ရွှေလီမှာ နေ့တိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ
မနက် ၅ နာရီ ခွေးနှောင့်နှောင့်နဲ့ နိုးလာတိုင်း ပထမဆုံး လုပ်တာက ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး Didi အက်ပလီကေးရှင်းဖွင့်တာ။ တရုတ်မှာ ဘတ်စ်ကားနဲ့ ဆိုရင် တစ်နာရီခွဲလောက် ကြာတယ်။ ဒါပေမဲ့ Didi ကားခေါ်ရင် ၂၅ မိနစ်အတွင်း ရောက်တယ်။ ယွမ် ၁၅-၁၈ လောက်ပဲ ကုန်တယ်။ WeChat Pay နဲ့ တစ်ခါထဲ ပေးလိုက်ရင် ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်စရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ ဒီလို အဆင်ပြေတာကို မြန်မာပြည်မှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။
ဆိုက်ရောက်တာနဲ့ တရုတ်လုပ်ဖေါ်လုပ်ဖက်တွေက “ဟဲ့ မောရှိ (မြန်မာ ဆိုလိုတာ)” ဆိုပြီး လက်ဟန်နဲ့ နှုတ်ဆက်တယ်။ သူတို့အသံထွက်က ရယ်စရာကောင်းပေမယ့် နှလုံးသားက နွေးတယ်။ မနက်စာ အတူတူစားကြတယ်။ သူတို့က ပန်းမုန့်၊ ဒိုးရှောက်ရည် ယူလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်အိတ်လေး ယူလာတယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့ မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်ကို စားကြည့်ပြီး “ဟန်းဟန်း (အရမ်းစပ်တယ်)” ဆိုပြီး မျက်ရည်ကျတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ဒိုးရှောက်ရည်ကို သောက်ကြည့်တော့ ပူလိုက်တာ လျှာတောင် မီးလောင်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရယ်ပြီး အဆင်ပြေသွားတယ်။
နေ့လယ်စာ အချိန်ဆို ဆိုက်အနီးက ဟယ်လိုကိတ် (Halal) ဈေးလေးကို အတူသွားတယ်။ ရွှေလီမှာ မွတ်စလင်တွေ အများကြီးရှိတော့ ဟယ်လိုက်စားသောက်ဆိုင်က အလွယ်တကူ ရှာတွေ့တယ်။ ယွမ် ၁၅ နဲ့ ဝက်သားမပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြီးတစ်ခွက်၊ အမဲသားကင်တံစဉ်း ငါးချောင်းလောက် စားလို့ရတယ်။ ပိုက်ဆံပေးတဲ့အခါ QR Code ကို ဖုန်းနဲ့ စကင်ဖတ်ရုံပဲ။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ယွမ်တွေ ဘယ်လောက်ကျန်မှန်း တွက်စရာမလို။ မြန်မာပြည်မှာ ဆို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ငါးထောင်ချပ်တွေ တစ်လရွက်နှစ်လရွက် ထည့်ထားရတယ်။ ဒီမှာ ဖုန်းတစ်လုံးတည်းနဲ့ ဘာမှ မပူတော့ဘူး။
ညနေ ၆ နာရီ အလုပ်ပြီးရင် အိမ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်နေတဲ့ တိုက်ခန်းက မြို့လယ်ခေါင်နားမှာ။ တစ်လ ယွမ် ၁,၂၀၀ နဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ငှားထားတယ်။ လျှပ်စစ်မီးခ၊ ရေခွဲပြီး တစ်လ ယွမ် ၁,၅၀၀ လောက်ပဲ ကျသင့်တယ်။ အလုပ်က တစ်လ ယွမ် ၆,၅၀၀–၇,၅၀၀ လောက် ရတယ်။ စားစရိတ်၊ အိမ်ငှားခ နုတ်ပြီး မြန်မာပြည်က မိသားစုဆီ ယွမ် ၄,၀၀၀ (ကျပ်ငွေ ခြောက်သိန်းခွဲလောက်) ပုံမှန်ပို့နိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ဆိုရင် ဒီလောက်ဝင်ငွေ ဘယ်လိုမှ မရဘူး။
တစ်ခါတလေ တရုတ်လုပ်ဖေါ်တွေက “မြန်မာပြည် ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေ ပြတယ်။ ရွှေ့ဒဂုံ၊ အင်းလျားကန်ဓာတ်ပုံတွေ ကြည့်ပြီး သူတို့ မျက်လုံးတွေ လက်နေတာ မြင်ရတယ်။ “တစ်ရက်ကျရင် ငါတို့လည်း သွားကြည့်ချင်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြုံးပြီး “လာခဲ့၊ ငါ ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မြန်မာပြည်က အခြေအနေ တွေးမိတော့ နည်းနည်း ငိုချင်သွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွှေလီမှာ နေရတာ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပါ။ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ဖော်ရွေမှု၊ မြို့ရဲ့ အဆင်ပြေမှု၊ ငွေကြေးလုံခြုံမှု၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လွယ်ကူမှု… ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားတွေ့စေတယ်။ ဒီမှာ ငွေရှာရင်း မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။ တစ်ချိန်ကျရင် မြန်မာပြည်ကို ပြန်ပြီး ဒီမှာ သင်ယူခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ စည်းကမ်းရှိမှု၊ နည်းပညာအသုံးချမှုတွေကို သွားမျှဝေချင်တယ်။
တစ်ရက်ကျရင် မြန်မာပြည်မှာလည်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ဘာမှ မပူရဘူး။ ကားခေါ်လို့ရတယ်၊ ဈေးဝယ်လို့ရတယ်၊ ပိုက်ဆံပို့လို့ရတယ်။ လူတွေလည်း ဒီလောက် ဖော်ရွေကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ရင်လည်း ဒီလောက် လုံခြုံတယ်၊ တန်ဖိုးထားခံရတယ်။ ဒီလို နေ့ရက်တွေ ရောက်လာမယ်လို့ ယုံတယ်။
အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ဒီမှာ နေ့တိုင်း အားတက်သရော အလုပ်လုပ်နေတာ။
ရွှေလီရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပါပဲ။
မြန်မာပြည်အနာဂတ်ကို ဒီလို မြင်နေရလို့… တကယ်ကို ကျေနပ်ပါတယ်။
