# လမ်းမပေါ်က အိပ်မက်များ

## အခန်း (၃) — လဲကျခြင်းနှင့် ပြန်ထခြင်း

ဘဝ၏လမ်းခရီးသည် အမြဲတမ်း ဖြောင့်ဖြူးနေသည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် လှပသောလမ်းများကို တွေ့ရသကဲ့သို့ တစ်ခါတစ်ရံ မိုးမှောင်ကျသော လမ်းကြမ်းများကိုလည်း ဖြတ်သန်းရတတ်သည်။ မောင်ဇင်အတွက် မြို့ကြီး၏ဘဝသည် အိပ်မက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အခွင့်အရေးများ ပေးခဲ့သော်လည်း ထိုအခွင့်အရေးများနှင့်အတူ စမ်းသပ်မှုများ၊ နာကျင်မှုများနှင့် ကျရှုံးမှုများလည်း ပါလာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် အလုပ်ရရှိခဲ့သည့်အတွက် မောင်ဇင်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ မိသားစုကို ကူညီနိုင်မည်၊ မိမိ၏အိပ်မက်များဆီသို့ ခြေလှမ်းများ စတင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်ကို အလေးအနက်ထားလုပ်ခဲ့ပြီး မိမိ၏တာဝန်များကို အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့ကြီး၏ဘဝသည် သူထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းခဲ့ပေ။

အလုပ်ခွင်တွင် ပြိုင်ဆိုင်မှုများ၊ ဖိအားများနှင့် မျှော်မှန်းချက်များစွာ ရှိခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံရှိသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရသည့်အခါ မောင်ဇင်သည် မိမိကိုယ်ကို မလုံလောက်သလို ခံစားရတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏ကြိုးစားမှုများကို မည်သူမျှ မမြင်သလို ခံစားရပြီး အားနည်းလာခဲ့သည်။

အခက်အခဲများသည် တစ်ခုတည်းမဟုတ်ခဲ့ပေ။ မိသားစုဘက်မှလည်း အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ကျန်းမာရေးမကောင်းဖြစ်လာသောကြောင့် အိမ်သို့ ငွေပိုမိုပို့ပေးရန် လိုအပ်လာခဲ့သည်။ မောင်ဇင်သည် မိမိရရှိသည့် ဝင်ငွေထဲမှ အများစုကို အိမ်သို့ ပို့ပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင်အတွက်တော့ လိုအပ်သလောက်သာ သုံးစွဲခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် အလုပ်ခွင်အခြေအနေများလည်း ပိုမိုခက်ခဲလာခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီ၏ အခြေအနေပြောင်းလဲမှုကြောင့် ဝန်ထမ်းအချို့ကို လျှော့ချရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုစာရင်းထဲတွင် မောင်ဇင်လည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။

အလုပ်ဆုံးရှုံးသည့်နေ့တွင် မောင်ဇင်သည် အလုပ်ခွင်အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ လက်ထဲတွင် အလုပ်မှ ထွက်ခွာခွင့်စာတစ်စောင်သာ ရှိပြီး စိတ်ထဲတွင်တော့ မေးခွန်းများစွာ ပြည့်နေခဲ့သည်။

“ငါ ဒီလောက်ကြိုးစားခဲ့တာတောင် ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ”

ထိုမေးခွန်းသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်လာခဲ့သည်။

အလုပ်မရှိတော့သည့်နေ့များသည် မောင်ဇင်အတွက် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။ နံနက်တိုင်း အလုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်နေကျအလေ့အထသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ အခန်းငယ်လေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း အနာဂတ်အကြောင်း စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။

သူသည် အလုပ်အသစ်များ ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ အင်တာဗျူးများစွာ သွားခဲ့သော်လည်း အချို့နေရာများတွင် အတွေ့အကြုံမလုံလောက်ဟု ဆိုကြပြီး အချို့နေရာများတွင် အခြားသူများကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်များတွင် မောင်ဇင်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို အလွန်ခံစားခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မိမိရွေးချယ်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းကိုပင် သံသယဝင်မိသည်။

“ငါ့အိပ်မက်တွေက တကယ်ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား”

ဟူသော အတွေးများသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအမှောင်ဆုံးအချိန်များတွင် သူ့အနားတွင် ရှိနေသူများလည်း ရှိခဲ့သည်။ သူ၏မိတ်ဆွေ ကိုသက်ပိုင်သည် သူ့ကို အမြဲအားပေးခဲ့သည်။

“လဲကျတာက ရှုံးနိမ့်တာ မဟုတ်ဘူး။ ပြန်မထနိုင်တော့မှသာ တကယ်ရှုံးတာ”

ဟု ကိုသက်ပိုင်က ပြောခဲ့သည်။

ထိုစကားများသည် မောင်ဇင်၏စိတ်ထဲတွင် အားအင်တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိဘဝကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သည်။ ယခုကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများသည် သူ့ဘဝ၏အဆုံးမဟုတ်ဘဲ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်နေသည့် အချိန်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာခဲ့သည်။

မောင်ဇင်သည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အလုပ်မရှိသည့်အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတော့ဘဲ အသစ်သော အရည်အချင်းများကို သင်ယူခဲ့သည်။ စာအုပ်များဖတ်ခဲ့သည်။ သင်တန်းများတက်ခဲ့သည်။ မိမိ၏အားနည်းချက်များကို ပြင်ဆင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ယခင်က သူသည် အခွင့်အရေးများကိုသာ စောင့်မျှော်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အခွင့်အရေးများကို မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးရမည်ကို နားလည်လာခဲ့သည်။ ကျရှုံးမှုများသည် သူ့ကို ဖျက်ဆီးရန် မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုခိုင်မာလာစေရန် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလာခဲ့သည်။

လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မောင်ဇင်သည် အလုပ်အခွင့်အရေးအသစ်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ယခင်အလုပ်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အောင်မြင်မှုကို အလွယ်တကူ ရရှိလာမည်ဟု မထင်တော့ပေ။ အောင်မြင်မှု၏နောက်ကွယ်တွင် ကြိုးစားမှု၊ သည်းခံမှုနှင့် သင်ယူမှုများ လိုအပ်ကြောင်း သူသိရှိထားခဲ့သည်။

အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်သောအခါ မောင်ဇင်သည် အလုပ်ဆုံးရှုံးခဲ့သောနေ့ကို မမုန်းတော့ပေ။ ထိုနေ့သည် သူ့ဘဝတွင် အရေးကြီးဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့သောနေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူနားလည်လာခဲ့သည်မှာ—

လူတစ်ယောက်၏တန်ဖိုးကို သူ၏အောင်မြင်မှုများဖြင့်သာ မတိုင်းတာနိုင်ပေ။ လဲကျပြီးနောက် ပြန်လည်ထနိုင်သည့် စွမ်းအား၊ အခက်အခဲများကြားမှ မျှော်လင့်ချက်ကို ဆက်လက်ကိုင်တွယ်ထားနိုင်သည့် စိတ်ဓာတ်တို့က ပိုမိုအရေးကြီးသည်။

မြို့ကြီး၏လမ်းမများပေါ်တွင် မောင်ဇင်သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ယခင်က သူသည် အိပ်မက်ကို ရှာဖွေနေသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အိပ်မက်ကို တည်ဆောက်နေသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် မိုးရွာသည့်နေ့များ ရှိသကဲ့သို့ နေရောင်ပြန်ထွက်လာသည့်နေ့များလည်း ရှိသည်။ ဘဝတွင် လဲကျခြင်းများ ရှိနိုင်သော်လည်း ပြန်ထနိုင်သူများအတွက် အနာဂတ်သည် အမြဲတမ်း အသစ်တစ်ဖန် စတင်နိုင်သော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။