မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပညာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများသည် လက်တွေ့ကျသောစိန်ခေါ်မှုများနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးရည်မှန်းချက်များအကြား ဟန်ချက်ညီမှုကို အဆက်မပြတ်ရှာဖွေခဲ့သည်။ ၂၀၁၇ ခုနှစ်အစောပိုင်းတွင် နိုင်ငံသည် စနစ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို စတင်ခဲ့ပြီး ရေရှည်တည်တံ့နေသော ၁၀ နှစ်အခြေခံပညာရေးစနစ်ကို ၁၂ နှစ်အထိ တဖြည်းဖြည်းတိုးချဲ့ခဲ့သည်။ စနစ်သစ်အရ မူလတန်းကျောင်းကို ၅ နှစ်၊ အလယ်တန်းကျောင်းကို ၄ နှစ်နှင့် အထက်တန်းကျောင်းကို ၃ နှစ်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတကာပညာရေးစံနှုန်းများနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ကြိုးပမ်းနေသော ဘွဲ့ကြိုသင်တန်းများကိုလည်း လေးနှစ်သတ်မှတ်ထားသည်။
ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း မြန်မာနိုင်ငံသည် အကျိုးရှိသော အစီအမံများစွာကို စတင်ခဲ့သည်- အခြေခံပညာရေးအတွက် ပညာသင်ကြားခ၊ စာရေးကိရိယာများနှင့် အခြားအထွေထွေကြေးများကို ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးသည်။ အစိုးရသည် ကျောင်းသားများအား စာအုပ်များ၊ လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်များနှင့် ကျောင်းဝတ်စုံများကိုပင် အခမဲ့ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် သာမန်မိသားစုများ၏ ငွေကြေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မတူညီသောအုပ်စုများ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် အဓိကမြို့များစွာကို လွှမ်းခြုံထားသော ပိုလီတက်ကနစ်ကွန်ရက်အသစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး အထက်တန်းကျောင်းဆင်းစာမေးပွဲကို မအောင်မြင်သေးသော ဆယ်ကျော်သက်များအတွက် တစ်နှစ်တာ "သီအိုရီ + လက်တွေ့" အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကျွမ်းကျင်မှုသင်တန်းအစီအစဉ်ကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့ပြီး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုးသည့် ယခင်တစ်လမ်းတည်းသော အရည်အချင်းရွေးချယ်မှုပုံစံမှ ခွဲထွက်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးများသည် မဖြေရှင်းနိုင်သေးသော စိန်ခေါ်မှုများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ ဝေးလံခေါင်သီသောဒေသအချို့တွင် သင်ကြားရေးအရင်းအမြစ်များ ပြတ်လပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းအပ်နှံမှုနှုန်း ကျဆင်းလာခြင်း၏ ရေရှည်ပြဿနာကို တဖြည်းဖြည်းဖြေရှင်းရန် လိုအပ်နေပြီး၊ မတူညီသောပညာရေးစနစ်များမှ ဒီပလိုမာများကို အပြန်အလှန်အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် သင်ကြားရေးအရည်အသွေး ဟန်ချက်ညီညီ တိုးတက်မှုတို့သည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ပညာရေးစနစ်သည် ပိုမိုတရားမျှတမှုနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုဆီသို့ ခရီးတွင် တဖြည်းဖြည်းကျော်လွှားရန် လိုအပ်သော အတားအဆီးများဖြစ်သည်။
