ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားတို့ နေ့တိုင်း ဘေးကနေ ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားတတ်တဲ့ "ရှမ်းနံနံပင်" ပါ။ ခြံထဲမှာ၊ မီးဖိုချောင်နဲ့ ကပ်လျက်မှာ စိုက်ထားပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့ တစ်ခါမှ ခူးဆွတ်မစားခဲ့ဘူးလေ။
​ခင်ဗျားက ဒီလိုပါပဲ... ပင်ပန်းရင်လည်း အတင်းဇွတ်လုပ်တယ်၊ နေမကောင်းရင်လည်း အောင့်အည်းသည်းခံတယ်၊ လည်ချောင်းနာရင်လည်း ပစ်ထားတယ်၊ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်​ ဆိုးနေတာတောင် မပျောက်မချင်း ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး ဇွတ်မှိတ်ပြီး နေတတ်ကြတာ။ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို မခံနိုင်တော့တဲ့ တစ်နေ့ကျမှ "ဒီတလော ဘာလို့ ကျန်းမာရေး မကောင်းပါလိမ့်" ဆိုပြီး ညည်းတတ်ကြတယ်။
​တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ ရှေးလူကြီးတွေရဲ့ အားကိုးရာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနံ့က နည်းနည်းပြင်းချင်ပြင်းလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ သွေးလေလည်ပတ်မှု ကောင်းစေတယ်၊ ဗိုက်ပွဗိုက်ကယ်တာတွေကို သက်သာစေတယ်၊ လည်ချောင်းယားတာတွေကို လျော့ပါးစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ခုခံအားကို မြှင့်တင်ပေးပါတယ်။
​ရှမ်းနံနံ လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ကို ဟင်းထဲ၊ အသုပ်ထဲ ခပ်စားတာဖြစ်ဖြစ်၊ တို့စရာအဖြစ် စားတာဖြစ်ဖြစ်... ဒါလေးလုပ်ရုံနဲ့တင် ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အထောက်အကူ ရနေပါပြီ။ အနားမှာရှိတဲ့ အလကားရနိုင်တဲ့အရာကိုတော့ ခင်ဗျားတို့က ဘယ်တော့မှ မမြင်တတ်ကြဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ခဏခဏ ဖျားနာတဲ့အထိ၊ ခုခံအား ကျဆင်းတဲ့အထိ၊ စားသမျှ အာဟာရမဖြစ်တဲ့အထိ စောင့်နေတတ်ကြတာ။ အခြေအနေတွေ မဆိုးခင်မှာ ကြိုတင်ကာကွယ်လို့ ရပါလျက်နဲ့နော်။
​ရပါတယ်... ဒီနေ့တော့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျလို့ အားဆေးတွေ၊ အာဟာရဖြည့်စွက်စာတွေနောက်ကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာရတော့မယ့်နေ့ကျရင်တော့ သတိရလိုက်ပါ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျား သိလာလိမ့်မယ်... ကျွန်တော်ဟာ ခင်ဗျားရဲ့ လက်တစ်ကမ်းအကွာ ခြံထဲမှာ ရှိနေခဲ့ပါလျက်နဲ့ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ကသာ ခူးဆွတ်ပြီး မစားခဲ့တာဆိုတာကိုပေါ့...။