ပေါင်း ၂,၅၀၀ ကျော်ကို အတ္တလန္တိတ်သမုဒ္ဒရာထဲမှာ တမင်တကာ နစ်မြှုပ်ပစ်ခဲ့တာဟာ အမှိုက်စွန့်ပစ်တာမျိုး သက်သက်မဟုတ်ဘဲ သန္တာကျောက်တန်းအတုတွေဖန်တီးဖို့အတွက် ဖြစ်ပါတယ် ဒီစီမံကိန်းဟာ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်မှုတွေ အများကြီး လိုအပ်ခဲ့ပါတယ်
ရထားတွဲတွေကို ရေထဲမနှစ်ခင်မှာ အက်စ်ဘက်စတို (Asbestos)၊ ဝါယာကြိုးတွေ၊ ဆီတွေနဲ့ ပလတ်စတစ်လိုမျိုး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို သေသေချာချာ ဖယ်ရှားသန့်စင်ခဲ့ရပါတယ် အဲဒီနောက်မှာတော့ နယူးဂျာစီကနေ တောင်ကယ်ရိုလိုင်းနားပြည်နယ်အထိ ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်မှာရှိတဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတွေမှာ နစ်မြှုပ်ခဲ့တာပါ ဒီလိုနဲ့ ရေအောက်ကို ရောက်သွားတဲ့ ဒီသံမဏိရထားကိုယ်ထည်ကြီးတွေဟာ သဲပြင်သက်သက်ပဲရှိတဲ့ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကို သက်ရှိတွေ ကျက်စားရာနေရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်
အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သန္တာကျောက်တန်းတွေ၊ ရေမှော်တွေနဲ့ ခရုကောင်လေးတွေဟာ သံမဏိရထားတွဲတွေပေါ်မှာ တွယ်ကပ်လာကြပြီး ငါးမျိုးစုံအတွက် ခိုလှုံရာနဲ့ မျိုးပွားရာနေရာတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ် ဒါကြောင့်လည်း ဒီရထားတွဲတွေကိုငါးတွေအတွက် ဇိမ်ခံတိုက်ခန်းတွေ လို့ တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြတာပါ ဒီနည်းလမ်းဟာ MTA (နယူးယောက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအာဏာပိုင်အဖွဲ့) အတွက် ရထားတွဲတွေကို ကုန်းပေါ်မှာ ဖျက်ဆီးတာထက် ကုန်ကျစရိတ် ပိုသက်သာစေခဲ့သလို ရေလုပ်သားတွေနဲ့ ဇီဝဗေဒပညာရှင်တွေအတွက်လည်း ဇီဝမျိုးစုံမျိုးကွဲတွေ တိုးပွားရာ နေရာသစ်တွေကို ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်
စက်မှုလက်မှုပစ္စည်းတွေကို ပင်လယ်ထဲ ပစ်ထည့်တာဟာ ရေရှည်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ကောင်းကျိုးရှိမလဲဆိုတဲ့ ဝေဖန်မှုတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့လည်း ဒီစမ်းသပ်မှုဟာ မြို့ပြရဲ့ အသုံးမလိုတော့တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို သဘာဝတရားအတွက် အသုံးဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ ထူးခြားတဲ့ သာဓကတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်
#knowledge #ဗဟုသုတ #facts #whatthefacts