## အခန်း (၇) — ရွေးချယ်မှု (အပိုင်း ၂)
ကော်ဖီခွက်ထဲက အငွေ့တွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသလို၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ပြောစရာစကားတွေလည်း တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးလာခဲ့တယ်။
"မင်း... အခုထိ စာရေးနေသေးလား"
သူမ မေးလိုက်တယ်။
"မရေးဖြစ်တော့ဘူး။ အလုပ်တွေ များသွားတယ်။"
"နှမြောစရာပဲ။"
သူက အပြုံးဖျော့ဖျော့နဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"ဘဝမှာ တချို့အရာတွေကို ရွေးလိုက်ရင် တချို့အရာတွေကို ချန်ထားခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်လား။"
မေသက် စကားမပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။
သူပြောတာ စာရေးခြင်းအကြောင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့နှစ်ယောက်အကြောင်းလားဆိုတာ မေးဖို့ မလိုတော့ဘူး။
အဖြေက နှစ်ယောက်လုံး သိပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
အပြင်မှာ မိုးတိတ်သွားပြီ။
လမ်းပေါ်က မီးရောင်တွေက ရေစိုနေတဲ့ ကတ္တရာလမ်းပေါ်မှာ ရှည်လျားစွာ ထင်ဟပ်နေတယ်။
"လိုက်ပို့ပေးရမလား။"
"ရပါတယ်။"
"အရင်တုန်းကလည်း မင်းက အမြဲ ဒီလိုပဲ ငြင်းတာ။"
သူရယ်လိုက်တယ်။
မေသက်လည်း မသိမသာ ပြုံးမိသွားတယ်။
တချို့အမှတ်တရတွေဟာ နာကျင်စေတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီနာကျင်မှုကိုတောင် ပြုံးရင်း ပြန်သတိရနိုင်တဲ့ တစ်နေ့တော့ ရှိလာတတ်တယ်။
ဆိုင်အပြင်ကို ထွက်လာတဲ့အခါ လေက အေးနေတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းဆုံတစ်ခုအထိ အတူလျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။
လမ်းဆုံကို ရောက်တော့ သူက ရပ်လိုက်တယ်။
"ဒီကနေ ငါ ဘယ်ဘက်သွားရမယ်။"
"ငါက ညာဘက်။"
စကားက ရိုးရိုးလေး။
ဒါပေမယ့် ဘဝကလည်း အဲဒီလိုပဲ။
တစ်ချိန်က လမ်းတစ်လမ်းတည်း လျှောက်ခဲ့တဲ့ လူနှစ်ယောက်ဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ရွေးချယ်ရင်း ဝေးကွာသွားတတ်တယ်။
သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။
"ဂရုစိုက်ပါ။"
မေသက်က လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
လက်နှစ်ဖက် ထိတွေ့ခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်ဟာ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာခဲ့ပေမယ့် အတိတ်နှစ်ပေါင်းများစွာကို ပြန်လည်သတိရစေဖို့ လုံလောက်ခဲ့တယ်။
"မင်းလည်း..."
အဲဒီနောက် သူတို့နှစ်ယောက် မတူညီတဲ့ လမ်းနှစ်လမ်းကို လှည့်ထွက်သွားခဲ့ကြတယ်။
မေသက် နောက်ကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။
တချို့လူတွေကို မချစ်တော့လို့ လက်လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။
ချစ်နေသေးလို့ပဲ လက်လွှတ်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်တတ်တယ်။
အဲဒီညမှာ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ထားလိုက်တယ်။
မိုးအနံ့က အခန်းထဲကို တဖြည်းဖြည်း ဝင်လာတယ်။
သူမ ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံကို ကြည့်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ဓာတ်ပုံကို မဖျက်လိုက်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ပြန်လည်း မဖွင့်ကြည့်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
တချို့အမှတ်တရတွေဟာ သိမ်းထားဖို့ သင့်တော်တယ်။
ပြန်အသက်သွင်းဖို့တော့ မဟုတ်ဘူး။
