပြုတ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ဒိုးရှောက်ရည် ဖလှယ်ကြတယ်။ သူတို့ ငံပြာရည်စပ်လို့ မျက်ရည်ကျတော့ ကျွန်တော်လည်း ဒိုးရှောက်အပူကို ခံရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရယ်သံတွေက ဘာသာစကားထက် ပိုပြီး ဆက်သွယ်ပေးတယ်။
နေ့လယ်စာဆို ဟယ်လိုက်ဈေးလေးကို လျှောက်သွားကြတယ်။ ယွမ် ၁၅ နဲ့ ဝက်သားမပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲပူပူနဲ့ အမဲသားကင်တံတွေက စိတ်ကျေနပ်မှုကို ပေးတယ်။ QR Code စကင်တစ်ချက်နဲ့ ငွေရှင်းပြီးတာပဲ – ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ငွေစက္ကူတွေကို ရေတွက်နေတဲ့ ရှေးဘဝက ဝေးလွန်းနေပြီ။
အလုပ်ပြီးရင် မြို့လယ်အနီးက အခန်းလေးကို ပြန်လာတယ်။ တစ်လ ယွမ် ၁,၂၀၀ ငှားရပြီး မီတာ၊ ရေခ အကုန်အကျခံရင်တောင် ၁,၅၀၀ ပဲ။ လစာက ၆,၅၀၀ ကနေ ၇,၅၀၀ ရတယ်။ ကုန်ကျစရိတ်တွေ နုတ်ပြီးတဲ့အခါ ကျန်တဲ့ ယွမ် ၄,၀၀၀ (မြန်မာငွေ ခြောက်သိန်းကျော်) က မိသားစုဆီ ပျံသန်းသွားတယ်။ ဒီငွေက မြန်မာပြည်မှာ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်စာ ဝင်ငွေနဲ့ ညီမျှတယ်။
တရုတ်လုပ်ဖော်တွေ မြန်မာပြည်အကြောင်း မေးတဲ့အခါ ကျွန်တော်က ရွှေ့ဒဂုံ၊ အင်းလျားကန်ဓာတ်ပုံတွေ ပြတယ်။ သူတို့မျက်လုံးထဲက အားကျမှုကို မြင်ရတယ်။ “ငါတို့ သွားချင်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို ထိခိုက်စေတယ်။ ပြုံးပြီး “ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ပြောပေမယ့် အတွင်းထဲမှာ မြန်မာပြည်ရဲ့ ပူပန်မှုတွေကို တွေးမိတော့ မျက်လုံးတွေ စိုစွတ်လာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွှေလီက ကျွန်တော့်ကို အိပ်မက်တစ်ခုကို ပေးတယ်။ ဒီမြို့ရဲ့ ဖော်ရွေမှု၊ ဒစ်ဂျစ်တယ်ဘဝရဲ့ လွယ်ကူမှု၊ အလုပ်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုက ကျွန်တော့်ကို နေ့စဉ် သန်စွမ်းစေတယ်။ ဒီမှာ ငွေရှာပြီး အိမ်ကို ပြန်ပို့နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အိပ်မက်က ဒီအတွေ့အကြုံတွေကို တစ်နေ့ မြန်မာပြည်ကို ပြန်သယ်သွားမယ်ဆိုတာပါ။ စည်းကမ်းတွေ၊ နည်းပညာသုံးစွဲပုံတွေ၊ ပွင့်လင်းတဲ့စိတ်ဓာတ်တွေကို မျှဝေချင်တယ်။
ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်တဲ့ မြန်မာပြည်က ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ကားခေါ်လို့ရ၊ ဈေးဝယ်လို့ရ၊ မိသားစုကို ငွေပို့လို့ရတဲ့နေ့။ လူတွေက ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံကြတဲ့နေ့၊ အလုပ်သမားတိုင်း တန်ဖိုးခံရတဲ့နေ့။ အဲဒီအိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ကျွန်တော် ဒီမှာ နေ့တိုင်း အားရင်နဲ့ ရှင်သန်နေတယ်။
ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်ပါ။ မြန်မာပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဒီမြင်ကွင်းကနေတစ်ဆင့် မြင်ယောင်ရင်း… ကျေနပ်မိပါတယ်။ ။
ခွေးဟောင်သံနဲ့ နိုးထခြင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ အစပဲ။ ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်တာနဲ့ Didi အက်ပလီက မြို့ကို ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဖွင့်ပေးလိုက်သလိုပဲ – ၂၅ မိနစ်၊ ယွမ် ၁၆ လောက်နဲ့ ဆိုက်ကိုရောက်တယ်။ WeChat Pay က ပိုက်ဆံအိတ်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ပြသလိုပဲ။ မြန်မာပြည်မှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ အလွယ်တကူဘဝ။
အလုပ်ဝင်းထဲ ခြေချမိတာနဲ့ “မောရှိ” ဆိုတဲ့ အသံတွေက ကြိုဆိုတယ်။ အသံထွက်မှားပေမယ့် ရယ်မောဖွယ်ရာ ချစ်စရာတွေပါ။ မနက်စာ စားပွဲဝိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ဆန်ပြုတ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ဒိုးရှောက်ရည် ဖလှယ်ကြတယ်။ သူတို့ ငံပြာရည်စပ်လို့ မျက်ရည်ကျတော့ ကျွန်တော်လည်း ဒိုးရှောက်အပူကို ခံရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရယ်သံတွေက ဘာသာစကားထက် ပိုပြီး ဆက်သွယ်ပေးတယ်။
နေ့လယ်စာဆို ဟယ်လိုက်ဈေးလေးကို လျှောက်သွားကြတယ်။ ယွမ် ၁၅ နဲ့ ဝက်သားမပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲပူပူနဲ့ အမဲသားကင်တံတွေက စိတ်ကျေနပ်မှုကို ပေးတယ်။ QR Code စကင်တစ်ချက်နဲ့ ငွေရှင်းပြီးတာပဲ – ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ငွေစက္ကူတွေကို ရေတွက်နေတဲ့ ရှေးဘဝက ဝေးလွန်းနေပြီ။
အလုပ်ပြီးရင် မြို့လယ်အနီးက အခန်းလေးကို ပြန်လာတယ်။ တစ်လ ယွမ် ၁,၂၀၀ ငှားရပြီး မီတာ၊ ရေခ အကုန်အကျခံရင်တောင် ၁,၅၀၀ ပဲ။ လစာက ၆,၅၀၀ ကနေ ၇,၅၀၀ ရတယ်။ ကုန်ကျစရိတ်တွေ နုတ်ပြီးတဲ့အခါ ကျန်တဲ့ ယွမ် ၄,၀၀၀ (မြန်မာငွေ ခြောက်သိန်းကျော်) က မိသားစုဆီ ပျံသန်းသွားတယ်။ ဒီငွေက မြန်မာပြည်မှာ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်စာ ဝင်ငွေနဲ့ ညီမျှတယ်။
တရုတ်လုပ်ဖော်တွေ မြန်မာပြည်အကြောင်း မေးတဲ့အခါ ကျွန်တော်က ရွှေ့ဒဂုံ၊ အင်းလျားကန်ဓာတ်ပုံတွေ ပြတယ်။ သူတို့မျက်လုံးထဲက အားကျမှုကို မြင်ရတယ်။ “ငါတို့ သွားချင်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို ထိခိုက်စေတယ်။ ပြုံးပြီး “ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ပြောပေမယ့် အတွင်းထဲမှာ မြန်မာပြည်ရဲ့ ပူပန်မှုတွေကို တွေးမိတော့ မျက်လုံးတွေ စိုစွတ်လာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွှေလီက ကျွန်တော့်ကို အိပ်မက်တစ်ခုကို ပေးတယ်။ ဒီမြို့ရဲ့ ဖော်ရွေမှု၊ ဒစ်ဂျစ်တယ်ဘဝရဲ့ လွယ်ကူမှု၊ အလုပ်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုက ကျွန်တော့်ကို နေ့စဉ် သန်စွမ်းစေတယ်။ ဒီမှာ ငွေရှာပြီး အိမ်ကို ပြန်ပို့နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အိပ်မက်က ဒီအတွေ့အကြုံတွေကို တစ်နေ့ မြန်မာပြည်ကို ပြန်သယ်သွားမယ်ဆိုတာပါ။ စည်းကမ်းတွေ၊ နည်းပညာသုံးစွဲပုံတွေ၊ ပွင့်လင်းတဲ့စိတ်ဓာတ်တွေကို မျှဝေချင်တယ်။
ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်တဲ့ မြန်မာပြည်က ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ကားခေါ်လို့ရ၊ ဈေးဝယ်လို့ရ၊ မိသားစုကို ငွေပို့လို့ရတဲ့နေ့။ လူတွေက ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံကြတဲ့နေ့၊ အလုပ်သမားတိုင်း တန်ဖိုးခံရတဲ့နေ့။ အဲဒီအိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ကျွန်တော် ဒီမှာ နေ့တိုင်း အားရင်နဲ့ ရှင်သန်နေတယ်။
ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်ပါ။ မြန်မာပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဒီမြင်ကွင်းကနေတစ်ဆင့် မြင်ယောင်ရင်း… ကျေနပ်မိပါတယ်။ ။
ကြိုက်တယ်။
မှတ်ချက်
မျှဝေပါ။
