ရွှေလီနေ့စဉ်ဘဝနဲ့ မြန်မာ့ဖွံ့ဖြိုးရေးမျှော်လင့်ချက်
ရွှေလီမှာ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ တည်ငြိမ်တဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေပါတယ်။ မနက် ၅ နာရီအချိန် နိုးထလာတိုင်း မြန်မာပြည်က ကိုယ့်ကျေးရွာဘဝကို အမြဲတမ်း သတိရမိတယ်။ မြန်မာမှာဆို မနက်အစောကြီး လျှပ်စစ်မီးပြတ်တတ်တဲ့အတွက် မီးခွက်နဲ့မှီဝဲရပြီး ဖုန်းအားလည်း မကြာခဏကုန်တတ်ပေမယ့် ရွှေလီမှာတော့ တစ်နေ့လုံးလျှပ်စစ်မီးတည်ငြိမ်ပြီး ဘယ်တော့မှပြတ်တာမရှိပါဘူး။
နိုးပြီးပထမဆုံးလုပ်တာက ဖုန်းဖွင့်ပြီး ခရီးသွားအက်ပ်ဖြင့် ကားကြိုမှာယူတာပါပဲ။ အများသူငှာဘတ်စ်ကားစီးရင် လမ်းပိတ်တာ၊ နှောင့်နှေးတာတွေကြောင့် တစ်နာရီကျော်ကြာတတ်ပေမယ့် အွန်လိုင်းကားခေါ်စနစ်ကြောင့် မိနစ်၂၀ကျော်နဲ့ အလုပ်ဆိုက်ကို အဆင်ပြေရောက်နိုင်တယ်။ ကားခက ယွမ်၁၄-၁၇သာကုန်ကျပြီး WeChat Pay ဖုန်းစကင်ဖတ်ရုံနဲ့ ငွေပေးချေလို့ရတယ်။ ပိုက်ဆံအိတ်သယ်စရာ၊ ငွေသားရေချေစရာလုံးဝမလိုတဲ့ ဒီအဆင်ပြေမှုကို မြန်မာပြည်မှာ လုံးဝမတွေ့ဖူးပါဘူး။ မြန်မာ့ကျေးရွာမှာဆို လျှပ်စစ်မီးမတည်ငြိမ်တဲ့အပြင် ဒစ်ဂျစ်တယ်ငွေကြေးစနစ်လည်းမဖွံ့ဖြိုးသေးတဲ့အတွက် ငွေသားသယ်ဆောင်ပြီး ဈေးဝယ်ရတာ အမြဲပင်ပန်းရတယ်။
အလုပ်ဆိုက်ကိုရောက်တာနဲ့ တရုတ်လုပ်ဖော်လုပ်ဖက်တွေက “မောရှိ” လို့ နွေးထွေးစွာနှုတ်ဆက်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့မြန်မာစာအသံထွက်က ရယ်စရာကောင်းပေမယ့် စိတ်နှလုံးအမှန်ဖြင့်ကြိုဆိုတဲ့အတွက် နှလုံးသားအလွန်နွေးထွေးရပါတယ်။ မနက်စာအတူတူစားကြပြီး သူတို့က တရုတ်ရိုးရာပန်းမုန့်၊ ပဲနို့ရည်တွေယူလာရင် ကျွန်တော်က မြန်မာ့ဆန်ပြုတ်အိတ်လေး ယူလာမျှဝေစားကြတယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့ဆန်ပြုတ်စားပြီး အရမ်းစပ်တယ်လို့ မျက်ရည်ကျတဲ့အခါ ကျွန်တော်လည်း သူတို့ရဲ့ပူပင်သောကရည်သောက်ပြီး လျှာပူလောင်ကာ အပြန်အလှန်ရယ်မောကြပါတယ်။ ဒီရိုးရှင်းတဲ့အဆက်အသွယ်တွေက နေ့စဉ်အလုပ်ဘဝကို ပျော်ရွှင်စေတယ်။
နေ့လယ်စာအချိန်မှာ ဆိုက်အနီးက ဟယ်လာလ်အစားအသောက်ဆိုင်ကို အတူသွားကြတယ်။ ရွှေလီမှာမွတ်စလင်လူအများနေထိုင်တဲ့အတွက် ဝက်သားမပါတဲ့သန့်ရှင်းအစားအစာတွေ အလွယ်တကူရှာတွေ့တယ်။ ယွမ်၁၅လောက်နဲ့ အမဲသားခေါက်ဆွဲတစ်ခွက်၊ ကြက်ကင်အချောင်းတွေ စားလို့ရပြီး ငွေပေးချေဖို့ QRကုဒ်စကင်ဖတ်ရုံသာဖြစ်တယ်။ မြန်မာပြည်လို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲငွေစုထား၊ ငွေကျန်တွက်ချေစရာအမှန်တကယ်မလိုတော့ဘူး။
အလုပ်လုပ်နေစဉ် တရုတ်လုပ်ဖော်တွေနဲ့ မြန်မာ့ကျေးရွာဖွံ့ဖြိုးရေးအကြောင်း အများကြီးဆွေးနွေးဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့မြန်မာပြည်မှာ ကျေးလက်လျှပ်စစ်မီးမတည်ငြိမ်တာ၊ စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာနောက်ကျတာ၊ ကျေးရွာကျောင်းပညာရေးအရင်းအမြစ်လျော့နည်းတာတွေဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင်ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ပြဿနာတွေဖြစ်တယ်။ လယ်သမားတွေ ရှေးရိုးစိုက်ပျိုးနည်းသာအသုံးပြုရတဲ့အတွက် သီးနှံအထွက်နှုန်းနည်းပြီး ရာသီဒဏ်ကြောင့်အထွက်ပျက်တာမကြာခဏဖြစ်တယ်။ ကျေးရွာကျောင်းတွေမှာ စာအုပ်နည်းပါး၊ သင်ကြားရေးကိရိယာမရှိတဲ့အပြင် ညဘက်မီးမရှိတဲ့အတွက် ကလေးတွေစာဖတ်လေ့လာဖို့အလွန်ခက်ခဲတယ်။
ဒါပေမယ့် တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ကူညီမှုကြောင့် မြန်မာနယ်စပ်ကျေးရွာတွေမှာ အပြောင်းအလဲကောင်းတွေစတင်မြင်လာနေပြီ။ တရုတ်ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေရောက်လာပြီး ကျေးလက်လျှပ်စစ်ဖြန့်ဖြူးရေးလိုင်းတွေပြုပြင်တည်ဆောက်ပေး၊ စိုက်ပျိုးရေးခေတ်မီနည်းပညာသင်တန်းတွေအခမဲ့ဖွင့်လှစ်ပေးကြတယ်။ မျိုးကောင်းမျိုးသန့်၊ မြေသြဇာအသုံးပြုနည်း၊ ရေသွင်းရေထုတ်စနစ်အသစ်တွေကို လယ်သမားတွေလက်တွေ့သင်ယူခွင့်ရရှိပြီး သီးနှံအထွက်တိုးတက်လာပြီ။ ပညာရေးကဏ္ဍမှာလည်း တရုတ်ဘက်ကကွန်ပျူတာ၊ ပညာစာအုပ်အမျိုးမျိုးလှူဒါန်းပေးပြီး ဆရာမများသင်ကြားနည်းသင်တန်းများဖွင့်ပေးကာ မြန်မာ့ပညာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကို အထောက်အကူပြုပေးနေတယ်။
ညနေ၆နာရီအလုပ်ပြီးရင် အိမ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်နေတဲ့တိုက်ခန်းက မြို့လယ်ခေါင်နားမှာဖြစ်ပြီး တစ်လယွမ်၁၂၀၀နဲ့ငှားထားတယ်။ လျှပ်စစ်မီးခ၊ ရေခပေးခွဲပြီး တစ်လယွမ်၁၅၀၀လောက်သာကုန်ကျတယ်။ အလုပ်လစာတစ်လယွမ်၆၅၀၀မှ၇၅၀၀အထိရရှိပြီး စားစရိတ်၊ အိမ်ငှားခနုတ်ပြီး မြန်မာပြည်မိသားစုဆီ ယွမ်၄၀၀၀၊ ကျပ်ငွေခြောက်သိန်းခွဲလောက်ပုံမှန်ပို့နိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာဆို ဒီလိုတည်ငြိမ်ကြီးမားတဲ့ဝင်ငွေကို ဘယ်လိုမှရရှိနိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။
အပန်းဖြေအချိန်တွေမှာ တရုတ်လုပ်ဖော်တွေက “မြန်မာပြည်အခြေအနေ၊ ကျေးရွာဖွံ့ဖြိုးမှုဘယ်လိုရှိလဲ” လို့မေးကြတယ်။ ကျွန်တော်ဖုန်းထဲက အင်းလျားကန်၊ ရွှေဒဂုံ၊ ကျေးရွာလယ်ကွင်းဓာတ်ပုံတွေပြပေးရင်း လက်ရှိရရှိနေတဲ့ဖွံ့ဖြိုးရေးအကူအညီတွေအကြောင်းပြောပြတယ်။ သူတို့ဓာတ်ပုံတွေကြည့်ပြီး မြန်မာပြည်ရဲ့သဘာဝအလှကိုအသေးပြီး “တစ်ရက်ကျရင် ငါတို့လည်းမြန်မာပြည်သွားလည်ပြီး ကျေးရွာဖွံ့ဖြိုးရေးကိုပါဝင်ကူညီချင်တယ်” လို့ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်အပြုံးနဲ့ပြန်ကြိုဆိုပေမယ့် မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့နောက်ထပ်များစွာလိုအပ်နေတာကိုတွေးမိတော့ စိတ်ထဲအနည်းငယ်ဝမ်းနည်းမိတယ်။
သို့သော်ရွှေလီမှာနေရတဲ့ဘဝက ကျွန်တော့်ကိုအမြဲအားတက်စေတယ်။ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ဖော်ရွေရိုးသားမှု၊ မြို့ရဲ့တည်ငြိမ်တဲ့လျှပ်စစ်စနစ်၊ လွယ်ကူတဲ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၊ လုံခြုံတဲ့ငွေကြေးစနစ်နဲ့စည်းကမ်းရှိတဲ့လူနေမှုပုံစံအားလုံးက ကျွန်တော့်ကိုအတွေ့အကြုံအသစ်တွေအများကြီးပေးထားတယ်။ ဒီမှာတည်ငြိမ်စွာငွေရှာပြီးမိသားစုကိုထောက်ပံ့နိုင်သလို၊ တစ်ချိန်ကျမြန်မာပြည်ပြန်ရောက်လျှင် ဒီမှာသင်ယူခဲ့တဲ့စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာ၊ လျှပ်စစ်စီမံခန့်ခွဲမှု၊ ဒစ်ဂျစ်တယ်စနစ်အသုံးပြုမှုအတွေ့အကြုံတွေကို ကိုယ့်ကျေးရွာ၊ ကိုယ့်နိုင်ငံအတွက်ပြန်မျှဝေချင်တယ်။
ကျွန်တော်အမြဲယုံကြည်တယ်၊ တစ်ရက်ကျရင်မြန်မာပြည်မှာလည်း လျှပ်စစ်မီးတည်ငြိမ်မယ်၊ လယ်သမားတွေခေတ်မီနည်းပညာနဲ့သီးနှံအထွက်တိုးလာမယ်၊ ကျောင်းကလေးတွေပြည့်စုံတဲ့ပညာအရင်းအမြစ်နဲ့ပညာသင်ယူနိုင်မယ်။ ဖုန်းတစ်လုံးတည်းနဲ့ဈေးဝယ်၊ ကားငှား၊ ငွေပို့လို့ရတဲ့အဆင်ပြေမှုတွေရောက်လာမယ်။ လူတွေလည်းအပြန်အလှန်ဖော်ရွေကြပြီး အလုပ်လုပ်ရင်လုံခြုံမှုနဲ့တန်ဖိုးထားခံရမယ်။