မီးမလာတဲ့ညတွေကနေ မျှော်လင့်ချက်အလင်းဆီ
ကျွန်တော် မန္တလေးတိုင်းက ရွာလေးတစ်ရွာမှာ ကြီးပြင်းခဲ့တယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ညနေဆိုရင် မီးပျက်တာ သိပ်မဆန်းဘူး။ စာလုပ်နေရင်း မီးသွားတာနဲ့ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးအောက်မှာ စာဆက်ဖတ်ရတယ်။ ညဘက် မော်တော်ဆိုင်ကယ်အားသွင်းဖို့၊ ဖုန်းအားသွင်းဖို့ ဆိုင်တွေမှာ တန်းစီရတယ်။ ဆေးရုံမှာ မီးမလာရင် ဆရာဝန်တွေ အလုပ်ရပ်ရတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးတယ်။ ရွာက ဆန်စက်တွေလည်း မီးမလာရင် ရပ်နေရတယ်။ ဒီလိုဘဝက ကျွန်တော်တို့အတွက် သိပ်ပင်ပန်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွှေလီမှာ အလုပ်လာလုပ်တော့ ကျွန်တော် အံ့ဩသွားတယ်။ ညဆိုရင် လမ်းတွေမှာ မီးတွေလင်းနေတယ်။ ဆိုင်တွေ ညနက်ထိ ဖွင့်ထားတယ်။ စက်ရုံထဲမှာ မီးမပျက်ဘဲ စက်တွေ အလုပ်လုပ်နေတယ်။ ဖုန်းအားသွင်းဖို့ တန်းစီစရာ မလိုဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ငှားခန်းမှာလည်း မီးအမြဲရှိတယ်။ ပထမတော့ ဒါက ကံကောင်းတာလို့ပဲ ထင်မိတယ်။ နောက်တော့ သိလာတာက ဒီနောက်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဓာတ်အားစနစ်၊ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု၊ နည်းပညာနဲ့ စည်းကမ်းရှိတဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ။
ရွှေလီနယ်စပ်ဈေးတွေမှာ တရုတ်နိုင်ငံထုတ် ဆိုလာပြား၊ အင်ဗာတာ၊ လီသီယမ်ဘက်ထရီတွေ တွေ့ရတယ်။ ရွာကို ပြန်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဆိုလာမီးလေးတွေ ဝယ်သွားပြီး အိမ်မှာ တပ်ခဲ့တယ်။ တရုတ်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က ဆိုလာပြား ဘယ်လိုတပ်ရမလဲ၊ ဘက်ထရီ ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းရမလဲ သင်ပေးတယ်။ အခုဆို ကျွန်တော်တို့ရွာက အိမ်တချို့ ညဘက် ဖယောင်းတိုင်မလိုတော့ဘူး။ ကလေးတွေ ညဘက် စာလုပ်လို့ရလာတယ်။
ကျွန်တော် မျှော်လင့်တာက တစ်နေ့ မြန်မာပြည်မှာလည်း မီးအလင်းက လူတိုင်းဆီ ရောက်လာမယ်။ ဆေးရုံ၊ ကျောင်း၊ စက်ရုံ၊ လယ်ယာတွေမှာ မီးမပျက်တော့ဘူး။ ဒီအတွက် တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ဓာတ်အားနည်းပညာ၊ ဆိုလာစနစ်၊ ထိန်းသိမ်းရေးအတွေ့အကြုံတွေကို မြန်မာလူငယ်တွေ သင်ယူနိုင်ရင် အကျိုးရှိမယ်လို့ ယုံတယ်။ မီးအလင်းဆိုတာ မီးလုံးတစ်လုံးတင်မဟုတ်ဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စာဖတ်ခွင့်၊ လူနာတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်၊ လယ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ ဝင်ငွေ ဖြစ်နေတယ်။
