## အခန်း (၇) — ရွေးချယ်မှု
မိုးရွာပြီးစ ညနေခင်းဟာ မြို့ကို ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်သွားစေတယ်။
လမ်းဘေးသစ်ရွက်တွေပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ရေစက်လေးတွေဟာ လမ်းမီးရောင်အောက်မှာ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေတယ်။ မေသက် အလုပ်ကနေ အိမ်ပြန်လာရင်း ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ရှေ့မှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ရပ်မိသွားတယ်။
အဲဒီဆိုင်ဟာ တစ်ချိန်က သူတို့နှစ်ယောက် အမြဲထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာ။
အချိန်ဆိုတာ ထူးဆန်းတယ်။
လူတွေကို ပြောင်းလဲစေတယ်။
မြို့တွေကို ပြောင်းလဲစေတယ်။
ဒါပေမယ့် တချို့အမှတ်တရတွေကိုတော့ အရင်အတိုင်း ချန်ထားခဲ့တယ်။
မေသက်က မှန်တံခါးကို ငေးကြည့်နေတုန်း ဆိုင်ထဲက လူတစ်ယောက်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။
နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဆုံသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ အချိန်က ခဏရပ်သွားသလို ထင်ရတယ်။
"မေ..."
အသံက အရင်အတိုင်းပဲ။
နှစ်တွေ ဘယ်လောက်ကြာသွားပါစေ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကိုတော့ နှလုံးသားက အမြဲမှတ်မိနေတတ်တာ အံ့ဩစရာပါပဲ။
မေသက်က အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်တယ်။
"အကို..."
သူမ မျှော်လင့်မထားတဲ့ တွေ့ဆုံမှုတစ်ခု။
သူ မျှော်လင့်ခဲ့သလား မသိဘူး။
ဒါပေမယ့် မေသက်ကတော့ ဒီနေ့မှာ သူနဲ့ ပြန်တွေ့မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။
"ထိုင်ဦးလေ... ခဏပဲဖြစ်ဖြစ်"
သူ ပြောတယ်။
ငြင်းသင့်တယ်လို့ စိတ်က ပြောတယ်။
ဒါပေမယ့် ခြေထောက်တွေကတော့ ငြင်းဖို့ မေ့နေခဲ့တယ်။
ဆိုင်ထောင့်က ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ နှစ်ယောက် ထိုင်နေကြတယ်။
တစ်ချိန်က မကုန်နိုင်တဲ့ စကားတွေ ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ လူနှစ်ယောက်ဟာ အခုတော့ ဘာစကားက စပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။
"နေကောင်းရဲ့လား"
"ကောင်းပါတယ်"
"အလုပ်ကရော..."
"အဆင်ပြေပါတယ်"
စကားတိုင်းက ယဉ်ကျေးတယ်။
ဒါပေမယ့် နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘူး။
အချစ်တစ်ခု အဆုံးသတ်သွားတဲ့အခါ လူနှစ်ယောက်ဟာ သူစိမ်းတွေ မဟုတ်ပေမယ့် ရင်းနှီးတဲ့သူတွေလည်း မဟုတ်တော့ဘူး။
အဲဒီကြားက အကွာအဝေးကို ဘယ်စကားလုံးကမှ မဖြည့်နိုင်ဘူး။
"ကိုယ်... လက်ထပ်တော့မယ်"
သူ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက မေသက်ရဲ့ နှလုံးသားထဲကို တိတ်တိတ်လေး ကျလာတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးလိုပဲ။
မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးမပျက်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် အပြုံးနောက်က နှလုံးသားကတော့ အသံတိတ် ကွဲအက်သွားခဲ့တယ်။
"ဝမ်းသာပါတယ်..."
အဲဒီစကားကို ပြောဖို့အတွက် သူမ အသက်ရှူတောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။
လူတစ်ယောက်ကို ချစ်နေသေးလျက်နဲ့ "ဝမ်းသာပါတယ်" လို့ ပြောနိုင်တာဟာ အရွယ်ရောက်လာလို့ မဟုတ်ဘူး။
လက်လွှတ်တတ်လာလို့ ဖြစ်တယ်။
သူက မေသက်ကို ခဏလောက် ငေးကြည့်နေတယ်။
"မင်း... ပျော်နေရဲ့လား"
ဒီတစ်ခါတော့ မေသက် ချက်ချင်း မဖြေခဲ့ဘူး။
တကယ်ပျော်နေလား။
ဒါမှမဟုတ်...
ပျော်နေသလိုပဲ နေတတ်သွားတာလား။
သူမကိုယ်တိုင်တောင် အဖြေမသိတော့ဘူး။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ မိုးက ထပ်ရွာလာပြန်တယ်။
ရေစက်တွေက မှန်ပေါ်မှာ တဖြည်းဖြည်း စီးဆင်းလာသလို၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်တရတွေဟာလည်း အချိန်ကြာလာတိုင်း ပျောက်မသွားဘဲ ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာတတ်တယ်။
အဲဒီညမှာ မေသက် နားလည်လိုက်တာတစ်ခု ရှိတယ်။
လူတချို့ကို ချစ်ရတဲ့အကြောင်းရင်းဟာ အတူရှိဖို့ မဟုတ်ဘူး။
တစ်သက်လုံး မမေ့နိုင်ဖို့ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။
