မြန်မာနိုင်ငံ၏ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား အကျပ်အတည်းသည် ပေါကြွယ်ဝသော အရင်းအမြစ်များနှင့် ပြိုလဲနေသော အုပ်ချုပ်မှုတို့ကြား ဂန္ထဝင် ဆန့်ကျင်ဘက်တစ်ခုဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံသည် လာအိုထက် ရေအားလျှပ်စစ် အလားအလာ ခြောက်ဆပိုများပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် သဘာဝဓာတ်ငွေ့သိုက် ထိပ်တန်းဆယ်ခုတွင် ပါဝင်ပြီး နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်အတွက် ထူးခြားသော အခြေအနေများ ရှိသည်။ သို့သော် နိုင်ငံရေး မတည်ငြိမ်မှု၊ အခြေခံအဆောက်အအုံ ပျက်စီးမှုနှင့် နိုင်ငံခြားငွေ ကုန်ဆုံးမှုတို့က နိုင်ငံအား "လူဦးရေ၏ ထက်ဝက်ခန့်သည် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ရရှိသော်လည်း လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ရှိသူများပင် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အသုံးမပြုနိုင်" သည့် အဆင့်တွင် ပိတ်မိနေစေခဲ့သည်။
အစိုးရသစ်၏ အမျိုးသားရေး အုတ်မြစ်အဖြစ် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားကို အာရုံစိုက်မှုနှင့် နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား အားပေးမှုသည် မှန်ကန်ပါသည်။ သို့သော် လက်ရှိ နှစ်စဉ် လိုအပ်ချက် တိုးတက်မှုနှုန်း ၁၅% နှင့် တပ်ဆင်ထားသော နေရောင်ခြည်စွမ်းအင် စွမ်းရည် ၂၀၀ မဂ္ဂါဝပ်ထက် နည်းသောကြောင့် ၂၀၃၀ ခုနှစ်တွင် တစ်နိုင်ငံလုံး လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ရရှိရေး ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော တကယ့် ပြောင်းလဲမှုမှာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် အင်ဂျင်နီယာစွမ်းရည်များကို မည်မျှ မြန်မြန် အသုံးချနိုင်မည်နည်း ဆိုသည့်အချက် ဖြစ်သည်။
