# မင်းမရှိတော့တဲ့ နေ့ရက်များ
မင်းမရှိတော့တဲ့နောက်
အရင်လိုပဲ နေ့တွေက လင်းလာတယ်။
နေရောင်ကလည်း အရင်လိုပဲ ထွက်လာတယ်။
လူတွေကလည်း အရင်လိုပဲ သွားလာနေကြတယ်။
ဒါပေမဲ့...
ငါ့အတွက်တော့ အရာအားလုံးက မတူတော့ဘူး။
တစ်ချိန်က မင်းနဲ့အတူ မျှဝေခဲ့တဲ့ လမ်းတွေဟာ
အခုတော့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အမှတ်တရတွေပဲ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
မင်းပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားလေးတွေ၊
မင်းရယ်မောခဲ့တဲ့ အသံလေးတွေက
အမှတ်တရအဖြစ်နဲ့ပဲ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တယ်။
လူတစ်ယောက် မရှိတော့တာဟာ
သူ့ကိုယ်တိုင် ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတစ်ရံ သူနဲ့အတူ ရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊
အိပ်မက်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေပါ
တိတ်တိတ်လေး လွမ်းဆွတ်စရာ ဖြစ်သွားတာပဲ။
ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက
အဆုံးမရှိတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။
ဒါပေမဲ့ အချိန်ကတော့
တချို့စာမျက်နှာတွေကို မဖတ်ခင်မှာပဲ ပိတ်သွားစေခဲ့တယ်။
မင်းမရှိတော့တဲ့ နေ့ရက်တွေမှာ
ငါသင်ယူခဲ့ရတာက—
တချို့လူတွေဟာ
ဘဝထဲကို ထာဝရနေရန် မလာကြပေမဲ့
သူတို့ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေကတော့
တစ်သက်လုံး ကျန်နေတတ်တယ်ဆိုတာပဲ။
