ရွှေလီမှာ ကျွန်တော် နေထိုင်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ကျော်ပြီ မြန်မာနယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်လာတဲ့ ပထမဆုံးရက်ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော်ဟာ မန္တလေးဘက်က စက်ရုံ ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်း အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပဲ။ ပိုတည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်အကိုင်နဲ့ မိသားစုအတွက် ပိုပြီး ပို့ငွေ ရဖို့ ရွှေလီကို ရောက်လာခဲ့တာ။ နယ်စပ်မြို့လေးဖြစ်ပေမယ့် ရွှေလီဟာ အရမ်းထပ်ပြီး လှုပ်ရှားနေတယ်။ မနက် ခြောက်နာရီလောက်ဆို လမ်းပေါ်မှာ ဆိုင်ဖွင့်သူတွေ၊ အလုပ်သွားသူတွေ၊ အစားအသောက် ပို့သူတွေ စည်ကားနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံအလုပ်သမားတွေက လမ်းဘေး ဆိုင်မှာ မီးရှင်း (米线) ဒါမှမဟုတ် ပေါင်ဇူး (包子) ဝယ်စားပြီး အလုပ်ခွင်ကို အပြေးသွားကြတယ်။ ဒီမှာ အရမ်းအံ့ဩမိတာက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စနစ်ပဲ။ မြို့ထဲက ဘတ်စ်ကားတွေ သန့်ရှင်းပြီး အချိန်မှန်တယ်။ တက္ကစီ ခေါ်ချင်ရင်လည်း ဖုန်း App နဲ့ ခေါ်လို့ရတယ်။ အလုပ်ပြီး အိမ်ပြန်ချိန်မှာ QR စကင်န်လုပ်ပြီး မျှဝေ လျှပ်စစ်ဆိုင်ကယ် ငှားစီးရတာ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။ တရုတ်နိုင်ငံမှာ မိုဘိုင်း ငွေပေးချေမှုစနစ်က နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ အရေးကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေပြီ။ WeChat Pay နဲ့ Alipay ကို ကျွန်တော်တို့လည်း အသုံးပြုတတ်လာကြပြီ။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဝယ်တာကစ ဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်း ဝယ်တာအထိ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အကုန်ပြီးနိုင်တယ်။ ငွေသား မကိုင်ရတော့ ပိုလုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ စက်ရုံမှာ မြန်မာလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေလည်း ရှိတယ်၊ တရုတ်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေလည်း ရှိတယ်။ ဘာသာစကား အခက်အခဲ ရှိပေမယ့် အလုပ်လုပ်ရင်း တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာကြတယ်။ အခုဆို တရုတ်သူငယ်ချင်းတချို့က “မင်္ဂလာပါ” လို့ ပြောတတ်လာပြီ။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ရိုးရှင်းတဲ့ တရုတ်စကား နည်းနည်းနဲ့ ပြန်ပြောကြတယ်။ ရွှေလီမှာ နေထိုင်တဲ့ မြန်မာတွေ အများစုက အလုပ်ကြိုးစားကြတယ်။ စားသောက်ဆိုင်မှာ လုပ်တာ၊ ဈေးရောင်းတာ၊ ကုန်တင်ကား မောင်းတာ စသဖြင့်။ အားလပ်ရက်ဆို မြန်မာဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ စုပြီး အချင်းချင်း တွေ့ဆုံကြတယ်။ အိမ်လွမ်းစိတ်ကို အဲ့ဒီလို ဖြေဖျောက်ကြတာ များတယ်။ တရုတ်လူမျိုးတွေ ကျွန်တော်တို့ကို ဖော်ရွေကြတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အလုပ်ခွင်မှာ လက်ဖက်ရည်တိုက်တာ၊ အစားအသောက် မျှဝေတာ၊ နေမကောင်းရင် စိုးရိမ်မေးမြန်းတာတွေ မကြာခဏ ကြုံရတယ်။ နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ မလွယ်ကူပါဘူး။ မိသားစုနဲ့ ဝေးရတာ၊ ဘာသာစကား အခက်အခဲ၊ အလုပ်ပင်ပန်းတာတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ နည်းပညာ၊ စည်းကမ်း၊ မြို့ပြစီမံခန့်ခွဲမှုတွေက လူနေမှုဘဝကို ဘယ်လောက် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်မြင်လာခဲ့တယ်။ တစ်နေ့နေ့ မြန်မာနိုင်ငံ ငြိမ်းချမ်းပြီး လူငယ်တွေ နိုင်ငံခြား ထွက်ပြီး အလုပ်ရှာစရာ မလိုတော့တဲ့ နေ့ကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေတယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံထဲမှာပဲ ကောင်းကောင်း ဘဝတည်ဆောက်နိုင်တဲ့ နေ့ရောက်လာစေချင်တယ်။ ရွှေလီမှာ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့ရတဲ့ ကြိုးစားမှု၊ နည်းပညာ အသုံးချမှု၊ စည်းကမ်းနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုတွေ တစ်နေ့ မြန်မာနိုင်ငံအတွက်လည်း အကျိုးရှိလာမယ်လို့ ယုံကြည်နေမိတယ်။ #ရွှေလီဘဝ #တရုတ်နိုင်ငံမှ မြန်မာ #နိုင်ငံခြားအလုပ် #ရွှေလီမြို့