# လမ်းမပေါ်က အိပ်မက်များ

## အခန်း (၂) — မသိသောလမ်းများ

မြို့ကြီး၏ အလင်းရောင်များသည် အဝေးမှကြည့်လျှင် လှပတောက်ပနေသော်လည်း ထိုအလင်းရောင်များ၏နောက်ကွယ်တွင် လူများစွာ၏ မမြင်ရသော ရုန်းကန်မှုများ ရှိနေကြသည်။ မောင်ဇင်အတွက်တော့ မြို့ကြီးသည် အခွင့်အရေးများ ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခုဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့၏လမ်းမများပေါ်သို့ ခြေလှမ်းချပြီးနောက်တွင် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မလွယ်ကူကြောင်း တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။

မြို့ထဲရောက်လာသည့် ပထမဆုံးနေ့တွင် မောင်ဇင်သည် လူများပြည့်နှက်နေသော လမ်းမကြီးများကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩနေခဲ့သည်။ ကားသံများ၊ လူသွားလူလာများ၊ အဆောက်အအုံကြီးများနှင့် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားနေသော လူနေမှုပုံစံတို့သည် သူ့အတွက် အသစ်အဆန်းများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ့မြို့ငယ်လေးတွင် လူတိုင်းတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိကျွမ်းကြသော်လည်း ဒီမြို့ကြီးတွင်တော့ လူများစွာကြားထဲ၌ပင် မိမိတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။

သူနေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော အခန်းငယ်လေးသည် အဆောက်အအုံဟောင်းတစ်ခု၏ အပေါ်ထပ်တွင် ရှိသည်။ အခန်းထဲတွင် အိပ်ရာတစ်ခု၊ စားပွဲငယ်တစ်ခုနှင့် အဝတ်အစားအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အိမ်ဟောင်း၏ နံရံများသည် အက်ကွဲနေပြီး ညအချိန်ရောက်လျှင် အပြင်ဘက်မှ ကားသံများနှင့် လူသံများကို ကြားနေရသည်။ သို့သော် မောင်ဇင်အတွက် ထိုအခန်းငယ်လေးသည် သူ၏အိပ်မက်များ စတင်ရာနေရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် သူသည် အလုပ်ရှာဖွေရန် စတင်ထွက်ခဲ့သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် အလုပ်လျှောက်လွှာအနည်းငယ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော နှလုံးသားတစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။ လမ်းမတစ်လျှောက်ရှိ ဆိုင်များ၊ ကုမ္ပဏီများနှင့် အလုပ်ခေါ်စာများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ နေရာတစ်ခုမှ တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားရင်း ခြေထောက်များ ပင်ပန်းလာသော်လည်း သူသည် လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။

ပထမဆုံးအလုပ်အင်တာဗျူးသို့ သွားသည့်နေ့တွင် သူသည် အကောင်းဆုံးအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ အောင်မြင်လိုသော ဆန္ဒများလည်း ပြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် အတွေ့အကြုံနည်းပါးမှုကြောင့် အလုပ်မရခဲ့ပေ။ ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အိမ်ပြန်လမ်းတွင် သူ့ကိုယ်သူ ပြောခဲ့သည်။

“တစ်ခါမအောင်မြင်တာနဲ့ အိပ်မက်ကို မစွန့်လွှတ်ရဘူး။ ကြိုးစားနေသရွေ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ ရှိနေမှာပဲ”

ထိုစကားသည် သူ့ကို ပြန်လည်အားပေးခဲ့သည်။

ရက်များကြာလာသည်နှင့်အမျှ မောင်ဇင်သည် အလုပ်ရှာဖွေရာတွင် အခက်အခဲများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အလုပ်ရမည်ဟု မျှော်လင့်ပြီး သွားခဲ့သော်လည်း အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ထက်ပိုမိုအတွေ့အကြုံရှိသူများကို ရွေးချယ်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်များတွင် သူသည် မိမိ၏စွမ်းရည်ကို သံသယဝင်မိခဲ့သည်။

သို့သော် မြို့ကြီး၏လမ်းမများသည် သူ့ကို သင်ခန်းစာများ ပေးနေခဲ့သည်။ အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ချက်ချင်းရရှိလာသော အရာမဟုတ်ကြောင်း၊ အိပ်မက်တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် စိတ်ရှည်ခြင်းနှင့် ကြိုးစားခြင်း လိုအပ်ကြောင်း သူနားလည်လာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် အလုပ်ရှာရင်း မောင်ဇင်သည် ကိုသက်ပိုင်ဆိုသော လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကိုသက်ပိုင်သည်လည်း မောင်ဇင်ကဲ့သို့ပင် မြို့ကြီးသို့ ရောက်လာပြီး မိမိဘဝကို တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားနေသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အတွေ့အကြုံများကို မျှဝေရင်း ရင်းနှီးလာခဲ့ကြသည်။

“ဒီမြို့မှာ လူတိုင်းက တစ်ခုခုကို လိုချင်ပြီး လာကြတာပဲ။ တချို့က ပိုက်ဆံရှာဖို့၊ တချို့က အိပ်မက်တွေ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့။ ဒါပေမဲ့ လမ်းခရီးကတော့ လူတိုင်းအတွက် ခက်ခဲတယ်” ဟု ကိုသက်ပိုင်က ပြောခဲ့သည်။

ထိုစကားများသည် မောင်ဇင်၏စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိတစ်ယောက်တည်းသာ ရုန်းကန်နေရခြင်း မဟုတ်ကြောင်း နားလည်လာခဲ့သည်။

ကိုသက်ပိုင်၏ အကူအညီဖြင့် မောင်ဇင်သည် အလုပ်အခွင့်အရေးအသစ်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ အလုပ်သည် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ နေ့စဉ် အလုပ်ချိန်ရှည်များ၊ တာဝန်များနှင့် ဖိအားများကို ရင်ဆိုင်ရသည်။ သို့သော် သူသည် အရာအားလုံးကို သင်ယူရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် ယူဆခဲ့သည်။

ညအချိန်များတွင် အလုပ်ပြီး၍ အခန်းငယ်လေးသို့ ပြန်လာသောအခါ တစ်ခါတစ်ရံ အထီးကျန်မှုကို ခံစားရသည်။ မိသားစု၏အသံများ၊ အိမ်ဟောင်းလေး၏ အမှတ်တရများနှင့် မိခင်ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သော အစားအစာများကို သတိရမိသည်။ ဖုန်းကို ကိုင်ကာ မိသားစုနှင့် စကားပြောသည့်အခါ သူ၏အသံထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အိမ်ကို လွမ်းနေခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် မိုးရွာနေသော လမ်းမပေါ်တွင် မောင်ဇင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေခဲ့သည်။ လမ်းမီးများ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ရေစက်များ ကျဆင်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် မိမိဘဝအကြောင်း စဉ်းစားခဲ့သည်။

“ဒီလမ်းတွေက ဘယ်လောက်ရှည်ပါစေ၊ တစ်နေ့တော့ ငါရောက်ချင်တဲ့နေရာကို ရောက်ရမယ်”

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုယုံကြည်ချက် တစ်ခုသာ ကျန်ခဲ့သည်။

မြို့ကြီး၏ မသိသောလမ်းများသည် သူ့အတွက် စမ်းသပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထိုလမ်းများပင် သူ့အား ပိုမိုခိုင်မာသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ အခက်အခဲများ၊ အထီးကျန်မှုများနှင့် ကျရှုံးမှုများကြားမှ သူသည် မိမိ၏အိပ်မက်ကို ဆက်လက်ကိုင်တွယ်ထားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသော လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်တစ်ခုစီ ရှိကြပြီး ထိုအိပ်မက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် မည်မျှခက်ခဲသော လမ်းများကိုပင် ဖြတ်သန်းရမည်ဆိုသည်ကို မောင်ဇင် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။