ရွှေလီမှာ နေထိုင်တဲ့ ဒီနေ့တွေမှာ အများကြီး သိပြီး၊ နိုင်ငံတိုးတက်မှုကိုလည်း နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ မြင်ရတယ်လို့ ခံစားရတယ်။

မနက်တိုင်း အရမ်းနံနက် ၆ နာရီမှာ ဖုန်းနဲ့ လှောင်စေတဲ့ အချိန်မှာ နိုးထတယ်။ နိုးတဲ့အချိန်မှာ ဖုန်းနဲ့ ရာသီဥတု၊ သတင်းတွေ စစ်တာက ကျွန်တော်ရဲ့ အဓိက အပြုသဘော ဖြစ်လာတယ်။ ဒီနေရာမှာ အင်တာနက်၊ လျှပ်စစ် စနစ် တောက်ပပြီး မရပ်တန့်ဘူး။ ညမှာ ဖုန်းအားသွင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် နေ့အချိန်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ မစိုးရိမ်ရဘူး။

အိမ်ပြန်ပြီး မြန်မာပြည်ကိုစဉ်းစားရင် အရမ်းမိုက်တဲ့အရာတစ်ခုကို သတိရတယ်။ ရှေ့တုန်းက မိုးရွာသလို လျှပ်စစ်မရတဲ့အချိန်တွေ၊ ညမှာ လေမောင်းရတာ နည်းနည်းခက်ခဲရတယ်။ အိမ်မှာ မီးလင်းစွမ်းအင်၊ ဗက်တာ၊ အခြား အစားထိုး လျှပ်စစ်ကိရိယာတွေ ပြင်ဆင်ထားရတယ်။ အဲဒါကို သင့်လျော်သလို သုံးရင်း နေခဲ့ရပေမယ့် ဘဝထိန်းသိမ်းဖို့ အားထုတ်ရတယ်။

တရုတ်က အလုပ်ဖော်တွေက “မြန်မာမှာ ဘာအရေးကြီးဆုံးလဲ” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်က “လျှပ်စစ်အရင်းအမြစ်” လို့ ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။ သူတို့က ခေါင်းထဲထားပြီး “တကယ်လိုက်နာနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေရှိတယ်” လို့ ပြောခဲ့တယ်။

တရုတ်နိုင်ငံက သမိုင်းကြာအောင် တောင်ပိုင်းကျေးလက်ဒေသတွေကလည်း လျှပ်စစ်မရှိတာကြုံဖူးပါတယ်။ သို့သော် အင်အားလိုင်း၊ ရေစွမ်းအင်၊ နေရောင်စွမ်းအင် စနစ်တွေ တိုးတက်လာပြီး အခုချိန်မှာ ကျေးလက်ကျေးရွာတွေမှာ တိုင်ပင်စွမ်းအင်ရရှိနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် အင်တာနက်၊ စီးပွားရေးနဲ့ စက်မှုလည်း တိုးတက်လာပါတယ်။

ဒီလိုနားလည်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် ထင်ရတာက မြန်မာနိုင်ငံမှာပါ အလားတူအခြေအနေကို ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ ဖြစ်လာတယ်။

ဘဝအတွက်ပဲမက၊ ပညာရေးလည်း အရေးကြီးပါတယ်။

ကျွန်တော်ရဲ့ မောင်နာက အခု မြန်မာမှာ အထက်တန်းကျောင်းတက်နေပါတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုတဲ့အချိန်မှာ စာအုပ်နောက်ဆုံးရောက်မှုမရှိခြင်း၊ စမ်းသပ်ကိရိယာနည်းခြင်း စတာတွေကို တိုင်တယ်။ တချို့ ကျေးရွာကျောင်းမှာ အင်တာနက်မရှိသေးဘူး။

တရုတ်မှာ ကျွန်တော်တွေ့ရတာက ကျောင်းသားတွေ အွန်လိုင်းက သင်ခန်းစာတွေကို တိုက်ရိုက် လေ့လာနိုင်တယ်။ ကျေးလက်ဒေသကလည်း တူညီတဲ့ အရည်အသွေးရှိတဲ့ ဆရာတွေနဲ့ သင်ယူနိုင်ပါတယ်။

တစ်နေ့ အလုပ်ပြီး လက်ကမ်းနဲ့ သမီးကို ကျောင်းထဲက ထုတ်နေပုံကို မြင်ရတဲ့အချိန်မှာ၊ ကျောင်းအနားမှာ လူတွေ များနေပေမယ့် စည်းမျဉ်းအတိအကျရှိပြီး ကျောင်းသားတွေ ဘဝကို ဝမ်းမြောက်စွာ သင်ယူနေတာတွေ မြင်ရတယ်။

ဒီအချိန်မှာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ပညာရေးနဲ့ စက်မှုနည်းပညာပိုင်းက တိုးတက်လာရင် ဘယ်လိုကောင်းမလဲဆိုတာ အလင်းပေါ်လာတယ်။

အပတ်ဆုံးနေ့မှာ ကျွန်တော် လယ်ဈေးကို သွားရတာကို နှစ်သက်တယ်။

ဈေးထဲမှာ အသီးအနှံ အမျိုးမျိုးတွေ မြင်ရတယ်။ ရောင်းသူတွေနဲ့ စကားပြောပြီးသင့်ရင်၊ သူတို့က အခုဆို လယ်ယာတွင် စမတ်စိုက်ပျိုးစနစ်၊ ဒရုန်းတွေသုံးပြီး ပိုးမွှားဆေးထိုးနည်းတွေ အသုံးပြုပြီး ထုတ်လုပ်မှု တိုးတက်လာတယ်လို့ ပြောတယ်။

ကျွန်တော်ရဲ့ မိသားစုအိမ်မှာလည်း သဘာဝရပ်ဝန်းက အခြေအနေကောင်းတဲ့ မြေယာတွေ ရှိပေမယ့် နည်းပညာမရှိလို့ အလုပ်ခက်ခဲတယ်။ အကယ်၍ လယ်ယာနည်းပညာတွေ တိုးတက်လာရင် လယ်သမားဝင်ငွေ တိုးတက်မှာ အလွယ်တကူမြင်နိုင်ပါတယ်။

တရုတ်မှာ လယ်ယာ၊ စီးပွားရေး၊ လူနေမှုဘဝ တိုးတက်မှုတွေကို မြင်ရတာက ကျွန်တော်ကို အားပေးပါတယ်။

ညနေပိုင်းမှာ အိမ်ကို ပြန်ပြီး ပြည်သူ့လမ်းကြီးကို ကြည့်ရင်း မြို့ရဲ့ အလင်းတွေကို မြင်ရတယ်။

လမ်းတွေ သန့်ရှင်းပြီး၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ် စည်းမျဉ်းရှိပြီး၊ အလွယ်တကူ ငွေပေးချေမှုနဲ့ စီးပွားရေး လှုပ်ရှားမှုတွေကို မြင်ရတယ်။

တစ်ခါတလေ ထင်ရတာက နိုင်ငံတိုးတက်မှုဆိုတာ တစ်နေ့ထဲ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် လူတိုင်း အားထုတ်မှုနဲ့ အလေးထားမှုနဲ့ တိုးတက်လာနိုင်တယ်။

တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ဦးဆောင်မှုက ကျွန်တော်ကို ပြသထားတာက ဒီလိုပါ။ အခြေခံအဆောက်အဦး၊ ပညာရေး၊ နည်းပညာ၊ လူနေမှုဘဝ တိုးတက်ရေးကို စတင်အရေးကြီးစွာ ဆောင်ရွက်ရင် နိုင်ငံတိုးတက်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်၊ မြန်မာနိုင်ငံလည်း မကြာခင်အနာဂတ်မှာ လျှပ်စစ်အရင်းအမြစ် တောက်ပလာပြီး၊ ကလေးတွေ ပညာရေးကောင်းမွန်လာပြီး၊ လယ်သမားတွေ နည်းပညာအသုံးချနိုင်ပြီး၊ လူငယ်တွေ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းပိုများလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေ့တွေကို မြင်ပြီး နေ့တိုင်း အလုပ်အားထုတ်ရင်း၊ ကျွန်တော်လည်း ရှေ့အနာဂတ်အတွက် အားထုတ်နေတာပါ။

ဒီလိုမျိုး မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ကို မြင်ရတဲ့ အချိန်မှာ… တကယ်ပဲ ဝမ်းသာစရာပါ။