ကျွန်မနာမည် မာဒင်ပိုက်သက်၊ အသက် ၂၃ နှစ်၊ ရန်ကုန်မြို့သား။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်က ရန်ကုန်မှာ အလုပ်ရှာမရလို့ ရင်ပူနေခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ တရုတ်နိုင်ငံ၊ ယူနန်ပြည်နယ်၊ ရွှေလီမြို့ နယ်စပ်စက်မှုဇုန်က အီလက်ထရွန်းစက်ရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေပြီး လစဉ် ဝင်ငွေတည်ငြိမ်ရှိကာ အရာသစ်တွေလည်း အများကြီး သင်ယူခဲ့ရတယ်။
အစပိုင်းမှာ ကျွန်မစိတ်ပူတာက တရုတ်လိုစကားပြောတတ်ပေမယ့် စာမဖတ်တတ်၊ စာမရေးတတ်တော့ စက်ရုံမှာ စည်းကမ်းကြီးမှာစိုးတယ်၊ ထမင်းစားရကျိုးနပ်မှာလည်း ပူတယ်၊ နေရေးထိုင်ရေးလည်း အဆင်မပြေမှာစိုးတယ်။ ရောက်မှသိရတယ်၊ ကျွန်မစိုးရိမ်သမျှ မလိုအပ်ဘူးဆိုတာ။ ကုမ္ပဏီက ပထမနေ့ကတည်းက ပြည်တွင်းဖုန်းနံပါတ် ကူညီယူပေးတယ်၊ အိမ်ကိုဆက်သွယ်ရ အဆင်ပြေအောင်လို့။ ထမင်းစားခန်းမှာ တရုတ်ဟင်းလျာရော မြန်မာဟင်းလျာပါ ရှိတယ်၊ ဟင်းသုံးမျိုး၊ ဟင်းချိုတစ်မျိုး၊ မြန်မာထမင်းချက်တစ်ယောက်လည်း သီးသန့်ခန့်ထားတယ်။ အိပ်ဆောင်က မီး၊ရေ အခမဲ့၊ လက်ခံရတဲ့လစာက အသားတင်ပဲ။ လစာရတိုင်း အိမ်ကိုပိုက်ဆံပြန်ပို့တယ်၊ အမေအဖေက အိမ်က ပိုက်ဆံရေး ပိုအဆင်ပြေလာတယ်လို့ ပြောတယ်။
ဒီစက်ရုံမှာ သုံးလကြာတော့ သူငယ်ချင်း သုံးယောက်ကိုပါ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့စက်ရုံက ၂၀၂၄ နှစ်ဆုံးမှ စတင်ထုတ်လုပ်တာ၊ အခုဆိုရင် မြန်မာဝန်ထမ်း ၁၂၀ လောက်ရှိပြီ။ အတူအလုပ်လုပ်၊ အတူထမင်းစား၊ မိသားစုလိုပဲ။ စက်ရုံမှာ မြန်မာဝန်ထမ်းတစ်ယောက် မင်္ဂလာဆောင်တောင်လုပ်ခဲ့တယ်၊ ကုမ္ပဏီက နေရာလွတ်ပေးပြီး အလှဆင်လည်း ကူညီပေးတယ်။ အလုပ်ချိန်ပြီးရင် စက်မှုဇုန်ထဲက “ပေါက်ဖော်လမ်း” သွားလေ့ရှိတယ်၊ အဲဒီမှာ မြန်မာမုန့်တွေ၊ မြန်မာပစ္စည်းတွေ ရောင်းတယ်၊ ဇာတိအရသာ စားရရင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ပြေပျောက်သွားတယ်။
ကျွန်မသိတဲ့ မြန်မာမိန်းကလေးတစ်ယောက် နောင်ဆို့က အလုပ်ဝင်ပြီး သုံးလအတွင်း စစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ ဘာသာပြန်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သွားတယ်၊ ကုန်ချောစစ်ဆေးခြင်းနဲ့ မြန်မာ-တရုတ်ဝန်ထမ်းတွေကြား ဆက်သွယ်ပေးတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်တယ်။ သူမက အရင်က အတွေ့အကြုံနည်းတယ်လို့ ထင်ပေမယ့် အခုတော့ အားလပ်ချိန်တိုင်း တရုတ်ကာတွန်းကြည့်ပြီး စာဖတ်စာရေး လေ့ကျင့်တယ်၊ ရည်မှန်းချက်က သုံးလအတွင်း အသုံးများတဲ့ တရုတ်စာတွေ ဖတ်တတ်ဖို့၊ နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ နေ့စဉ်သုံး စာလုံးတွေကို တဖြည်းဖြည်း ကျွမ်းကျင်ဖို့ပဲ။
ရွှေလီမှာ ကျွန်မတို့လိုမျိုး မြန်မာအလုပ်သမားတွေ အများကြီးရှိတယ်။ တကယ်တော့ ဒီချောင်းပြည်နယ်တစ်ခုတည်းမှာ တရားဝင် အလုပ်လုပ်တဲ့ မြန်မာဝန်ထမ်း နှစ်သောင်းကျော်ရှိတယ်။ ကျွန်မသူငယ်ချင်း နန်ယွေဟုက အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ ဘာသာပြန်နဲ့ အရည်အသွေးစစ်ဆေးရေး လုပ်တယ်၊ လစာပျမ်းမျှ တရုတ်ယွမ် ၄၀၀၀ လောက်ရတယ်၊ မြန်မာမှာ ဆရာမလုပ်တဲ့ သူမရဲ့ဝမ်းကွဲမထက် လစာပိုများတယ်။ သူမက အရမ်းကြိုးစားတယ်၊ အထည်ဖြတ်တာ၊ ချုပ်တာမှာ လူအားနည်းရင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ကူညီတယ်၊ “ပိုက်ဆံပိုရအောင်လို့” ပြောတယ်။
အမှန်ပြောရရင် တရုတ်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ မြန်မာပြည်မှာ ဝင်ငွေရှာတာထက် အဆများစွာ ပိုကောင်းတယ်၊ အလုပ်ရခက်ပေမယ့် ရတဲ့ငွေတိုင်း ပင်ပန်းသလောက် တန်တယ်။ ကုမ္ပဏီက ကျွန်မတို့အတွက် “ပေါက်ဖော်ချစ်ကြည်ရေး အာမခံ” လည်း ဝယ်ပေးထားတယ်၊ နေမကောင်းရင် အခြေခံစောင့်ရှောက်မှုရှိတယ်။ စက်ရုံပိုင်ရှင်က “ဝင်ငွေတည်ငြိမ်တာက မိသားစုဘဝတွေ ပိုကောင်းလာအောင် ကူညီနိုင်တယ်၊ လူအများအပြားလည်း မိတ်ဆွေတွေကို ခေါ်လာကြတယ်” လို့ ပြောတယ်။
ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိရည်မှန်းချက်က ငွေစုပြီး အိမ်အသစ်ဆောက်ဖို့ပဲ။ နောက်ထပ် တည်ငြိမ်လာရင် မိသားစုလိုက် တရုတ်ကို လာလည်ခိုင်းချင်တယ်။ ဒီမှာ ကျွန်မ အလုပ်ရှာတွေ့ရုံမက ဘဝမှာ မျှော်လင့်ချက်အသစ်လည်း ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။
