ဒါဟာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပွဲကောင်းတစ်ပွဲဖြစ်ပြီး နှစ်သင်းစလုံးအတွက် အများကြီး အကျိုးရလဒ်တွေ ရယူသွားနိုင်ပါတယ်။ လီဗာပူးအနေနဲ့ လုံလောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ခံစစ်ပိုင်းအရ ဒီနိုင်ငံမှာ အကောင်းဆုံး၊ ဥရောပမှာပါ အကောင်းဆုံးလို့ ငြင်းမရအောင် ကောင်းတဲ့ အသင်းနဲ့ ကစားခဲ့ရတာပါ။ ဒါတောင် ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ဗဟိုနောက်ခံလူဖြစ်တဲ့ ဆာလီဘာ (Saliba) မပါဝင်သေးတဲ့ အခြေအနေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

​“အာဆင်နယ်အသင်း ဆုဖလားတွေ ရယူခဲ့တဲ့ကာလတွေ၊ အထူးသဖြင့် တိုနီ အဒမ်စ် (Tony Adams) နဲ့ နာမည်ကျော် နောက်တန်းလေးယောက် ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ၁၉၈၉ နဲ့ ၁၉၉၁ ခုနှစ်တွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် အခုလက်ရှိ နောက်တန်း ၄ ယောက်ဟာလည်း အဲဒီခေတ်က နောက်တန်းနဲ့ ရင်ပေါင်တန်း နှိုင်းယှဉ်ပြောဆိုလို့ရမယ့် အဆင့်နီးပါးကို ရောက်လာနေပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။

​“အန်ဖီးလ် (Anfield) ကို လာကစားပြီး ဒီလောက် ဖိအားတွေ အများကြီးပေးခံရတဲ့ကြားက ပြိုင်ဘက်ကို ဂိုးပေါက်တည့်ကန်ချက် (shot on target) လုံးဝ ခွင့်မပြုခဲ့ရတာ၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်စစ်အတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံ တည်ဆောက်ထားတဲ့ လီဗာပူးအသင်းကို အပိုင်ဂိုးသွင်းခွင့် (big chance) တစ်ကြိမ်မှ မရသွားစေတာကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်း ထူးချွန်လွန်းပါတယ်။”