သေသူ့ကလဲ့စား(စ/ဆုံး)
——————–
ရွာတွင် လူသတ်မှုဖြစ်ပွားသည်။
အသတ်ခံရသူမှာ အပျိုကြီး မအေးသင်ဖြစ်သည်။
မအေးသင်သည် ရွာလယ်ပိုင်းတွင် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်သူဖြစ်သည်။ ရွာထဲတွင် ငွေတိုးချေး၊ အပေါင်ခံခြင်းဖြင့် ပစ္စည်းဥစ္စာအတော်အသင့်ရှိသူတစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သည်။
အသတ်ခံရသည့်ညက မိုးတွေရွာနေသည်။ လူသတ်သမားက အိမ်ပေါ်ကိုတက်ပြီး အပျိုကြီးမအေးသင်အား ကျောက်ပျဉ်နှင့်ခေါင်းကိုထုသတ်ကာ ပစ္စည်းတွေကို ယူသွားခြင်းဖြစ်သည်။
“အပျိုကြီးမအေးသင် အသတ်ခံရလို့” ဆိုသည့် သတင်းသည် ‌မနက်ခင်းတွင် ချက်ချင်းပျံ့သွားသည်။ သူ့ခြံဝင်းထဲတွင် လူတွေဝိုင်းအုံနေကြသည်။ အိမ်ပေါ်တွင်လည်း လူတွေကိုတွေ့နေရသည်။
မကြာမီ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်လာကြသည်။ ခြံဝိုင်းထဲတွင်လည်း ခြေရာတွေက လာကြည့်သူတွေနှင့် ထပ်နေပြီ။ အိမ်ပေါ်တွင်လည်း ခြေမဆေးဘဲ တက်လာသည့် လူတွေကြောင့် ရွှံခြေရာတွေက နေရာအနှံပင်။ ရဲအရာရှိလည်း စိတ်ပျက်သွားသည်။
အလောင်းကိုစစ်ဆေးပြီး ဆေးရုံပို့ကြသည်။ ဆေးရုံကလည်း တိုက်နယ်ဆေးရုံလေးဖြစ်သဖြင့် မကြာခင်ကမှ ရောက်လာသည့် ဆရာဝန်မလေးနှင့် ကွန်ပေါင်ဒါအပြင် သူနာပြုဆရာမတစ်ယောက်သာ ရှိသည်။
ဆရာဝန်မလေးမှာ အလုပ်ခွင်ဝင်သည်ကမကြာသေး၊ လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံကလည်းမရှိ။ ကျောက်ပျဉ်နှင့် ခေါင်းကို အထုခံထားရသဖြင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော အလောင်းကို မကြည့်ဝံ့လောက်အောင် ဖြစ်နေ သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကွန်ပေါင်ဒါနှင့် စခန်းမှူးတို့ပူးပေါင်းစစ်ဆေးချက်ယူပြီး ဆရာဝန်မလေးက အတည်ပြု ပေးလိုက်ရသည်။
အပျိုကြီး အသုဘပြီးသည့်နောက်တွင်
“မအေးသင်ကို မည်သူသတ်သနည်း” ဆိုသည့် မေးခွန်းသည် တစ်ရွာလုံးစိတ်ဝင်စားနေသည့် မေးခွန်းဖြစ်သည်။ လူတွေက အမျိုးမျိုးပြောဆိုကြသည်။ စခန်းကလည်း မသင်္ကာသည့်လူတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါ်စစ်သည်။ သို့သော် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ရသည်သာဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မအေးသင်အိမ်၌ စာရင်းငှားလုပ်နေသူ ဖိုးထောင်ကို မသင်္ကာမှုဖြင့် ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ဖိုးထောင်ကလည်း သူမသတ်ကြောင်း အတန်တန် ငြင်းဆိုသည်။ ဖိုးထောင်အိမ်တွင် ရှာဖွေရာ၌လည်း ဘာပစ္စည်းကိုမျှမတွေ့ဖြစ်နေသည်။
တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဆရာဝန်မလေး ဒေါက်တာမိုးသီတာသည် စခန်းကိုရောက်လာသည်။ စခန်းမှူးက
“ဒေါက်တာပါလား … ဘာကိစ္စများလဲ”
“ဒီလိုပါ ပြောရင်ကောင်းမလား၊ မပြောရင်ကောင်းမလား စဉ်းစားနေတာ”
“ပြောပါဒေါက်တာ … ဒီကိုရောက်လာတာ ပြောချင်လို့ဖြစ်မှာပါ”
“ဟုတ်ပါတယ် … ကျွန်မပြောသင့် မပြောသင့် စဉ်းစားတဲ့ကိစ္စက ကျွန်မအိပ်မက်ပါ”
“ဘာတွေများ အိပ်မက် မက်လို့လဲ ဒေါက်တာ”
“အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကျွန်မကို လာပြောတယ်ဆရာ။ သူ့ကိုသတ်တဲ့သူတွေဆီကို ခေါ်သွားမယ်တဲ့။ ကျွန်မကလည်း လိုက်သွားမိတယ်။ သူက ချောင်းကိုဖြတ်ပြီး လှေလေးနဲ့ ခေါ်သွားတာ။ တစ်ဖက်ကမ်းကိုရောက် တော့ ကျွန်မကို ဆက်ခေါ်သွားသေးတယ်။ အဲဒီမှာ တဲတစ်လုံးတွေ့တယ်။ တဲထဲကို သူကကျွန်မကို လက်ဆွဲပြီး ခေါ်သွားတာ။ တဲထဲမှာ လက်ဝတ်လက်စားတွေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပဲတွေ့တယ်”
“ဒေါက်တာ့ကို လာခေါ်တယ်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ”
“ကျွန်မလည်း သေသေချာချာမသိဘူးဖြစ်နေတယ်”
“မအေးသင်လား”
“ကျွန်မ မအေးသင်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”
“သူ့ကိုမြင်ရင် မှတ်မိမလား”
“မှတ်မိမယ်ထင်တာပဲ”
စခန်းမှူးက သူ့စားပွဲပေါ်ရှိ ဒိုင်ယာရီထဲက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ် … သူပဲ … သူကျွန်မကို လာခေါ်သွားတာ”
“အဲဒါ မအေးသင်ပဲ”
“ရှင်”
“ချောင်းတစ်ဖက်ကမ်းကို လှေနဲ့ကူးရတယ်လို့ပြောလိုက်တယ်နော်”
“ဟုတ်တယ် လှေနဲ့သွားကြတာ။ သူကလှေလှော်တယ်”
စာရှည်လို့တင့်လို့မရလို့လင့်လေးတင်ပေးထားပါတယ်ဆက်လက်ဖတ်ပေးပါ
Linkကိုဖတ်လို့အဆင်ပြေအောင်လုပ်ပေးထားပါတယ်
Link >https://space.kalivblog.com/?page_id=298