ရွှေလီမှာ နေ့တိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ…မနက် ၅ နာရီ ခွေးဟောင်သံနဲ့ နိုးလာတိုင်း ပထမဆုံး လုပ်တာက ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး Didi အက်ပ်ဖွင့်လိုက်တာ။ တရုတ်မှာ ဘတ်စ်ကားစောင့်ရင် တစ်နာရီခွဲလောက် ကြာနိုင်ပေမယ့် Didi ကားခေါ်ရင် ၂၅ မိနစ်အတွင်း ရောက်လာတယ်။ ကုန်ကျစရိတ်ကလည်း ယွမ် ၁၅-၁၈ ပဲ ရှိတယ်။ WeChat Pay နဲ့ တစ်ခါတည်း ပ ေးလိုက်ရင် ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒီလို အဆင်ပြေလွယ်ကူမှုကို မြန်မာပြည်မှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ဆိုက်ရောက်ရင် တရုတ်လုပ်ဖော်လုပ်ဖက်တွေက “ဟဲ့ မောရှိ (မြန်မာ)” လို့ လက်ဟန်နဲ့ နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ သူတို့ အသံထွက်က ရယ်စရာကောင်းပေမယ့် နှလုံးသားက နွေးထွေးတယ်။ မနက်စာ အတူစားကြတယ်။ သူတို့က ပန်းမုန့်နဲ့ ဒိုးရှောက်ရည် ယူလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်အိတ်လေး ယူလာတယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့က ဆန်ပြုတ်ကို စားကြည့်ပြီး “ဟန်းဟန်း (အရမ်းစပ်တယ်)” လို့ မျက်ရည်ကျတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့ ဒိုးရှောက်ရည်ကို သောက်ကြည့်ရင်လည်း ပူလိုက်တာ လျှာမီးလောင်သလို ဖြစ်ပေမယ့် ရယ်ရယ်မောမော နဲ့ အဆင်ပြေသွားတယ်။နေ့လယ်စာ အချိန်ဆို ဆိုက်အနီး ဟယ် လိုကိတ် (Halal) ဈေးလေးကို အတူသွားကြတယ်။ ရွှေလီမှာ မွတ်စ်လင်တွေ အများကြီး ရှိတော့ ဟယ်လိုကိတ် စားသောက်ဆိုင်တွေ လွယ်လွယ်ရှာတွေ့တယ်။ ယွမ် ၁၅ နဲ့ ဝက်သားမပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြီး တစ်ခွက်၊ အမဲသားကင် ငါးချောင်း စားလို့ ရတယ်။ ပိုက်ဆံပေးတဲ့အခါ QR Code ကို ဖုန်းနဲ့ စကင်ဖတ်ရုံပဲ။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ယွမ်ဘယ်လောက်ကျန်မှန်း တွက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ မြန်မာပြည်မှာဆို ငါးထောင်ချပ်တွေ တစ်လရွက် နှစ်လရွက် ထည့်ထားရတယ်။ညနေ ၆ နာရီ အလုပ်ပြီးရင် အိမ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်နေတဲ့ တိုက်ခန်းက မြို့လယ်နားမှာ။ တစ်လ ယွမ် ၁,၂၀၀ နဲ့ ငှားထားပြီး လျှပ်စစ်၊ ရေ စရိတ်နဲ့ တစ်လ ယွမ် ၁,၅၀၀ လောက်ပဲ ကုန်တယ်။ လစာ ယွမ် ၆,၅၀၀ ကနေ ၇,၅၀၀ အထိ ရတယ်။ စားစရိတ်နဲ့ အိမ်ငှားခ နုတ်ပြီး မြန်မာပြည်က မိသားစုဆီ ယွမ် ၄,၀၀၀ (ကျပ် ခြောက်သိန်းခွဲလောက်) ပုံမှန် ပို့နိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ဒီလောက ် ဝင်ငွေ ရဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။တစ်ခါတလေ တရုတ်လုပ်ဖော်တွေက “မြန်မာပြည်က ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေ ပြတယ်။ ရွှေ့ဒဂုံ၊ အင်းလျားကန် ပုံတွေ ကြည့်ပြီး သူတို့ မျက်လုံး လက်နေတာ မြင်ရတယ်။ “တစ်ရက်ကျရင် ငါတို့လည်း သွားကြည့်ချင်တယ်” လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြုံးပြီး “လာခဲ့၊ ငါ ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မြန်မာပြည်ရဲ့ အခြေအနေကို တွေးမိတိုင်း နည်းနည်း ငိုချင်သွားတယ်။ဒါပေမဲ့ ရွှေလီမှာ နေရတာ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်ကို ကျေနပ်စရာ ဖြစ်နေတယ်။ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ဖော်ရွေမှု၊ မြို့ရဲ့ အဆင်ပြေမှု၊ ငွေကြေး လုံခြုံမှု၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လွယ်ကူမှု… ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားတက်စေတယ်။ ဒီမှာ ငွေရှာရင်း မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။ တစ်ချိန်ကျရင် မြန်မာပြည်ကို ပြန်ပြီး ဒီမှာ သင်ယူခဲ့တဲ့ စည်းကမ်း၊ နည်းပညာ နဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို သွားမျှဝေချင်တယ်။တစ်ရက်ကျရင် မြန်မာပြည်မှာလည်း ဖုန်းတစ ်လုံးတည်းနဲ့ ဘာမှ မပူရတော့ဘူး။ ကားခေါ်လို့ရတယ်၊ ဈေးဝယ်လို့ရတယ်၊ ပိုက်ဆံပို့လို့ရတယ်။ လူတွေလည်း ဒီလောက် ဖော်ရွေကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ရင်လည်း လုံခြုံပြီး တန်ဖိုးထားခံရတယ်။ ဒီလို နေ့ရက်တွေ ရောက်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ဒီမှာ နေ့တိုင်း အားတက်သရော အလုပ်လုပ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။မြန်မာပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဒီလို မြင်နေရလို့… တကယ်ကို ကျေနပ်ပါတယ်။
ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။မြန်မာပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဒီလို မြင်နေရလို့… တကယ်ကို ကျေနပ်ပါတယ်။
ကြိုက်တယ်။
မှတ်ချက်
မျှဝေပါ။
